 |
| "Η αισθητική της ερήμωσης" φωτο. Β. Πελέκης |
Ξαναδημοσιεύω το πρόσφατο άρθρο του Α. Παπαχελά προς κρίση σας...
Ο πρωθυπουργός είναι εμφανώς στριμωγμένος πολιτικά και η χώρα κατρακυλάει σε έναν επικίνδυνο κατήφορο. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα πραγματικό πολιτικό reset, μια επανεκκίνηση. Η πραγματική συναίνεση είναι μια λύση. Μια συναίνεση που θα βασίζεται όμως σε ένα «συμβόλαιο», μια εθνική συνεννόηση σε θεμελιώδεις στόχους. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα, θα αποτελεί μια επανάληψη της κυβέρνησης Ζολώτα. Η συναίνεση δεν μπορεί να εξασφαλισθεί από τον κ. Παπανδρέου «δωρεάν». Θα απαιτήσει κινήσεις πολιτικού «μεγαλείου» που μέχρι τώρα δεν έχει αποδείξει ότι διαθέτει, καθώς και την πλήρη απελευθέρωσή του από το βαθιά πασοκικό του DNA. Δεν μπορεί, π.χ., να ζητήσει συναίνεση με αξιόπιστο τρόπο αν δεν σηκωθεί στο βήμα της Βουλής για να πει καθαρά και ξάστερα, με δικά του λόγια, πως «έκανα μεγάλο λάθος στον τρόπο που άσκησα αντιπολίτευση. Επρεπε να ήμουν πολύ πιο συνεργάσιμος σε ορισμένα κρίσιμα θέματα, όπως τις αλλαγές στην παιδεία, τις αλλαγές στις ΔΕΚΟ, ακόμη και στο πάγωμα μισθών». Αν δεν το πει, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν έχει αντιληφθεί ο ίδιος πόσο καταστροφική ήταν η αντιπολίτευσή του ή ο πολιτικός του εγωισμός δεν του επιτρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Για να ζητήσει συναίνεση από τον ελληνικό λαό, τον κ. Σαμαρά ή όποιον άλλον, οφείλει επίσης μια δημόσια εξήγηση για την παραπλανητική εκείνη τοποθέτηση που έλεγε πως «λεφτά υπάρχουν». Δεν τελειώνουμε όμως εδώ. Αν θέλει τη συναίνεση, ο κ. Παπανδρέου πρέπει, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, να σταματήσει τις ξύλινες επιθέσεις στη Ν.Δ., να αποφύγει τον πατριωτικό κομματικό λόγο και να υιοθετήσει εσκεμμένα προτάσεις του κ. Σαμαρά ή του κ. Καρατζαφέρη ή της κ. Μπακογιάννη για την ανάπτυξη και την οικονομία. Μόνον έτσι θα πείσει ότι δεν τους θέλει για σωσίβιο για να σωθεί ο ίδιος, αλλά η χώρα... Πρέπει λοιπόν να παραδεχθεί τα λάθη που έκανε, όπως π.χ. την υπερφορολόγηση του ιδιωτικού τομέα, και να δείξει επιτέλους πως «ακούει» και πως δεν βλέπει τη συναίνεση ως φτηνό επικοινωνιακό τρικ. Στο κάτω κάτω της γραφής πριν ζητήσει συναίνεση από τους απέναντι, θα πρέπει ο ίδιος να εξασφαλίσει τη συναίνεση από τους δικούς του. Τι να τον κάνει τον κ. Σαμαρά αν δεν έχει την κ. Κατσέλη μαζί του και αν η μισή κυβέρνηση τον αγνοεί επιδεικτικά; Η χώρα βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι συνθήκες και η Ιστορία απαιτούν από την πολιτική μας ηγεσία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος είναι εξαγριωμένος με τους πολιτικούς και το πολιτικομιντιακό σύστημα. Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να τον κοροϊδέψει ή ότι απλά θα καβαλήσει το κύμα της οργής και θα τη βγάλει καθαρή κάνει τεράστιο λάθος. Μέχρι τώρα ο κ. Παπανδρέου έδειξε ότι διαθέτει πείσμα και πως όταν καταλάβει τι πρέπει να γίνει, προσπαθεί να το κάνει. Δεν είναι και τόσο καλός στο μάνατζμεντ και δεν μπορεί να επιβληθεί στο παλαιό ΠΑΣΟΚ. Η μόνη του ελπίδα να μην καταγραφεί ως διαχειριστική υποσημείωση και αποτυχία είναι να κάνει μόνος του την ολική επανεκκίνηση: να ξεπεράσει τον εαυτό του επιδιώκοντας ειλικρινή συναίνεση και να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα αγνοεί τις εσωκομματικές ισορροπίες και τους «κολλητούς» και θα βασίζεται σε ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα. «Το έχει;», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς σήμερα. Θα δείξει... |
Το άρθρο σας Κε Παπαχελά πατά στη βάση πώς συγκεκριμένες (να μήν πούμε ποιές...)πολιτικές θα μας βγάλουν απ' την δυνή κατάσταση πού φαίνεται πώς βρησκόμαστε και πώς λίγο ώς πολύ, όλοι συμφωνούν σ' αυτό. Κατ' αρχάς, έχω την εντύπωση πώς η κατάσταση φαίνεται στόν καθένα, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών, απο τουλάχιστον σουρεαλιστική έως και απίστευτη. Δέν νομίζω πως υπάρχει οποιαδήποτε ομοφωνία ώς πρός την εκτίμηση της δυνής μας θέσης ή την όποια σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και των πολιτικών πού θα μας βγάλουν απ' αυτή. Οι μεθοδεύσεις σε παγκόσμιο αλλά και σε τοπικό επίπεδο πού οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση ήταν τόσο γρήγορες, τόσο πρωτόγνωρες, τόσο ύπουλα παγκοσμιοποιημένες και επιτακτικές πού όντως δημιουργούν την αίσθηση ενός καλοστημένου σατανικού σεναρίου. Έτσι ακριβώς όπως το ακούτε! Τό όλο πράμα δίνει την αίσθηση πως πάνε να καταργήσουν το κράτος (αλλά και τούς πολιτικούς) σαν υπερασπιστές μας απέναντι στίς σαρκοφάγες αγορές. Να καταργήσουν τωρα το κράτος (κι' άς μήν το λένε ακόμα ανοιχτά), ενα θεσμό πού πήρε εκκατονταετηρίδες να δημιουργηθεί και να τον υποκαταστήσουν με τον νόμο τών αδηφάγων αγορών. Καί αυτό το λένε πρόοδο και εκσυγχρονισμό. Μα, μά την αλήθεια, πού τα βλέπουν αυτά τα πράματα? Αυτό φαίνεται πώς οδηγεί σ'έναν Οργουελισμό όπου η σάρκα του αδύναμου ή του μή ικανού (τού μή ικανού-σαν δέν ντρέπομαι και πού το αναφέρω ακόμα!) πρέπει, και είναι ηθικό να καταναλήσκεται απ' τον δυνατό ή τον ικανό. Γιά τί είδους κανιβαλικό Δαρβινισμό μιλάμε? Γιά ποιά νομοτέλεια της ολοένα και αυξανόμενης παραγωγής ή αέναης οικονομικής ανάπτυξης τολμάνε να μιλάνε? Δέν γνωρίζουν πώς δεν μπορείς να τάχεις όλα δικά σου και πώς δεν υπάρχουν στην φύση "win-win situations" ή πώς "μαζί με την ελιά παίρνεις και το κουκούτσι"? Δέν γνωρίζουν πώς το κράτος δεν είναι για να παράγει (με την οικονομική έννοια του όρου) αλλά για να δημιουργεί και να διανέμει (μάλιστα να διανέμει), στηρίζοντας τον φτωχό, τον ανάπηρο, τόν ανήμπορο, τον άρρωστο, τον άνεργο, τον κάθε είδους ανήμπορο? Ή μήπως πρέπει να τους καταργήσουμε κι' αυτούς? Ή μπάς και θάπρεπε να τούς πετάξουμε στον καιάδα τα αντιπαραγωγικά παράσιτα? Τι είδους πλεονεκτική αδηφαγία είναι αυτή? Και την ίδια στιγμή πλουτίζουν σε βάρος των φτωχών και αδύναμων εκμεταλευόμενοι τον ορυκτό τους πλούτο και ονοματίζοντας τέτοιες επεμβάσεις σαν επεμβάσεις αποκατάστασης της δημοκρατίας!!!!!! Τι είδους εκσυγχρονιστική και μεταμοντέρνα υποκρισία είν' αυτή? Τι σόι αντίχριστη παγκοσμιοποίηση είν' αυτή? Πώς είναι δυνατόν να συμπλεύσει κάποιος μ' αυτούς, Κύριε Παπαχελά? Πώς είναι δυνατόν να ζητάτε συναίνεση σε κάτι τέτοιο?
Μέ εκτίμηση
Γεώργιος Τρέλακας