Λίγο πριν από τις 9.30 το βράδυ τα φώτα έσβησαν και στο κατάμεστο αρχαίο θέατρο δέσποσαν ο Σπέισι και ο Σαίξπηρ. Οι ζεστές πέτρες της Επιδαύρου μούδιασαν τα μέλη, προετοιμάζοντας την σπουδαία, τελεία πράξη που θα ακολουθούσε. Και ξεκινήσαμε χιλιάδες κόκαλα στοιβαγμένα στο κοίλο να νιώθουμε βραχείς κλυδωνισμούς που ολοένα ανέβαζαν σφυγμό. Και η σκηνή ένας κόσμος ολόκληρος: ο σκοτεινός κόσμος του Ριχάρδου, δεν έβρισκε το χώρο να χωρέσει. Πόσο χώρο άραγε θέλει η ψυχή και ο χρόνος του ανθρώπου;
Ο Σαίξπηρ είναι το παράθυρο απ' όπου αγναντεύουμε προς τον αρχαίο χρόνο, είναι σημάδι αγωνίας για την ανθρώπινη μοίρα, τις φιλοδοξίες και τα αδιέξοδα της ανθρώπινης πορείας.
Όλα εκεί μετέωρα,πριν προλάβουν να γίνουν σκέψη, ανάμεσα στο κοίλο και την ορχήστρα: οι πόρτες του βασιλείου της ψυχής, οιμωγές της μνήμης, πεπερασμένες ματαιότητες και ανεκπλήρωτα οράματα, θαυμαστή γλώσσα και ήχος αρθρωμένος, ζωντανός.
Καθαρή και εύληπτη μετάφραση στους υπέρτιτλους της Έφης Γιαννοπούλου.
Εξουσία, αίμα και τιμωρία, my kingdom for a horse! ακούστηκε η κραυγή του Ριχάρδου κάτω απ' τον έναστρο ουρανό, ένα μαυρογάλαζο σεντόνι στηριγμένο με πινέζες, τα άστρα.
Και οι γεωμετρικές δεσμίδες του φωτός, ρόμβοι, τετράγωνα, παράλληλόγραμμα, συνεχώς φώτιζαν τους ήρωες προδιαγράφοντας τα όρια και το ύφος τους:
τετράγωνα η λογική, κύκλοι για το συναίσθημα.
Ανάσα και ελπίδα!
0 comments:
Δημοσίευση σχολίου
comments