Μουσείο Ακρόπολης - Η κατάργηση της τυφλότητας

Μια περιδιάβαση ανάμεσα σε μνήμες, σε θεούς, σε επάρκειες και ελλείψεις, ανάμεσα σε αυτό που θυμάσαι και σε αυτό που ξεχνάς και ξαναβρίσκεις στους κλασικούς.
Το νέο μουσείο της Ακρόπολης είναι πιο πολύ τώρα, ένα διάπυρο εργαλείο που σε κάνει να στοχαστείς τα εις εαυτόν, τα του κόσμου, τα του χρόνου.
Μέσα στον χώρο αυτόν, τον πιο εύκολο για περιδιάβαση, ξαναβρίσκεις αβίαστα τον τρόπο της ψυχικής ίασης μπροστά στο μεγαλείο της τέχνης, νιώθεις την κάθαρση μέσα από το έλεος και τον φόβο της ανθρώπινης δημιουργίας.
Μια από τις ουσιαστικότερες παρηγοριές και ελπίδες του καιρού μας: η Τέχνη.

ΑΡΓΟΛΙΔΑ

Ακολουθώ τον φιδωτό δρόμο
καυτό μεσημέρι
ανάμεσα στους ελαιώνες
κοντά σε θέατρα και σε ναούς θεών
όλα δεξαμενές ψυχών
ρουφούν μέσα τους ζωή
ρουφούν και μένα

Αντιστέκομαι να χαθώ στα μνημεία
στον παγωμένο χρόνο τους
Αντιστέκομαι στη ροή εκείνη των εικόνων
που καταργεί την ζωή και κάθε θάνατο
που σαν ναρκωτικό ρέει στο αίμα
μια ομορφιά πλασματική και λάγνα
αλλοτινή

Δίπλα από το αρχαίο γιοφύρι
υψώνεται μια δίμετρη διαφήμιση της κοκα-κολα
που από πάνω της τροχοδρομούν
χειριστές του παραπέντε
δίνοντας στο δονούμενο τοπίο
μια αιθέρια διάσταση
αδιάπτωτης πτώσης

Από εκεί γαντζώνομαι και επιστρέφω

ΜΑΝΩΛΗΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ

Αθήνα, η διαδήλωση των σπαραγγιών!!!

Είναι πράγματι απίστευτο μέχρι πού μπορεί να φτάσει η διαφήμιση! Μέσα στην πόλη της Αθήνας όπου ζούμε, όπως ζούμε, όπως κυκλοφορούμε, όπως συναντιόμαστε και περνά η ζωή μας, η διαδήλωση, η έκφραση, η διεκδίκηση, έχουν γίνει καθημερινός τρόπος έκφρασης και ανάγκης, ακόμα και εκμετάλλευσης. Να δούμε πού θα μας βγάλει. Θα ραγίσει κάτι στο πρόσωπο του καπιταλισμού ή όλα τα κινήματα θα χωνευτούν και πάλι (όπως τόσες φορές συνέβη άλλωστε) δίνοντας συνέχεια στις καπιταλιστικές μεταμορφώσεις;
http://www.in.gr/Reviews/imagegallery.asp?lngReviewID=993&lngChapterID=46931&lngItemID=81614

PHOTO: Leon Zernitsky

Πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμ’ εγώ εκεί
απ’ τες πολλές μονάδες μια. Μες στ’ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μ’ αρκεί.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Gaza

The above photos are not a Movie Shooting or Celebrating a festival with crackers... its a school in Gaza .. this is the current situation of the innocent people in Gaza !

ΑΥΝΑΝΙΣΜΟΣ

S. DALI


Χαϊδεύω το γυμνό σώμα μου
πράγμα που κάνω σπάνια πια
και άθελά μου αυνανίζομαι
ωθούμενος από την ενστικτώδη
εκείνη ανάγκη οργασμού.
Πάλι δικαιολογίες.
Απλά μου αρέσει ο αυνανισμός,
να σκορπάω ιερές κραυγές
στον ορίζοντα της σιωπής μου.

Εκείνο που δεν μου αρέσει είναι το μετά,
οι σκέψεις πως

η πορεία είναι σύνθεση
οι εμπειρίες πλούτος
ο πόνος επιδίωξη.

Η ματαιότητα αυτοκτονεί από ντροπή.
Η συνήθεια γίνεται η πιο ανίσχυρη ελπίδα

ΑΤΜΟΠΛΟΙΟ

Ξαπλωμένος παραλύεις.
Ταξιδεύεις ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς
και συνεχίζεις επιβάτης στο ατμόπλοιο
από φόβο μη διακοπεί το ταξίδι,
μη συμβεί η αρρυθμία,
γιατί τότε όλα,
από συντονισμένα όργανα μεταξύ τους,
τα μπιστόνια, οι βαλβίδες, οι βίδες, οι φλάτζες, τα έμβολα
για κάποιο βέβαιο λόγο θα αποσυντονιστούν
και η μηχανή θα σταματήσει.

Κάνεις τον μηχανοδηγό.
Χαμηλώνει λοιπόν ταχύτητα ο μηχανοδηγός
Και προσπαθεί να καταλάβει από τον θόρυβο:
ένα δύο τρία, ένα δύο τρία, ένα δύο τρία.
Κάποτε ήταν το ένα δύο που ακουγόταν μονάχα.
Ανακαλύπτει με σιγουριά πως το τρία είναι το πρόβλημα.
Ναι, αλλά τι είναι αυτό το τρία; Ποιο πρόβλημα σηματοδοτεί;

Σκέφτεται.
Εκείνη η πέτρα που έπεσε από τον λιθόχτιστο τοίχο
και δεν την είδε κανείς,
το τελευταίο τσιγάρο και η μοναξιά του,
το μάτι που δεν θέλει να κοιτάξει την απεραντοσύνη του ορίζοντα,
η αγωνία της βροχής,
το τελευταίο κολύμπι και ο ύπνος στον βράχο,
η τρυφερή ματιά σε ένα παιδί που κοιμάται,
το κρυφό δάκρυ,
η συγκρατημένη χαρά,
το χέρι που δεν σε αγκάλιασε.

Να το λοιπόν το τρία:
το παράπονο, το παραπάνω, το ανικανοποίητο και αδηφάγο ΕΓΩ.
Αυτό πρέπει να διορθωθεί, να φύγει από τη μέση
για να γίνει ο ρυθμός σωστός μετρήσιμος, αναμενόμενος
ένα δύο, ένα δύο...
και να ταξιδεύει το ατμόπλοιο της καρδιάς στο διηνεκές του χρόνου
χωρίς κανένα πρόσκομμα, χωρίς ταλαιπωρία.
Μια ήσυχη και μετρήσιμη πορεία ζωής.

ΚΕΙΚ ΜΕ ΠΟΛΕΝΤΑ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

ORANGE POLENTA CAKE

For Caramel Orange layer
½ cup sugar
2 Tbsp water
2 Tbsp butter, cut into bits
2 oranges

For Cake
1 ¾ sticks butter, softened
1 cup sugar
3 large eggs
2 tsp orange flower water
½ cup flour
1 tsp baking powder
½ tsp salt
2 cups ground almonds
2/3 cup quick-cooking polenta

For Glaze
¼ cup orange marmalade
1 Tbsp water

Μake Caramel Orange layer: Preheat oven. Lightly butter a round cake pan, then line bottom and sides with paper.

Bring sugar + water to a boil in a small sauce pan, stirring until sugar has dissolved. Boil, without stirring, swirling pan occasionally so that caramel colors evenly, until dark amber.

Remove from heat and add butter, swirling pan until incorporated, then carefully but quickly, pour caramel into cake pan, tilting it to coat evenly.

Grate zest from oranges and reserve for cake. Cut remaining peel, including white pith from both oranges. Cut oranges crosswise into thick slices. Remove seeds and orange slices in 1 layer over caramel.
Make cake: Beat butter with sugar using electric mixer until just combined. Add eggs, 1 at a time, beating well. Mix in orange water + zest.

Whisk together flour, baking powder and salt. With mixer at low speed, mix almonds, polenta and flour mixture into egg mix until just combined.

Spread batter evenly over oranges. Bake until a wooden stick comes out clean, 1 hour to 1 ¼ hrs. Cool for 5 min., invert cake into plate and discard parchment.

For glaze: Heat marmalade with water until melted. Brush top of cake with glaze.

Ανασχηματισμός κυβέρνησης 2009!