Prospero

Δημοκρατία (δηλαδή η εξουσία του λαού, όπως το λέει και η ίδια η λέξη) δεν υπάρχει σήμερα σε κανένα μέρος του κόσμου

2012-01-16T14:39:00.001+02:00

Η δημοκρατία, αφού νίκησε τους πιο επικίνδυνους εχθρούς της, είναι η ιδέα που υπερισχύει σήμερα στο παγκόσμιο ιδεολογικό και πολιτικό στερέωμα. Η προφητεία του Τοκβίλ, που είχε χαρακτηρίσει ασυγκράτητη και ακαταμάχητη την έλευση της δημοκρατίας στον κόσμο, μοιάζει να εκπληρώνεται στις μέρες μας. Οι περισσότερες αναπτυγμένες και πλούσιες χώρες είναι δημοκρατικές. Και η δημοκρατική ιδεολογία έγινε ένα είδος θρησκείας της εποχής μας, αν και παραμένει πολύ μεγάλος ο αριθμός των μη δημοκρατικών κρατών.

 Αυτή η δημοκρατία, που θριαμβεύει ιδεολογικά, δεν είναι ωστόσο ικανή να εμπνεύσει ενθουσιασμό και να τροφοδοτήσει συλλογικά πάθη. Εμφανίζει μάλιστα στην καθημερινή της λειτουργία πολλαπλά και ανησυχητικά συμπτώματα κρίσης ή ακόμα και σημάδια παρακμής και εκφυλισμού. Παρατηρούμε, για παράδειγμα: πτώση της συμμετοχής των πολιτών στα κόμματα, στις εκλογές και στις πολιτικές συζητήσεις, έκρηξη της πολιτικής διαφθοράς, βαθιά δυσαρέσκεια για την πολιτική που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις, γενική ανυποληψία των πολιτικών, άνοδο των λαϊκιστικών και αντιπολιτικών κινημάτων, ενίσχυση του πολιτικού ρόλου των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων, αδυναμία του πολιτικού συστήματος να εκπροσωπήσει τους πιο αδύναμους κοινωνικούς τομείς κ.ο.κ.

Η δημοκρατία γεννήθηκε από την προσπάθεια να ενωθούν και να αποκτήσουν δύναμη και συνείδηση οι πολλοί, δηλαδή οι φτωχοί και οι αδύναμοι, έτσι ώστε να μπορέσουν να κατακτήσουν πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, παλεύοντας ενάντια στα προνόμια των λίγων, των πλούσιων και των ισχυρών. Διόλου τυχαία άλλωστε, ο Αριστοτέλης είχε δει στη δημοκρατία το πολίτευμα στο οποίο κυβερνούν οι φτωχοί. Είχε διαπιστώσει δηλαδή ότι η αρχή της πλειοψηφίας ευνοεί αναπόφευκτα τα ασθενή κοινωνικά στρώματα, τους λιγότερο εύπορους και τους φτωχούς. Σε αυτή τη σχέση βασίστηκε στη σύγχρονη εποχή και η πάλη του εργατικού κινήματος για την καθολική ψήφο και για τη σύνδεση πολιτικής δημοκρατίας και κοινωνικής ισότητας.

 Στους καιρούς μας όμως παύει να ισχύει η παλιά ιδέα (αυτή που ενέπνευσε την αριστοτελική κριτική στη δημοκρατική αρχή) ότι η «κυβέρνηση των πολλών» θα είναι πιθανότατα και «κυβέρνηση των φτωχών» ή έστω των μη προνομιούχων. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνον επειδή οι φτωχοί δεν αποτελούν πλέον την πλειοψηφία στις αναπτυγμένες κοινωνίες της Δύσης. Συμβαίνει κυρίως επειδή τα μεγάλα και ισχυρά οικονομικά συμφέροντα και τα προνομιούχα στρώματα επωφελούνται από την ερήμωση της δημόσιας σφαίρας και κατορθώνουν να θέτουν υπό τον έλεγχό τους την πολιτική ζωή. Η δημοκρατία τυπικά εξακολουθεί να λειτουργεί, αλλά οι κανόνες και οι διαδικασίες της κινδυνεύουν να εκφυλιστούν σε ένα είδος κάλυψης και νομιμοποίησης της εξουσίας των κυρίαρχων φιλελεύθερων ολιγαρχιών.

 Ο Κορνήλιος Καστοριάδης παρατηρούσε ότι η δημοκρατία (δηλαδή η εξουσία του λαού, όπως το λέει και η ίδια η λέξη) δεν υπάρχει σήμερα σε κανένα μέρος του κόσμου. Αυτό που υπάρχει στις δυτικές χώρες -έλεγε- είναι ορισμένες φιλελεύθερες ολιγαρχίες. Τα φιλελεύθερα χαρακτηριστικά αυτών των καθεστώτων δεν παραχωρήθηκαν από τις κυρίαρχες τάξεις, αλλά κατακτήθηκαν από τους λαϊκούς αγώνες στη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

 Η υποχώρηση ή η έκλειψη αυτών των αγώνων στις μέρες μας εξηγεί εν μέρει την κρίση των αντιπροσωπευτικών δημοκρατικών θεσμών και γεννάει τον φόβο ότι μπορεί να τεθούν υπό αμφισβήτηση τα δικαιώματα και οι ελευθερίες που κατακτήθηκαν στο παρελθόν.

 Οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν ουσιαστικά όταν οι πολίτες συμμετέχουν μαζικά και ενεργητικά στην πολιτική ζωή, όταν μπορούν μέσα από τις αυτόνομες οργανώσεις τους να παρεμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο και να συμβάλλουν καθοριστικά στον προσδιορισμό των συλλογικών προτεραιοτήτων και των πολιτικών στόχων. Με άλλα λόγια, η δημοκρατία λειτουργεί όταν οι οικονομικές ολιγαρχίες ή οι πολιτικές ελίτ δεν είναι σε θέση να ελέγχουν τον δημόσιο βίο και να εκμηδενίζουν τη συμμετοχή των πολιτών στην επεξεργασία των πολιτικών προγραμμάτων και στη λήψη των αποφάσεων.

 Ο Βρετανός κοινωνιολόγος Κόλιν Κράουτς χρησιμοποιεί τον όρο «μ ε τ α δ η μ ο κ ρ α τ ί α» για να περιγράψει τη σημερινή πολιτική κατάσταση στην αναπτυγμένη Δύση (Κόλιν Κράουτς «Μεταδημοκρατία», «Εκκρεμές», 2006). Στις σύγχρονες «μεταδημοκρατίες» η συμμετοχή των πολιτών περιορίζεται στην εκλογική διαδικασία. Η προεκλογική συζήτηση με τη σειρά της είναι ένα θέαμα ελεγχόμενο και καθοδηγούμενο από αντίπαλες ομάδες επαγγελματιών, που είναι ειδικοί στις τεχνικές επικοινωνίας και χειραγώγησης. Η αντιπαράθεση των κομμάτων διεξάγεται γύρω από έναν περιορισμένο αριθμό ζητημάτων που έχουν προεπιλεγεί από αυτές τις ομάδες. Η μεγάλη μάζα των πολιτών παίζει έναν παθητικό ρόλο, καθώς περιορίζεται στο να αντιδρά στα μηνύματα που δέχεται. Οι κρίσιμες πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονται με τη συνεργασία και διαπραγμάτευση των εκλεγμένων κυβερνήσεων και των ελίτ που εκπροσωπούν σχεδόν αποκλειστικά τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

 Σε αυτές τις συνθήκες, όπου το μεγάλο επιχειρηματικό κεφάλαιο διεκδικεί ευθέως έναν όλο και αυξανόμενο πολιτικό ρόλο, περιορίζεται δραστικά η δυνατότητα να δοθεί προτεραιότητα σε πολιτικές που τείνουν στην αναδιανομή του πλούτου και της εξουσίας και που θέτουν φραγμούς και όρια στις αξιώσεις των πιο ισχυρών τομέων της κοινωνίας. Διόλου τυχαία άλλωστε, σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες δημοκρατικές κοινωνίες βλέπουμε να εφαρμόζονται πολιτικά προγράμματα που όχι μόνο δεν περιορίζουν τις οικονομικές ανισότητες, αλλά τείνουν μάλλον να τις επαναφέρουν στα προδημοκρατικά επίπεδα.

 Σχεδόν παντού στην αναπτυγμένη Δύση επικρατεί ένα ελιτίστικο μοντέλο «φιλελεύθερης δημοκρατίας», που ελάχιστα ενδιαφέρεται για την ευρεία και ενεργητική συμμετοχή των πολιτών στην πολιτική διαδικασία, ενώ ταυτόχρονα ενθαρρύνει μια μορφή διακυβέρνησης που αποφεύγει τις παρεμβάσεις στη λειτουργία της καπιταλιστικής οικονομίας. Οι συνέπειες είναι πλέον ορατές σε πολλές χώρες. Το κοινωνικό κράτος συρρικώνεται, ενώ ενισχύεται το ποινικό και αστυνομικό κράτος, που προσφεύγει στην τιμωρία και στον σωφρονισμό, προκειμένου να αντιμετωπίσει την κοινωνική ανασφάλεια και εξαθλίωση. Μεγαλώνει διαρκώς το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Η φορολογία χρησιμεύει όλο και λιγότερο για τη δικαιότερη αναδιανομή του εισοδήματος, αφού πρωτίστως αποβλέπει στο να προσφέρει πρόσθετα κίνητρα στο κεφάλαιο. Οι πολιτικοί που κυβερνούν ανταποκρίνονται πρώτα απ' όλα στα αιτήματα των μεγάλων επιχειρήσεων, των οποίων τα ιδιαίτερα συμφέροντα αναγορεύονται σε επιτακτικό δημόσιο και γενικό συμφέρον. Οι φτωχοί παύουν να ενδιαφέρονται για την πολιτική. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα -όπως, για παράδειγμα, στην Αμερική- δεν συμμετέχουν ούτε καν στην εκλογική διαδικασία, επιστρέφοντας έτσι στην περιθωριακή θέση που ήταν υποχρεωμένοι να κατέχουν στην προδημοκρατική εποχή.

 Στο προδημοκρατικό παρελθόν, οι ελίτ που κυριαρχούσαν στην οικονομική και κοινωνική ζωή μονοπωλούσαν και την πολιτική επιρροή και τα δημόσια αξιώματα. Η γέννηση και η εδραίωση της δημοκρατίας τις υποχρέωσε τουλάχιστον να μοιράζονται αυτά τα πεδία ισχύος μαζί με εκπροσώπους άλλων κοινωνικών ομάδων. Σήμερα, ωστόσο, εξαιτίας της αυξανόμενης ισχύος της κεφαλαιοκρατικής επιχείρησης και της εξάρτησης των κυβερνήσεων από τις ροές και τις τοποθετήσεις του πολυεθνικού κεφαλαίου, οδεύουμε προς τη διαμόρφωση μιας νέας κυρίαρχης τάξης, οικονομικής και πολιτικής συνάμα, που κατέχει ιδωτικό πλούτο και δημόσια επιρροή. Μία από τις βασικές αιτίες της παρακμής της δημοκρατίας είναι αυτή η πλουτοκρατική και νεο-ολιγαρχική της εκτροπή ή, με άλλα λόγια, η πελώρια ανισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στην ισχύ των μεγάλων επιχειρήσεων και σε εκείνη των άλλων κοινωνικών ομάδων, και ιδιαίτερα των «κατώτερων» τάξεων. Για να πάψει η δημόσια ζωή να αποτελεί υπόθεση που αφορά μικρές και κλειστές ελίτ, για να αναζωογονηθεί η δημοκρατική πολιτική, χρειάζονται ριζοσπαστικά κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, ικανά να αντισταθμίζουν και να περιορίζουν την πολιτική ισχύ των οικονομικών συμφερόντων.

 Το θέμα της κρίσης και της παρακμής της δημοκρατίας προσεγγίζουν από διαφορετικές οπτικές γωνίες τα κείμενα που ακολουθούν. Με τις αναλύσεις τους οι Γάλλοι κοινωνιολόγοι Αλέν Καγέ, Ζαν-Πιερ Λε Γκοφ, Αλέν Ζοξ και ο Ιταλός ιστορικός Μάσιμο Σαλβαντόρι προτείνουν διαγνώσεις για την παθολογία της δημοκρατίας καθώς και ένα ευρύτερο θεωρητικό πλαίσιο ερμηνείας, που φωτίζει τις βαθύτερες αιτίες της κρίσης των αντιπροσωπευτικών θεσμών. Οι συμβολές τους προσφέρουν χρήσιμα ερεθίσματα για τη συνέχιση της έρευνας και του διαλόγου.

18 Ιου 2009, εφημερίδα Ελευθεροτυπία

Balthazar on the road στην οδό Τοσίτσα, στις 2 Οκτωβρίου

2011-09-30T03:16:00.004+03:00

Balthazar on the road 23,24,25 Σεπτεμβρίου στη γκαλερί Bernier/Eliades

2011-09-13T20:36:00.002+03:00

Ριχάρδος ο 3ος με τον Κέβι Σπέισι σε σκηνοθεσία Σαμ Μέντες

2011-08-08T22:54:00.004+03:00

Λίγο πριν από τις 9.30 το βράδυ τα φώτα έσβησαν και στο κατάμεστο αρχαίο θέατρο δέσποσαν ο Σπέισι και ο Σαίξπηρ. Οι ζεστές πέτρες της Επιδαύρου μούδιασαν τα μέλη, προετοιμάζοντας την σπουδαία, τελεία πράξη που θα ακολουθούσε. Και ξεκινήσαμε χιλιάδες κόκαλα στοιβαγμένα στο κοίλο να νιώθουμε βραχείς κλυδωνισμούς που ολοένα ανέβαζαν σφυγμό. Και η σκηνή ένας κόσμος ολόκληρος: ο σκοτεινός κόσμος του Ριχάρδου, δεν έβρισκε το χώρο να χωρέσει. Πόσο χώρο άραγε θέλει η ψυχή και ο χρόνος του ανθρώπου;

Ο Σαίξπηρ είναι το παράθυρο απ' όπου αγναντεύουμε προς τον αρχαίο χρόνο, είναι σημάδι αγωνίας για την ανθρώπινη μοίρα, τις φιλοδοξίες και τα αδιέξοδα της ανθρώπινης πορείας.

Όλα εκεί μετέωρα,πριν προλάβουν να γίνουν σκέψη, ανάμεσα στο κοίλο και την ορχήστρα: οι πόρτες του βασιλείου της ψυχής, οιμωγές της μνήμης, πεπερασμένες ματαιότητες και ανεκπλήρωτα οράματα, θαυμαστή γλώσσα και ήχος αρθρωμένος, ζωντανός.

Καθαρή και εύληπτη μετάφραση στους υπέρτιτλους της Έφης Γιαννοπούλου.

Εξουσία, αίμα και τιμωρία, my kingdom for a horse! ακούστηκε η κραυγή του Ριχάρδου κάτω απ' τον έναστρο ουρανό, ένα μαυρογάλαζο σεντόνι στηριγμένο με πινέζες, τα άστρα.

Και οι γεωμετρικές δεσμίδες του φωτός, ρόμβοι, τετράγωνα, παράλληλόγραμμα, συνεχώς φώτιζαν τους ήρωες προδιαγράφοντας τα όρια και το ύφος τους:

τετράγωνα η λογική, κύκλοι για το συναίσθημα.

Ανάσα και ελπίδα!

Βούληση και σύμβουλοι σε καιρό κρίσης, απο το Νίκο Ξυδάκη

2011-07-13T23:17:00.001+03:00

Οι περισσότεροι συμφωνούν ότι στην Ελλάδα δεν πάσχουμε από έλλειψη κράτους. Υπάρχει άφθονο γύρω μας, μάς καταπνίγει, αλλά όχι λόγω της δράσης· λόγω της αδράνειάς του. Συχνά και λόγω της πονηρής υστεροβουλίας του, κάποτε εξαιτίας και της μοχθηρίας του. Ομως αυτό είναι άλλη συζήτηση από το να ζητάμε αλόγιστα να απομειωθεί το κράτος και τις δραστηριότητές του να τις ανάλάβουν ιδιώτες. Στις περισσότερες περιπτώσεις αυτή η μεταβίβαση κρατικών δραστηριοτήτων είναι αδύνατη, διότι το κράτος δεν νομοθετεί μόνον και δεν ρυθμίζει ουδέτερα και αμερόληπτα, αλλά παράγει πολιτική βούληση και πολιτική σκέψη, διερμηνεύοντας έτσι τη λαϊκή κυριαρχία, θεμέλιο της δημοκρατίας.

Ο βουλευτής, ο υπουργός, ο δημοτικός άρχοντας, κάθε αιρετός, γι΄αυτήν ακριβώς τη ζωτική δημοκρατική λειτουργία τιμάται με ψήφο: για να σκέφτεται, να αποφασίζει, να δρα, να προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον και να αναλαμβάνει την ευθύνη για όλα αυτά. Αν αναθέτει τις λειτουργίες αυτές σε τρίτους, μη εκλεγμένους, σε τεχνοκράτες, σε συμβούλους, σε οίκους υποστήριξης, ποια η δική του λειτουργία; Μήπως αυτοακυρώνεται;

Ο συλλογισμός αυτός γεννιέται εύλογα καθώς διαβάζουμε καθημερινά για οίκους συμβούλων, τεχνοκρατών και αξιολογητών, που αναλαμβάνουν όλο και περισσότερες λειτουργίες κρατικές, που αφορούν εκτίμηση, σκέψη, σχεδιασμό ― ουσιαστικά, βούληση. Το κόστος είναι μεγάλο, και υπό τις παρούσες συνθήκες πτωχείας, δυσβάστακτο και ίσως παράλογο. Λόγου χάριν, προ ημερών, ο νέος υπουργός Περιβάλλοντος Γ. Παπακωνσταντίνου, στις παρθενικές εξαγγελίες του, ανακοίνωσε κάτι καινοφανές για το Πράσινο Ταμείο που σύστησε η προκάτοχός του κ. Τίνα Μπιρμπίλη: για την περιουσία του, προερχόμενη από τα πρόστιμα των ημιυπαίθριων και άλλων ρυθμίσεων, εκτιμώμενου ύψους 1 δισ., η οποία προορίζεται για περιβαλοντικές αναπλάσεις, θα προσληφθούν εξωτερικοί σύμβουλοι, ιδιωτικές εταιρείες.

Αυτό δεν το είχαμε ακούσει από την προηγούμενη υπουργό. Υποθέτουμε όμως ότι η στρατηγική αναπλάσεων και όλη η πορεία τους είναι αυτονοήτως έργο και καθήκον της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Περιβάλλοντος και των υπηρεσιών του. Αν δεν μπορεί να σκεφτεί, να σχεδιάσει και να επιβλέψει μια τέτοια δράση, τότε τι είδους υπουργείο είναι; Ακόμη κι αν χρειάζεται τεχνική συνδρομή, γιατί δεν ζητά τη βοήθεια μιας ομάδας επιστημόνων από τα Πανεπσιτήμια έναντι μικρής αμοιβής, σαν προσφορά προς τη δοκιμαζόμενη πατρίδα; Ποια ιδεολογία επιβάλλει μια πολυδάπανη μέθοδο εργασίας, κατάλληλη ίσως για μια πλούσια πολυεθνική, αλλά όχι για μια χώρα στο χείλος της καταστροφής; Και εν πάση περιπτώσει, με ποια πολιτική ηθική τα επείγοντα έσοδα από μια αμφιλεγόμενη πρακτική (που νομιμοποιεί αυθαιρεσίες), θα δαπανηθούν πολυτελώς σε οίκους συμβούλων; Είναι σαν λέμε ότι για τα αναλόγως αμφιλεγόμενα και άδικα, πλην επείγοντα, έσοδα της περαίωσης χρειαζόμαστε πληρωμένες συμβουλές ειδικών για το πώς να τα διαθέσουμε…

Ο πολιτικός ηγέτης βρίσκεται στη θέση του για να βούλεται και να βουλεύεται, και να αναλαμβάνει την ευθύνη του, όχι για να αγοράζει βούληση και σκέψη.

Το Balthazar, το Σύνταγμα και η «κοινή αφήγηση» - της Έφης Γιαννοπούλου

2011-06-30T09:44:00.003+03:00

Στην πλατεία Συντάγματος πρέπει να υπάρχει χώρος για όλους τους πολίτες!

Το Balthazar, το Σύνταγμα και η «κοινή αφήγηση»

Την περασμένη εβδομάδα, κατόπιν επιμονής ενός φίλου και παρά την αρχική απροθυμία μου, βρέθηκα στο bar-restaurant Balthazar. Πέμπτη βράδυ και στον ευχάριστο κατά τα άλλα κήπο ένιωσα σαν να βρισκόμουν σε άλλη χώρα ή σε άλλο χρόνο. Αλλά πρώτα λίγη ιστορία: Το Balthazar το άνοιξαν το 1973 η συγγραφέας Καίη Τσιτσέλη και ο Νίκος Παλαιολόγος και για δέκα περίπου χρόνια υπήρξε ένα εστιατόριο-θρύλος (βλ. εδώ). Το Balthazar ήταν ένα από τα πρώτα μπαρ που επισκέφθηκα στην Αθήνα το 1985, έχοντας μόλις κατέβει στην πρωτεύουσα, πρωτοετής φοιτήτρια. Τότε δεν το είχαν πια η Τσιτσέλη και ο Παλαιολόγος. Τότε επίσης ξεκινούσε η κουλτούρα του βάρβαρου νεοπλουτισμού της δεύτερης πασοκικής τετραετίας. Ίσως γι’ αυτό να μη μου άρεσε ποτέ πολύ το Balthazar ούτε το αδελφό τότε Rock’n’roll. Γι’ αυτό να μην έγιναν στέκια μου. Καταλάβαινα τους φίλους που τα είχαν ζήσει σε εποχές περασμένης δόξας, αλλά η Ελλάδα της «πόρτας», του «πούρου» και του γενικότερου νεοπλουτισμού, ακόμα και στην πιο ποιοτική εκδοχή της, ποτέ δεν μ’ έκανε να αισθανθώ άνετα. Στο Balthazar πήγα λίγες σχετικά φορές μέσα σ’ αυτά τα 26 χρόνια που έχουν περάσει από το 1985.
Και την προηγούμενη βδομάδα διαπίστωσα ότι το Balthazar δεν έχει αλλάξει καθόλου. Πέμπτη βράδυ, ο κήπος ήταν ασφυκτικά γεμάτος από έναν κόσμο που έμοιαζε να μην έχει ακούσει λέξη για την κρίση. Απ’ ό,τι έμαθα διατηρείται ακόμα, έστω και χαλαρά, η «πόρτα». Κι εγώ, τη στιγμή που κατέβαινα από το ταξί, αναρωτιόμουν πώς ζήσαμε τόσα χρόνια εκείνη την ηλιθιότητα! Οι θαμώνες του Balthazar, ακόμα κι αν ζουν στο κέντρο της πόλης, είμαι βέβαιη πως βλέπουν την εξαθλίωσή του μόνο στην τηλεόραση, πως ξέρουν για τους «αγανακτισμένους», τις πορείες και τα επεισόδια από τα δελτία των οκτώ. Τίποτα δεν έδειχνε να έχει αλλάξει από εκείνο το καλοκαίρι της κούρσας του Χρηματιστηρίου, όταν ακόμα και στις παραλίες από τα κινητά εκφέρονταν οι λέξεις «πούλα» και «αγόρασε» πιο συχνά κι από το εκνευριστικό «έλα, πού είσαι;». Την εποχή που το μήκος και η διάμετρος του πούρου είχαν αποκτήσει χαρακτήρα δήλωσης πλούτου, κύρους, και φυσικά λεπτού γούστου. Που το να περνάς τις πόρτες αντίστοιχων κέντρων διασκέδασης και να σου μιλούν με το μικρό σου όνομα μπάρμαν και γκαρσόνια ήταν ατράνταχτο τεκμήριο επιτυχίας. Η «κοινή αφήγηση με θετικό δημιουργικό πυρήνα», που την απουσία της ανακαλύπτει όψιμα ο Γ. Βούλγαρης στο άρθρο του της 18/6 στα Νέα, τότε χάθηκε για την ελληνική κοινωνία. Τότε που επικράτησε η αφήγηση του απόλυτου ατομισμού, του εύκολου χρήματος και μαζί της η απίστευτη κενότητα. Και η απαξίωση του συστήματος ξεκίνησε με τη «φούσκα» του χρηματιστηρίου και συνεχίστηκε, αφού τελείωσε η εθνεγερτική φαντασίωση των Ολυμπιακών αγώνων, με μια καταιγίδα σκανδάλων, με τον ξεπεσμό της πολιτικής σε πρακτικές που θύμιζαν ιταλική μαφία, με εξωφρενικές δηλώσεις υπουργών περί «νομίμου» και «ηθικού». Φυσικά πάντα υπήρχαν και υπάρχουν ενδιαφέρουσες, θετικές και δημιουργικές αφηγήσεις ατόμων ή μικρών ομάδων, αλλά το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού «έχασε την μπάλα», δεν ήξερε πια τι να πιστέψει, από πού να κρατηθεί. Οι «Ολυμπιακοί αγώνες», η τελευταία του φαντασίωση, ξεχάστηκαν σχεδόν με την τελετή λήξης και άφησαν πίσω τους απλήρωτους λογαριασμούς και το Μπάντμιντον, η είσοδος στη ζώνη του ευρώ φαινομενικά τουλάχιστον τον οδήγησε στη χειρότερη κρίση των τελευταίων σαράντα χρόνων, το πελατειακό σύστημα με το οποίο τον χειρίζονταν όλα αυτά τα χρόνια εξεμέτρησε τις μέρες του. Και τώρα τι;

Σήμερα, οι γραφιάδες των εφημερίδων ανακαλύπτουν το τέλος των κοινών αφηγήσεων και την απαξίωση της πολιτικής και του κοινοβουλευτικού συστήματος στην πλατεία Συντάγματος, στην αγανάκτηση και στα συνθήματα του τύπου «να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή». Αντανακλαστικά δεινοσαύρου. Τόσα χρόνια τώρα, ποια ήταν η «κοινή αφήγηση» που συνέδεε και ενέπνεε την ελληνική κοινωνία;

Δεν διάλεξα τυχαία το παράδειγμα του Balthazar, το διάλεξα γιατί το Balthazar της δεκαετίας 1973-1983 αποτελούσε πράγματι έναν τόπο όπου συγκεντρώνονταν άνθρωποι που τους συνέδεε και τους ενέπνεε μια κοινή, θετική και δημιουργική, αφήγηση για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ενώ το ίδιο εστιατόριο στη δεκαετία του ’90 ήταν πια ένας τόπος που εξέθετε αναίσχυντα την κατάρρευση κάθε κοινής αφήγησης. Γιατί λοιπόν κρούουν τώρα τον κώδωνα του κινδύνου οι αρθρογράφοι των εφημερίδων, γιατί δεν βλέπουν ότι στο Σύνταγμα αρθρώνονται κάποια ψήγματα έστω αυτής της νέας κοινής αφήγησης, γιατί δεν αντιλαμβάνονται επίσης ότι καθετί θετικό, και οι «κοινές αφηγήσεις» φυσικά, ξεκινά από μια άρνηση, από μια απόρριψη.

Αποτελεί κοινό τόπο στις εφημερίδες ότι το μόνο που ζητούν οι συγκεντρωμένοι στις πλατείες είναι να μην αλλάξει τίποτα, ότι το μόνο που νοσταλγούν είναι η Ελλάδα της προ κρίσης περιόδου με όλη τη γνωστή παθολογία της. Κι όμως αν πάει κανείς ένα βράδυ στην πλατεία Συντάγματος και το ίδιο ή ένα άλλο βράδυ στο Balthazar, θα καταλάβει ότι οι άνθρωποι στην πλατεία Συντάγματος έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται πως η Ελλάδα πρέπει ν’ αλλάξει, πως η κοινή αφήγηση πρέπει να φτιαχτεί, πως πρέπει να ξαναβρούν κάτι να πιστέψουν. Κάποιοι απ’ αυτούς το έχουν καταλάβει άτσαλα, αφελώς, χωρίς βαθιά σκέψη, χωρίς σαφείς διατυπώσεις. Κάποιοι απ’ αυτούς θα αλλάξουν πραγματικά μέσα απ’ αυτή την εμπειρία. Κάποιοι θα βρουν στοιχεία για να φτιάξουν αυτή την «κοινή αφήγηση». Αυτοί που δεν το έχουν καταλάβει είναι οι θαμώνες του Balthazar. Γι’ αυτό και δεν με νοιάζει τι έκαναν πριν το Σύνταγμα οι συγκεντρωμένοι στην πλατεία. Γι’ αυτό και δεν έχει μεγάλη σημασία αν πούλησαν την ψήφο τους για μια θέση στο Δημόσιο, αν είναι εθνικιστές ή αριστεριστές, φοροφυγάδες ή προώρως συνταξιοδοτηθέντες, ή αν μέχρι χτες ονειρεύονταν να περάσουν ένα βράδυ τη σκληρή ή χαλαρή πόρτα του Balthazar. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι βρίσκονται τώρα εδώ και συμμετέχουν στο συμβάν, σ’ ένα συμβάν που τους έχει ήδη ή πρόκειται να τους αλλάξει.

Και νομίζω πως αυτό το αίτημα της αλλαγής, το «Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε», έχει περισσότερες πιθανότητες να το συνειδητοποιήσει η πλατεία Συντάγματος, περισσότερες σίγουρα από τους θαμώνες του Balthazar, περισσότερες ίσως κι από τον πρωθυπουργό, την κυβέρνησή του κι ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού προσωπικού, που συνεχίζουν να απαξιώνουν και να εξευτελίζουν τις αξίες που θα μπορούσαν να στηρίξουν μια «κοινή αφήγηση».

ανάρτηση στο Τεχνηέντως
και αναδημοσίευση στο Aristero Vima

«Κρίσης Λεξιλόγιο. Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν»

2011-06-13T20:47:00.000+03:00

Οι εκδόσεις ΠΟΤΑΜΟΣ παρουσιάζουν το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη
«Κρίσης Λεξιλόγιο. Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν»

Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011, στις 8.00 μμ, στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου (Βασ. Σοφίας 22).

Ομιλητής: Αλέκος Παπαδόπουλος, πρώην υπουργός.

Παρεμβαίνουν και συζητούν: ο Γ. Βαρουφάκης, ο δημοσιογράφος Νίκος Ξυδάκης, ο πεζογράφος Χρήστος Χωμενίδης.

Απίστευτο; Οι αγανακισμένοι ταρακουνάνε το ΔΝΤ

2011-06-10T11:14:00.002+03:00

Φωτό από την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συζήτηση που οργανώθηκε στο εντευκτήριο των «Ενθεμάτων» (Βαλτετσίου 50-52, 6ος όροφος) στις 9/6/2011 στο ρετιρέ της οδού Βαλτετσίου, με ομιλητές τους Χατζηστεφάνου, Βατικιώτη και Βαρουφάκη

Οταν η εκπρόσωπος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δήλωσε –αναφερόμενη στις διαδηλώσεις των «Αγανακτισμένων»- ότι «δεν είναι όλα εντάξει όταν οι άνθρωποι (στην Ελλάδα) αισθάνονται ευάλωτοι και πονεμένοι», δεν είχα πιά καμία αμφιβολία ότι η επιρροή του κινήματος που ξεκίνησε η ελληνική νεολαία εναντίον των ανικάνων που μας κυβέρνησαν στο παρελθόν και μας κυβερνούν τώρα, ξεπερνούσε τα σύνορα της Ελλάδας. Ως έτοιμη από καιρό η κ. Κάρολαϊν Ατκινσον εξέφρασε, επίσης, κατανόηση «για τις δυσκολίες στις οποίες υπόκειται ο ελληνικός λαός».
Από εκείνη την ημέρα οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας του ελληνικού λαού περιλαμβάνονται στην καθημερινή ενημέρωση που αποστέλλει από την Αθήνα το γραφείο του ΔΝΤ στους ανώτερους αξιωματούχους του Ταμείου. Και είναι λογικό, διότι αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα και στις μεγάλες πόλεις της Ελλάδας είναι πρωτόγνωρο για τους ανθρώπους του ΔΝΤ που είχαν αναλάβει στο παρελθόν άλλες χώρες με παρόμοια προβλήματα.
Το βασικό ερώτημα που τέθηκε σε συντροφιά Ελληνοαμερικανών επιστημόνων, μετά την ενημέρωση του Πολ Τόμσεν σε ακροατήριο ομογενών στην Μπεθέσντα του Μέριλαντ, ήταν εάν οι σκληροί γραφειοκράτες του ΔΝΤ επηρεάζονται από διαδηλώσεις και διαμαρτυρίες. Συμφώνησα με την άποψή τους ότι οι άνθρωποι του Ταμείου δεν διακρίνονται για τα αγαθά αισθήματά τους, αλλά διαφώνησα με την θέση τους ότι δεν λαμβάνουν υπόψιν τις διαμαρτυρίες των λαών. Στην διάρκεια μίας συζήτησης με στέλεχος του Ταμείου αντιλήφθηκα αμέσως την αγωνία του, διότι ρωτούσε γεμάτος ανησυχία για το μέλλον του κινήματος των «Αγανακτισμένων», για τον φόβο που προκαλεί στους βουλευτές και γενικά στους πολιτικούς, ενώ έδειξε να τον απασχολεί ο τρόπος αντίδρασης των διαδηλωτών την ημέρα που θα συζητηθεί στην Βουλή το μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας.
Στο κίνημα των «Αγανακτισμένων» αναφέρονται και τα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας της Αθήνας, η οποία ενημερώνει σε καθημερινή βάση τις διάφορες υπηρεσίες της Ουάσιγκτον. Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι Αμερικανός βετεράνος διπλωμάτης που υπηρέτησε στην Αθήνα ρωτούσε να πληροφορηθεί εάν οι διαδηλωτές έχουν αρχηγό και σε ποιόν πολιτικό χώρο ανήκει. Προφανώς, όσο δεν υπάρχει αρχηγός που θα ενώσει τους διαδηλωτές και θα δυναμώσει ακόμα πιό πολύ την φωνή τους, οι Αμερικανοί δεν ανησυχούν…
Οι διαδηλώσεις είναι θέμα συζήτησης και με ξένους συναδέλφους δημοσιογράφους, οι οποίοι είναι οι μόνοι που αναλύουν σε βάθος το φαινόμενο και δεν παρακολουθούν τα δρώμενα μυωπικά. Τους εξάπτει την φαντασία η καθολική διαμαρτυρία για το Μνημόνιο και υποστηρίζουν ότι εάν αντέξουν οι διαδηλωτές μέχρι την ολοκλήρωση των διεργασιών για την πέμπτη δόση του πρώτου δανείου και τις αποφάσεις για το νέο δάνειο ύψους 60 δις. ευρώ, τότε θα πρέπει να υπολογίζονται ως σοβαρή πολιτική δύναμη που δεν ελέγχεται από κανένα κόμμα.
Προσωπικά πιστεύω ότι εάν ζούσαμε σε σοβαρή χώρα και μας διοικούσαν σοβαροί πολιτικοί, θα έπρεπε να ανακαλύψουμε οι ίδιοι το κίνημα των «Αγανακτισμένων». Είναι απόλυτα ορθή και συμφωνώ με την θέση Ελληνοαμερικανού επιστήμονα, ο οποίος πιστεύει ότι οι διαδηλώσεις είναι φως στο σκοτάδι που κυριαρχεί στην Ελλάδα από τον Μάϊο του 2010, όταν ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου οδήγησε τη χώρα στην «αγκαλιά» της Τρόϊκας. Μέσα από τη μιζέρια και την καταχνιά που έφερε η κυβέρνηση από κοινού με το Ταμείο και την Ε.Ε., βλάστησε το τριαντάφυλλο της ελπίδας από μία νεολαία που το Μνημόνιο τείνει να εξαφανίσει. Μία ολόκληρη γενιά, που διαθέτει τα καλύτερα μυαλά της Ελλάδας αυτή την στιγμή, κινδυνεύει να χαθεί ή να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από άλλες χώρες. Και αυτό από μόνο του αποτελεί «εγκληματική πράξη».
Το κίνημα των «Αγανακτισμένων» έχει όλα τα φόντα να ανθίσει και να κυριαρχήσει στην Ελλάδα που ταλαιπωρείται από το Μνημόνιο και τα άνευ προηγουμένου μέτρα που επέβαλε η Τρόϊκα σε αγαστή συνεργασία με την κυβέρνηση. Θα αναδειχθεί σε θετικό παράγοντα εξελίξεων εάν παραμείνει ειρηνικό και συνεχίσει να καθοδηγείται από τη λογική της μή βίας και της αγάπης προς την πατρίδα. Μετά από ένα χρόνο με Μνημόνιο αποδείχθηκε ότι η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα στο πλήρες αδιέξοδο, ενώ η Αντιπολίτευση, που είναι κομμένη στα δύο, φλερτάρει και με τους δανειστές και με τους «Αγανακτισμένους». Μέσα σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου σύγχυση που δημιουργούν οι πολιτικοί, ο λαός μπορεί να επιβεβαιώσει τη σοφία και το αλάνθαστό κριτήριό του, στην πιό σημαντική και κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα.

του Μιχάλη Ιγνατίου , πηγή aixmi.gr

Η ποιήτρια Κική Δημουλά, ο Τίτος Πατρίκιος και ο Νάσος Βαγενάς στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής

2011-06-07T00:14:00.002+03:00

Μια απολαυστική βραδιά, απροσχημάτιστη, χωρίς πολλές φιοριτούρες και μεγαλοστομίες, με μια ζεστασιά, με αποδοχή, με ωριμότητα στη σκέψη και στα συναισθήματα, χωρίς κορώνες πλην ελαχίστων (πρόσεχε Τίτο), χωρίς καρέκλες όλοι στο γρασίδι, με πολύ λίγη έως καθόλου επιτήδευση ή ακκισμό, μια μεγάλη παρέα μέσα στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, στο βάθος ο Υμηττός, άδειοι δρόμοι και η σιγή των αγαναχτισμένων να σκεπάζει το κέντρο καταργώντας την οχλαλοή του. Μια υπέροχη βραδιά! Ελπίζω οι διανοούμενοι να κινητοποιηθούν και να ξανάχουμε κινήσεις όπως τα «18 κείμενα». Η κοινωνία έχει ανάγκη το φως, πιο πολύ από ποτέ, και οι διανοούμενοι πρέπει επιτέλους να εκτεθούν.

Ψήφισμα λαϊκής συνέλευσης Συντάγματος

2011-06-06T11:32:00.000+03:00

«ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΣΟΠΡΟΘΕΣΜΟΥ-ΗΜΕΡΑ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ.
Τις επόμενες ημέρες θα επιχειρήσουν και πάλι να αποφασίσουν για εμάς χωρίς εμάς.
Θα καταθέσουν το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, δηλαδή ένα ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο, για να κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους και να ξεπουλήσουν ότι απέμεινε από το δημόσιο πλούτο.
Τη στιγμή που θα το καταθέσουν κατεβαίνουμε όλοι στους δρόμους, πλημμυρίζουμε τις πλατείες για να μην το ψηφίσουνε αλλά και μέχρι να φύγουν όλοι όσοι μας κλέβουν τις ζωές: κυβερνήσεις, τρόικα, μνημόνια, τράπεζες και όλοι όσοι μας εκμεταλλεύονται.

Τώρα παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας και συνεχίζουμε.

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ
ΛΑΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ 04/06/2011

ΥΠΕΡ
Κάθε απόφαση της Λ.Σ. της πλατείας Συντάγματος να τυπώνεται και να μοιράζεται την επόμενη ημέρα.
ΥΠΕΡ
Να πραγματοποιηθούν παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από κτίρια, όπως τα γραφεία του ΣΕΒ και τα κεντρικά της Τράπεζας της Ελλάδος. Η ομάδα εξορμήσεων να κάνει συγκεκριμένες προτάσεις στην επόμενη Λ.Σ..
ΥΠΕΡ
Η Λ.Σ. καλεί τους κατοίκους των γύρω γειτονιών, που οργανώνουν τον αγώνα τους μέσα από Λ.Σ., να προσέρχονται με πορεία στο Σύνταγμα, κάθε μέρα στις 18.00.
ΥΠΕΡ
Η Λ.Σ. καλεί τους άστεγους να πλαισιώσουν τον αγώνα της πλατείας και να συντονιστούμε όλοι μαζί για να αντιμετωπίσουμε τα κοινά μας προβλήματα.
ΥΠΕΡ
Να δημιουργηθεί μια ανθρώπινη αλυσίδα γύρω από τη Βουλή κατά τη διάρκεια της συζήτησης του μεσοπρόθεσμου προγράμματος.
ΥΠΕΡ

Περιγραφή και Διαδικασία
Ημέρας Λαϊκής Διαβούλευσης για τη Δανειακή Σύμβαση και το Χρέος

Την Δευτέρα 6 Ιουνίου στις 19:00 θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Συντάγματος μεγάλη λαϊκή διαβούλευση και ενημέρωση σχετικά με την Δανειακή Σύμβαση και την αντιμετώπιση του Χρέους.
Αποφασίσαμε να παρίστανται μόνο απόψεις ενάντια στη δανειακή σύμβαση και το μνημόνιο για το λόγο ότι ο χαρακτήρας του κινήματός μας είναι σαφώς αντιμνημονιακός. Οι υποστηρικτές του μνημονίου είχαν και έχουν στη διάθεσή τους όλα τα μέσα δημοσιότητας και την άνεση χρόνου για να αναπτύξουν τις απόψεις τους.
Μετά από μια εξαιρετικά σύντομη εισαγωγή (ελάχιστων λεπτών) κατά την οποία θα περιγραφεί ο σκοπός της ημέρας διαβούλευσης και η διαδικασία, θα ακολουθήσουν 4 ομιλητές.
Ο συνταγματολόγος κ. Γιώργος Κατρούγκαλος θα αναλύσει τους όρους της δανειακής σύμβασης και ειδικότερα τα μέρη της που η κυβέρνηση επέλεξε να αποκρύψει από τον λαό.
Οι οικονομολόγοι κκ. Γιάνης Βαρουφάκης, Δημήτρης Καζάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος θα αναπτύξουν προτάσεις αντιμετώπισής του δημοσίου χρέους, και των προβλημάτων της οικονομίας.
Η σειρά με την οποία θα μιλήσουν οι καλεσμένοι μετά τον κ. Κατρούγκαλο θα καθοριστεί με κλήρωση πριν τη έναρξη των ομιλιών ή με ομοφωνία μεταξύ τους.
Ο κάθε ομιλητής θα έχει στη διάθεσή του συνολικά 14 λεπτά για την αρχική του τοποθέτηση. Θα ειδοποιηθεί στο 11ο λεπτό ότι απομένουν 3 λεπτά ακόμα, στο 13ο λεπτό ότι απομένει 1 λεπτό ακόμα και στο 14ο λεπτό ότι ο χρόνος του έχει λήξει. Αν χρειαστεί, θα δοθούν λίγα μόνο δευτερόλεπτα παράταση ώστε να ολοκληρώσει την φράση του.
Ο χρόνος που υπολογίζεται ότι θα διαρκέσει αυτή η διαδικασία είναι από 60 ως 70 λεπτά.
Η διαδικασία των ερωτήσεων από τον κόσμο, που κατά προσέγγιση θα αρχίσει στις 20:15, έχει ως εξής:
- Η επιλογή των προσώπων που θα θέσουν τις ερωτήσεις θα γίνει κατόπιν κλήρωσης, ακολουθώντας τη διαδικασία που ακολουθηθεί η λαϊκή συνέλευση της πλατείας Συντάγματος. Θα μοιραστούν 300 λαχνοί. Η έναρξη μοιράσματος των λαχνών θα ανακοινωθεί και θα ξεκινήσει μετά τον τελευταίο ομιλητή. Στη διάρκεια του μοιράσματος των λαχνών θα διαβαστεί το Ψήφισμα της Λαϊκής Συνέλευσης 2-6-2011.
- Κάθε ερώτηση θα απευθύνεται σε έναν από τους ομιλητές και μόνο, και θα έχει μέγιστη διάρκεια ένα λεπτό. Αν σε κάποιον ομιλητή γίνουν 15 ερωτήσεις, σκεφτόμαστε (αλλά δεν καταλήξαμε) όλες οι υπόλοιπες ερωτήσεις να πρέπει πια να απευθύνονται στους υπόλοιπους ομιλητές μέχρι τις 23:00. Μετά θα μπορεί να ξαναερωτηθούν όλοι οι ομιλητές.
- Η κάθε απάντηση των ομιλητών δε θα πρέπει να ξεπερνά το χρονικό όριο των 3 λεπτών με μια πολύ μικρή ελαστικότητα για να ολοκληρώνουν την πρότασή τους. Σε καμμιά περίπτωση δεν πρέπει να φτάσει τα 4 λεπτά.
Η επίσημη λήξη της ημέρας Λαϊκής Ενημέρωσης και Διαβούλευσης ορίζεται στις 23:00. Μέσα σε αυτό το διάστημα εκτιμούμε ότι θα απαντηθούν περί τις 30-35 ερωτήσεις. Στην περίπτωση που εξακολουθούν να υπάρχουν περισσότερες ερωτήσεις και οι ομιλητές δέχονται να συνεχιστεί η διαδικασία, θα προχωρήσουμε σε 5 ερωτήσεις ακόμα. Η ίδια διαδικασία θα επαναληφθεί μετά το τέλος αυτού του δεύτερου γύρου των 5 ερωτήσεων κοκ.
Μετά το τέλος της παραπάνω εκδήλωσης-διαδικασίας και αφού αποχωρήσουν οι ομιλητές μπορεί να συνεχιστεί η συζήτηση με τοποθετήσεις από τον κόσμο με τις καθιερωμένες διαδικασίες της Λαικής Συνέλευσης (κλήρωση ομιλητών).
www.real-democracy.gr

Με αφορμή την εκδήλωση Gay Pride Athens 2011, μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη της Αλεξάνδρας Βασιλείου, Ph.D. ψυχοθεραπεύτριας

2011-06-06T11:02:00.003+03:00

Ομοφοβία και Τραύμα
Η Αλεξάνδρα Βασιλείου είναι ψυχοθεραπεύτρια και ιδρυτικό μέλος του Process Work Ελλάδας. Τη γνωρίζω εδώ και χρόνια, είχα τη χαρά να συνεργαστώ μαζί της και πάντοτε παρακολουθώ με αγωνία και θαυμασμό τη δουλειά και τα γραφτά της. Αφορμή για τη συνάντηση μας ήταν ένα σεμινάριο που πραγματοποιήθηκε, με τίτλο «Δυο Φτερά για να Πετάξεις: η προσέγγιση του Process Work στην ομοφοβία και το τραύμα», ενώ η συζήτηση μας έγινε στη σκιά πολλών δυσάρεστων γεγονότων: από τη μία οι διαδοχικές αυτοκτονίες ομοφυλόφιλων εφήβων που συγκλόνισε το υγιές κομμάτι της Αμερικής και από την άλλη μια διπλή αυτοκτονία Ελληνόπουλων που αγνοήθηκε από τους πάντες και αποκρύφτηκε σιωπηρά, σαν να μη συνέβη ποτέ. Με την Αλεξάνδρα επιχειρήσαμε να καταλάβουμε το πώς και το γιατί.
Positive: Εν αρχή ην η ομοφοβία. Η εσωτερικευμένη ομοφοβία και η εξωτερική βία. Που οδηγούν στο τραύμα και το αντίστροφο. Πολλοί έχουμε τα τραύματα μας, εάν όμως δεν μπορέσουμε να εστιάσουμε πάνω τους, γίνονται μια χρόνια κατάσταση που ακολουθεί όλα τα γεγονότα της ζωής. Πώς όμως αντιμετωπίζει κανείς το τραύμα;
ΑΒ: Πρέπει κανείς να εξερευνήσει το βίωμα γύρω από το τραύμα από πολλές διαφορετικές σκοπιές. Να μπορέσει να υπερασπιστεί τον εαυτό του 100%, ακόμα και μετά το γεγονός. Να αντιμετωπίσει θέματα που αφορούν το μετατραυματικό σοκ (αφού μάθει να αναγνωρίζει τα σημάδια του). και πιθανές ενοχές για τη δική του εμπλοκή ή επιλογή αντιδράσεων. Να βρει στήριξη στο προσωπικό και κοινωνικό του περιβάλλον να εκφράσει όλα τα συναισθήματα που δημιουργούνται από το γεγονός: πόνο, θλίψη, οργή, θυμό, κατάθλιψη ή και απελπισία. Ταυτόχρονα μπορεί να είναι βοηθητικό να εξερευνήσει και κάτι από την «ενέργεια» του θύτη. Για παράδειγμα, αν δεις με καθαρά συμβολικό τρόπο, την πράξη ενός θύτη, μπορεί αυτή να έχει μέσα της μια στάση αποφασιστικότητας και αποδέσμευσης από κοινωνικά πρότυπα, που μπορεί να είναι χρήσιμα. Επαναλαμβάνω, όχι στον κυριολεκτικό τρόπο με τον οποίο εκφράζονται από τον θύτη, αλλά με συμβολικό τρόπο. Προσπαθείς δηλαδή να μπεις στη θέση εκείνου που σου δημιούργησε το τραύμα, όχι για να καταλάβεις γιατί σε τραυμάτισε, ούτε για να δικαιολογήσεις την πράξη του, αλλά για να βρεις τις δύο πολικότητες: «θύμα» και «θύτης» και να μπορέσεις να καταλάβεις με ένα πιο συνειδητό τρόπο την ενέργεια από τις δύο πλευρές, να μπορέσεις να τη χρησιμοποιήσεις δημιουργικά. Γιατί ως θύμα του τραύματος, και μόνο από το γεγονός ότι είσαι θύμα, κουβαλάς την ενέργεια του θύτη μέσα από το τραυματικό γεγονός. Το να μπορέσει κανείς να εξερευνήσει αυτή τη δυναμική και την ενέργεια που κουβαλάει ο θύτης, ίσως είναι ένα σημαντικό βήμα στο να μπορέσει να ολοκληρώσει την ιστορία του τραύματος και να προχωρήσει παραπέρα στη ζωή του.
Positive: Αν εστιάσουμε στην ομοφυλοφιλία, είναι σχεδόν βέβαιο ότι μιλάμε για πολλαπλά τραύματα, περισσότερο ή λιγότερο οδυνηρά, που προκαλεί η ίδια η κοινωνική πραγματικότητα. Υπάρχουν άνθρωποι που αυτό το τραυματικό βίωμα το κουβαλάνε σε όλη τους τη ζωή και κάποιοι χτίζουν όλη τους την προσωπικότητα πάνω σε ένα τέτοιο περιστατικό ή σε πολλά περιστατικά. Γιατί;
Α.Β.: Ένα πράγμα που παρατηρώ δουλεύοντας με ανθρώπους είναι ότι στην Ελλάδα προλάβαμε και πήγαμε στη μετα-ομοφοβική εποχή, την εποχή του «δεν τρέχει και τίποτα, όλα είναι αποδεκτά», πριν περάσουμε την επίγνωση της ομοφοβικής εποχής. Βρεθήκαμε δηλαδή στην εποχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πριν καν αντιμετωπίσουμε το τι σημαίνει ομοφοβία και πόσο ομοφοβική είναι η ελληνική κοινωνία. Πόσο τραυματικό είναι αυτό για την lgbtq κοινότητα! Στην Ελλάδα συναντάς συχνά ανθρώπους που είναι θύματα τραυματικών εμπειριών εξαιτίας της ομοφοβίας, αν και πολλές φορές οι ίδιοι δεν θα το αναγνωρίζουν ως ομοφοβία. Δηλαδή τραυματίζονται χωρίς καν να ξέρουν γιατί έχουν τραυματιστεί. Κι αυτό γιατί είναι τόσο αποδεκτή η ομοφοβία σαν κοινωνική στάση, που δεν την αναγνωρίζεις εύκολα για να μπορέσεις να την ονοματίσεις. Έτσι, όταν δεν μπορείς να αναγνωρίσεις την ομοφοβία στο εξωτερικό σου περιβάλλον, είσαι και πολύ πιο ευάλωτος στο να την υιοθετήσεις, χωρίς καν να ξέρεις ότι εκείνη τη στιγμή γίνεσαι πάρα πολύ ομοφοβικός.
Positive: Και αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο να το δουλέψεις και να το διαχειριστείς γιατί είσαι κι εσύ ταυτόχρονα θύτης τους εαυτού σου.
Α.Β.: Το πιο δύσκολο και πιο απειλητικό είναι να αναγνωρίσεις ότι εσύ ο ίδιος θυματοποιείς τον εαυτό σου. Είναι πιο εύκολα τα πράγματα, όταν ο εχθρός είναι εξωτερικός. Αντίθετα, είναι πολύ πιο δύσκολο να αναγνωρίσεις εσωτερικές στάσεις και αντιλήψεις, κι εκεί εμπλέκονται κι άλλα θέματα.
Positive: Σε λίγο παλιότερες εποχές, πριν περάσουμε σε αυτό το «πολιτικώς ορθό» καθεστώς του «είμαστε όλοι απελευθερωμένοι και δεν τρέχει τίποτα με την ομοφυλοφιλία» ήταν πιο διακριτά τα όρια θύτη-θύματος. Σήμερα όμως υπάρχει κόσμος που μπορεί να διαδηλώνει με σημαίες σε κάποιο pride και ταυτόχρονα να υπάρχει μια φωνή μέσα του που δεν έχει αποδεχτεί αυτά του τα κομμάτια.
Α.Β.: Αυτό μπορείς να το δεις ξεκάθαρα και σε κάποιον που νιώθει μεν την ανάγκη να κατέβει στο pride και να αισθανθεί την ύπαρξη της κοινότητας, τη στιγμιαία ορατότητα μέσα από την ασφάλεια που μπορεί να προσφέρουν οι 4-5.000 άνθρωποι, ταυτόχρονα όμως, πιστεύει μέσα του ότι «είμαι ομοφυλόφιλος, το αποδέχομαι, τι να κάνουμε έχω ένα κουσούρι. Αλλά είμαι άνθρωπος και έχω δικαίωμα να υπάρχω».
Positive: Και φυσικά υπάρχει ο διαχωρισμός ενδο-ομάδας εξω-ομάδας, η λογική του: «εγώ είμαι ομοφυλόφιλος αλλά δεν είμαι πούστης, εγώ δεν μπορώ τις κραγμένες, δεν μπορώ τις λεσβίες γιατί είναι δακτυλοδεικτούμενες, ενώ εγώ δεν είμαι».
Α.Β.: Φυσικά, γιατί ο κάθε άνθρωπος ορίζεται μέσα του, όχι μόνο από το ποιος είναι, αλλά και από το ποιος δεν είναι.
Positive: Πώς εξηγείται όμως αυτός ο διαχωρισμός; Πώς είναι δυνατόν οι ίδιοι οι ομοφυλόφιλοι να δίνουν αγώνα να ξεφύγουν από την κοινωνική περιθωριοποίηση και ταυτόχρονα να αποστασιοποιούνται και να στιγματίζουν το στερεότυπο «κραγμένη»;
Α.Β.: Αν είχα απέναντί μου τον ομοφυλόφιλο που λέει «δεν είμαι σαν την κραγμένη», η πρώτη μου ερώτηση θα ήταν «ποιος σου είπε ότι πρέπει να είσαι σαν οποιονδήποτε άλλον και όχι ο εαυτός σου;» Αυτή την πίεση θα ήθελα να καταλάβω. Πιστεύω ότι νιώθει την ανάγκη να αποστασιοποιηθεί από αυτό το «άλλο», για να προστατευτεί από τα στερεότυπα. Το δεύτερο πράγμα θα ήταν να θυμίσω σε αυτόν τον άνθρωπο που λέει «κοίτα την κραγμένη», ότι αυτή η «κραγμένη» είναι ένας από τους ανθρώπους που έχει σηκώσει στην πλάτη του την ταυτότητα του ομοφυλόφιλου για πάρα πολλές δεκαετίες εδώ στην Ελλάδα. Αυτή η «κραγμένη» έχει φάει πολύ ξύλο και έχει ανοίξει το δρόμο για τη διεκδίκηση περισσότερων δικαιωμάτων.
Positive: Γιατί στην Ελλάδα πολλοί ομοφυλόφιλοι άντρες και γυναίκες καταπιέζουν την σεξουαλική τους ταυτότητα και ενδίδουν ποικιλοτρόπως σε εσωτερικές και εξωτερικές πιέσεις να ανταποκριθούν στα ετεροκανονικά πρότυπα; Παντρεύονται, κάνουν οικογένειες, παιδιά…
Α.Β.: Όταν γίνεται αυτή η συζήτηση για την σεξουαλικότητα και τον σεξουαλικό προσανατολισμό, κυριαρχούν τα στερεότυπα ρόλων και τα «κουτάκια». Αυτό από μόνο του δημιουργεί ένα πρόβλημα. Οι ομοφυλόφιλοι άνθρωποι παντρεύονται έναν άνθρωπο του αντίθετου φύλου για πολλούς λόγους. Μπορεί να θέλουν να κάνουν παιδιά και δεν το φαντάζονται έξω από μία οικογένεια με το μοντέλο πατέρας-μάνα-παιδιά ή γιατί δεν αντέχουν άλλο την πίεση της γονικής τους οικογένειας. Μπορεί απλά να μην μπορούν να αποδεχτούν την πιθανότητα να ζήσουν για πάντα μία ζωή σε μία ομοφυλόφιλη σχέση και προτιμούν την ασφάλεια που προσφέρει ένας ετεροφυλόφιλος γάμος, ακόμα και αν δεν τους ικανοποιεί 100%. . Μπορεί να παντρεύονται γιατί ερωτεύτηκαν έναν άνθρωπο του αντίθετου φύλου, παρά το ότι στην μέχρι τώρα ζωή τους ταυτίζονταν ως ομοφυλόφιλοι.
Positive: Έξω από τα κουτάκια αυτά, το πρόβλημα που βιώνει κάποιος εξαρτάται από το βαθμό της εσωτερικής και εξωτερικής πίεσης. Οι έρευνες δείχνουν ότι σε κοινωνίες όπου η ομοφυλοφιλία είναι περιθωριοποιημένη, πολλοί νέοι άνθρωποι αναγκάζουν τους εαυτούς τους να παντρευτούν πιο γρήγορα για να μπορέσουν να αποδείξουν κάτι στους άλλους ή να ξορκίσουν την ομοφυλοφιλία τους. Επίσης, πολλά νέα παιδιά ωθούνται πολύ νωρίτερα στη ζωή τους στο να έχουν σεξουαλική ζωή για να αποδείξουν ότι δεν είναι ομοφυλόφιλοι, με όσα αυτό μπορεί να συνεπάγεται όταν είσαι έφηβος ή νέος ενήλικας και αυτές οι αποφάσεις δεν είναι συνειδητές.
Α.Β.: Πολλοί άνθρωποι έχουν καταστρέψει τον εαυτό τους, τις σχέσεις τους, τη ζωή και την υγεία τους για να αποδείξουν κάτι. Και ο γάμος αυτός θα πρέπει να σηκώσει και την πίεση μιας τέτοιας αγωνίας. Είναι πάρα πολύ άδικο αυτό και για τους δύο ανθρώπους μέσα στη σχέση.
Positive: Ωστόσο, ένας νέος άνθρωπος δεν μπορεί εύκολα να διαχειριστεί θέματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας, όταν από έξω υπάρχει μεγάλη πίεση και το οικογενειακό περιβάλλον δεν δίνει την ευκαιρία στον έφηβο να συζητήσει για τέτοιου είδους πράγματα ή να τα αφήσει να βρουν την έκφραση τους.
Α.Β.: Είναι ανάλογα με την κουλτούρα αλλά και την μικρο-κουλτούρα. Δεν μπορείς να πεις ότι όλη η ελληνική ή όλη η αμερικανική κουλτούρα είναι έτσι, γιατί μέσα σε κάθε κουλτούρα υπάρχουν μικρότερες κοινότητες και ομάδες. Σίγουρα ένα παιδί που έχει ερεθίσματα και εικόνες άλλων σχέσεων, στο σχολείο για παράδειγμα ή στο σπίτι του ακόμα, τότε αυτό το παιδί έχει ένα πιο ευρύ ορίζοντα από ένα παιδί που γνωρίζει μόνο ένα μοντέλο. Είναι πάρα πολύ δύσκολο ένα οικογενειακό περιβάλλον να επιτρέψει την ελεύθερη έκφραση σεξουαλικού προσανατολισμού. Όλα όμως εξαρτώνται από την κάθε οικογένεια. Γνωρίζω έφηβους ή μικρότερα παιδιά που έχουν ενθαρρυνθεί από το οικογενειακό τους περιβάλλον να εξερευνήσουν τη σεξουαλικότητα τους πάντα ανάλογα με την ηλικία τους, με ένα τρόπο που τους αφήνει όλες τις πόρτες ανοιχτές. Έχω δει και μοντέλα οικογενειών όπου κάθε αναφορά στη σεξουαλικότητα απαγορεύεται. Εξαρτάται πολύ από την οικογένεια και την κοινότητα γύρω από την οικογένεια που έχει ένα παιδί. Ασφαλώς η οικογένεια αποτελεί ένα καθρέφτη του κοινωνικού συνόλου κι όπως δεν μπορεί να υπάρξει εκτός συνόλου, έτσι και δυσκολεύεται να ενθαρρύνει έναν τρόπο ζωής που δεν είναι αποδεκτός από το κοινωνικό σύνολο.
Positive: Η οικογενειακή σιωπή όμως ενισχύει το τραύμα, ιδιαίτερα στην εφηβεία, όταν ξεκινούν τα πρώτα βιώματα και οι πρώτες συνειδητοποιήσεις. Πολλά παιδιά και έφηβοι επιχειρούν με επικίνδυνους τρόπους να ανακουφιστούν από τη συνειδητοποίηση της ομοφυλοφιλίας που συχνά είναι οδυνηρή και αρνητική. Η σύγχρονη μάλιστα βιβλιογραφία λέει ότι οι αυτοκτονίες των γκέι εφήβων είναι σε ένα ποσοστό πολύ υψηλότερο από αυτό των ετεροφυλόφιλων εφήβων. Πώς λοιπόν να σταθεί κανείς δίπλα στα νέα παιδιά και τι μπορούμε να τους πούμε εμείς οι μεγαλύτεροι
Α.Β.: Υπάρχουν πολλοί τρόποι να σταθούμε δίπλα τους. Ένας είναι να δημιουργούμε εμείς το χώρο να εξερευνούν τη δικιά τους πραγματικότητα. Ως ψυχοθεραπευτές και ως σύμβουλοι είμαστε και φορείς ισχύος, κουβαλάμε και την ισχύ του να ονομάσουμε πράγματα «παθολογία» ή «υγεία», άρα ακόμα και ο τρόπος που εκφραζόμαστε και μιλάμε για τα πράγματα φτιάχνει ένα χώρο ελευθερίας ή μη ελευθερίας για έναν έφηβο. Είναι άλλο πράγμα να πεις σε έναν έφηβο «θα σεβαστώ την ιδιαιτερότητα σου» και είναι άλλο πράγμα να τους πεις «θα σεβαστώ τον προσανατολισμό σου». Είναι άλλο πράγμα να πεις «σέβομαι τις σεξουαλικές επιλογές του καθενός» και άλλο να πεις «σέβομαι τον προσανατολισμό του καθενός». Γιατί ακόμα και το να ονομάσεις την ομοφυλοφιλία σεξουαλική επιλογή, υπονοεί ένα είδος προσωπικής ευθύνης. Όλα αυτά βέβαια είναι πολύ λεπτές αποχρώσεις αλλά εμείς ως επαγγελματίες οφείλουμε να τα γνωρίζουμε.
Positive: Η ίδια η γλώσσα μπορεί να αποτελεί ένα ακόμα τραυματικό παράγοντα.
Α.Β.: Ένας άλλος τρόπος που μπορούμε να βοηθήσουμε τους εφήβους είναι χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις που τα παιδιά χρησιμοποιούν για να πληγώσουν το ένα το άλλο. Μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να πάρουν αυτές τις λέξεις και να τις κάνουν δικές τους. Για παράδειγμα, η λέξη «πούστης» χρησιμοποιείται για βρισιά, γιατί να μην αρχίσουν να τη χρησιμοποιούν σαν κάτι πάρα πολύ θετικό; Έτσι έγινε στα αγγλικά με το «queer», που πριν από μερικές δεκαετίες ήταν μία από τις χειρότερες βρισιές που μπορούσαν να σου πουν. Μπορούμε λοιπόν να δώσουμε στα παιδιά τρόπους να αμύνονται απέναντι στην επίθεση που δέχονται με δικιά τους δημιουργικότητα, με έναν τρόπο που θα παίρνει το αρνητικό μήνυμα και θα το μετασχηματίζει σε κάτι θετικό. Σαν επαγγελματίες ψυχικής υγείας έχουμε επίσης να κάνουμε πολλή δουλειά με τους εκπαιδευτικούς. Επειδή χρόνια εργάζομαι στην επιμόρφωση εκπαιδευτικών, γνωρίζω ότι τα θέματα της ποικιλομορφίας όχι μόνο αναφορικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, αλλά οποιουδήποτε είδους διαφορετικότητας, είναι θέματα για τα οποία και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί ζητούν βοήθεια στο πώς θα τα χειριστούν. Κι εκεί χρειάζεται να είμαστε περισσότερο σύμμαχοι και λιγότερο αντιπαραθετικοί. Όλοι έχουν κουραστεί να έρχεται κάποιος από έξω και να τους λέει πώς θα κάνουν τη δουλειά τους καλύτερα. Στο χώρο της εκπαίδευσης έχει να γίνει πάρα πολλή δουλειά.
Positive: Παρατηρώ ότι ενώ οι εκπαιδευτικοί είναι γενικά πολύ ευαισθητοποιημένοι σε θέματα ετερότητας, η αναφορά στη σεξουαλική ετερότητα τους προκαλεί αμηχανία. Ζητούν βοήθεια για το χειρισμό ενός παιδιού που προέρχεται από άλλες μειονοτικές ομάδες, διστάζουν όμως πολύ να μιλήσουν για κάποιον «θηλυπρεπή» μαθητή στην τάξη τους.
Α.Β.: Τώρα μπαίνουμε σε μια μεγάλη κουβέντα γιατί και μόνο η περιγραφή ενός μαθητή ως θηλυπρεπή, που είναι από τις συχνές περιγραφές, υπονοεί ότι το παλικαράκι δεν είναι άντρας, αλλά γυναικείας τάσης, άρα η περιγραφή του έχει κλέψει το δικαίωμα να είναι ο άντρας που είναι, και έχει ήδη βάλει μέσα το σεξισμό. Γιατί ποιο είναι το βασικό πρόβλημα με το να είναι θηλυπρεπές ένα αγόρι; Ότι γίνεται πιο γυναίκα, άρα γίνεται κάτι υποδεέστερο. Για να μπορέσουμε λοιπόν να τα κουβεντιάσουμε αυτά τα πράγματα, πρέπει να βρούμε και μια γλώσσα για να τα κουβεντιάσουμε. Δε λέω να μην χρησιμοποιούμε τη γλώσσα που έχουμε, αλλά να συνειδητοποιούμε τι είναι αυτό που κάνει προβληματική αυτή τη γλώσσα. Γιατί αυτό που την κάνει προβληματική είναι η περισσότερη ή λιγότερη αξία που δίνουμε σε μερικά πράγματα. Κι έτσι είναι μια βαθιά αντιδημοκρατική γλώσσα.
Positive: Που φυσικά κουβαλάει τις σεξιστικές καταβολές του συνόλου. Ίσως ήταν προτιμότερο να επινοήσουμε μια καινούργια γλώσσα, για να το πράξουμε όμως αυτό, θα πρέπει πρώτα να καταλάβουμε την αξία και τη βαρύτητα που υπονοεί και τι αξίες κουβαλάει η γλώσσα που χρησιμοποιούμε ήδη. Υπάρχουν πολλοί γονείς που ανησυχούν ότι ο 5χρονος ή ο 8χρονος γιος τους είναι «θηλυπρεπής» γιατί του αρέσει να φοράει τα ρούχα της μαμάς του ή να βάφεται με το κραγιόν, δοκιμάζει γενικά πράγματα που παραδοσιακά ταυτίζονται με το γυναικείο φύλο. Η ανησυχία αυτή αφορά κυρίως τα αγόρια γιατί το εύρος των δραστηριοτήτων των κοριτσιών που είναι αποδεκτό είναι μεγαλύτερο. Για να προσχωρήσουμε και να κατανοήσουμε την κατάσταση πρέπει καταρχάς να έρθουν οι ίδιοι αντιμέτωποι με τους φόβους τους. Πώς όμως μπορεί να γίνει αυτό;
Α.Β.: Σε αυτό το γονιό θα πρέπει κανείς να μιλήσει για το πόσο φυσικό είναι τα παιδιά να δοκιμάζουν διάφορες συμπεριφορές, ότι ανακαλύπτουν τον εαυτό τους. Να ξέρουν ότι όσο πιο απειλητικό και απαγορευμένο κάνουν κάτι, τόσο πιο πολύ δημιουργούν μια ατμόσφαιρα μυστηρίου γύρω από αυτό, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλη ένταση. Έτσι, το παιδί αντί απλά να είναι γεμάτο περιέργεια για τη ζωή και τον εαυτό του μέσα στη ζωή, αρχίζει και δημιουργεί γύρω του απαγορεύσεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, διάλογο και δυνατότητα διαπραγμάτευσης.
Positive: Στην εφηβεία φυσικά τα πράγματα είναι ακόμα δυσκολότερα, όχι μόνο για τον ίδιο τον έφηβο που φτάνει σε οδυνηρές συνειδητοποιήσεις για τη ζωή του, αλλά και για τους γονείς που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την ομοφυλοφιλία του παιδιού τους.
Α.Β.: Στους γονείς αυτούς με παιδιά που εκφράζουν την ομοφυλοφιλία ή την περιέργεια τους για την ομοφυλοφιλία, αν οι ίδιοι νιώθουν πελαγωμένοι, αυτό που θα τους συμβούλευα θα ήταν να ψάξουν να βρουν έναν ειδικό που θα μπορέσει να σεβαστεί και τη ζωή του παιδιού τους και τους φόβους τους, χωρίς όμως να υπνωτιστεί από αυτούς τους φόβους. Δηλαδή, δε νομίζω ότι βοηθάει να υπάρχουν δύο κατηγορίες επαγγελματιών, αυτοί που θα πουν στους γονείς «δίκιο έχετε, είναι τραγική η κατάσταση, ελάτε να δώσουμε και φάρμακα στο παιδί για να το αλλάξουμε» και αυτοί που θα πουν «μην σας νοιάζει, δεν τρέχει τίποτα, μια χαρά είναι όλα, αφήστε το ήσυχο το παιδί». Γιατί σαν γονείς δεν μπορούν να αφήσουν ένα παιδί ήσυχο να εξερευνήσει τη ζωή του μέσα σε μία κοινωνία που δεν επιτρέπει την εξερεύνηση. Ο γονιός δηλαδή δεν μπορεί να επιτρέψει παραπάνω εξερεύνηση από όση η κοινωνία επιτρέπει. Λίγη παραπάνω όμως μπορεί. Κι εκεί είναι που χρειάζονται βοήθεια από κάποιον που θα σεβαστεί το φόβο και την αγωνία τους.
Positive: Ωστόσο οι περισσότεροι γονείς σήμερα πιέζονται να αποδεχτούν την κατάσταση και στιγματίζονται αν δεν το κάνουν, ενώ ταυτόχρονα δεν βρίσκουν το πλαίσιο και το χώρο για να εκφράσουν τους δικούς τους φόβους.
Α.Β.: Αυτή η συμπεριφορά απέναντι σε γονείς ομοφυλόφιλων εφήβων είναι και πολύ κακοποιητική γιατί δεν λαμβάνει υπόψη της ότι όσο ο έφηβος έχει μπροστά του μία ολόκληρη διεργασία coming out, μία αντίστοιχη διεργασία έχει και ο γονιός. Και όσο ο έφηβος έχει να πενθήσει την ετεροφυλοφιλία που νόμιζε ότι θα έχει αλλά δεν έχει, να ανακαλύψει τον τρόπο να εκφραστεί, να δυναμώσει, να αντιμετωπίσει την ομοφοβία, να γνωστοποιήσει την ομοφυλοφιλία του σε ένα αργότερο σημείο κλπ, όλα τα αντίστοιχα έχει να τα περάσει και ο γονιός. Να πενθήσει την ετεροφυλοφιλία του παιδιού, να δυναμώσει για να αντέξει την ομοφοβία της κοινωνίας, να γνωστοποιήσει την ομοφυλοφιλία του παιδιού του σε σημαντικούς ανθρώπους γύρω του. Συχνά μάλιστα ο γονιός φοβάται ότι το παιδί του θα πάθει κάτι κακό, όχι γιατί είναι ομοφυλόφιλο, αλλά γιατί αυτό συνεπάγεται στη συγκεκριμένη κοινωνία. Και δεν έχει μόνο αυτά ο γονιός, αλλά και την αυξημένη κατακραυγή ότι ευθύνεται ο ίδιος για την ομοφυλοφιλία του παιδιού, είτε αυτή έρχεται σαν φωνή από το εξωτερικό του περιβάλλον, είτε έρχεται από μέσα του. Αυτή λοιπόν η στάση απέναντι στους γονείς, ότι απλά πρέπει να συνηθίσουν την ιδέα και να αφήσουν το παιδί τους να ζήσει, νομίζω ότι είναι και επικίνδυνη και πολύ άδικη απέναντι τους. Αυτή είναι μία ακτιβιστική στάση και επειδή το θέμα της ομοφυλοφιλίας και στη θεραπευτική κοινότητα και στους επαγγελματίες της ψυχικής υγείας είναι ένα πολύ πολωμένο θέμα δεν βρίσκεις συχνά ανθρώπους που να είναι πολύ διαλλακτικοί: ή είναι στο ένα άκρο και λένε «είναι παθολογία, τέλειωσε» ή είναι στο άλλο άκρο και λένε «δεν τρέχει τίποτα, όλοι είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε ό,τι θέλουμε». Αυτός ο διάλογος πάντως δεν πρέπει να αφεθεί στην πλάτη των γονιών.
Positive: Θέλουν λοιπόν στήριξη οι γονείς και θέλουν κάποιος να τους δώσει το χώρο ώστε να εκφράσουν τον προβληματισμό, την οδύνη, το πένθος της ετεροφυλοφιλίας. Όμως, η συμβουλευτική ισχύ του θεραπευτή θα πρέπει να είναι απαλλαγμένη από τον ακτιβισμό, που μόνο επικίνδυνος μπορεί να είναι.
Α.Β.: Βεβαίως η ψυχοθεραπεία είναι και πολιτική πράξη, δεν μπορούμε δηλαδή να διαχωρίσουμε το «κάνω θεραπεία» από το «είμαι πολιτικό ον και ζω στην κοινωνία», αλλά είναι άλλο πράγμα να χρησιμοποιώ την ισχύ μου ως θεραπευτής για να περάσω το ακτιβιστικό μου μήνυμα και άλλο πράγμα χρησιμοποιώ την ισχύ μου για να δημιουργήσω χώρο στον άλλο άνθρωπο να εξερευνήσει τις διαφορετικές φωνές μέσα του, να προσθέσω κι εγώ μερικές ακόμα, αν δεν είναι ορατές, και μετά να τον βοηθήσω να κάνει ένα διάλογο. Είναι δύο πολύ διαφορετικά πράγματα. Παρόλο που καταλαβαίνω γιατί πολλοί θεραπευτές γίνονται ακτιβιστές μέσα σε ένα τόσο πολύ πολωμένο κλίμα.
Positive: Η συνειδητοποίηση της ομοφυλοφιλίας δεν είναι ποτέ κάτι εύκολο, από μόνη της είναι ένα τραυματικό γεγονός, εξαιτίας της κοινωνικής πραγματικότητας μέσα στην οποία μπορεί να ζήσει την ομοφυλοφιλία του ο νέος.
Α.Β.: Θα κάνω μία παρένθεση εδώ: για τους εφήβους και η ετεροφυλοφιλία είναι ένα τραυματικό γεγονός, αφού μόλις κάνουν μία σχέση η συμπεριφορά του/της αγκιστρώνεται σε στερεότυπους ρόλους και ιδέες για το «τι σημαίνει να είσαι ένα αγόρι σε μία σχέση με ένα κορίτσι», «τι σημαίνει να είσαι ένα κορίτσι σε μία σχέση με ένα αγόρι». Αυτό μπορεί να είναι εξίσου τραυματικό, με ένα τρόπο λιγότερο ορατό. Τα στερεότυπα πληγώνουν όλους τους ανθρώπους. Γιατί και ο ετεροφυλόφιλος νέος και η ετεροφυλόφιλη νέα δεν είναι ελεύθεροι να είναι ο εαυτός τους μέσα στην ετεροφυλόφιλη σχέση, άρα κι εδώ θέλει προσοχή. Δεν είναι μόνο ο ομοφυλόφιλος έφηβος που περνάει μία ζόρικη εποχή μόλις ανακαλύπτει την ταυτότητα του και πάει να δημιουργήσει μια σχέση. Φυσικά ο ομοφυλόφιλος έφηβος έχει και την αυξημένη δυσκολία ότι είναι κοινωνικά περιθωριοποιημένη η εμπειρία του και δεν μπορεί να μιλήσει γι’ αυτήν.
Positive: Και δεν μπορεί να μιλήσει γιατί τα μηνύματα γύρω του είναι τόσο αρνητικά, γιατί ανοίγει την τηλεόραση και ακούει να του λένε ότι είναι άρρωστος και ότι η βία απέναντι του είναι δίκαιη, γιατί πολλές φορές η οικογένεια του δεν επιτρέπει να εκφράσει οτιδήποτε έξω από τα ετεροκανονικά πρότυπα της κοινωνίας. Όλα αυτά δεν έχουν επιπτώσεις μόνο στην αυτό-εικόνα του εφήβου, αλλά κάποιες φορές έχουν δραματικές επιπτώσεις για την υγεία και τη ζωή του.
Α.Β.: Σε αυτόν τον έφηβο ή την έφηβη το πρώτο πράγμα που θα ήθελα να ξέρει είναι ότι δεν είναι μόνος του, ότι είναι ένας έφηβος ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους εφήβους και σίγουρα θα ενθάρρυνα να βρει στήριξη μέσα από οργανώσεις νέων και μέσα από lgbtq οργανώσεις. Δυστυχώς, η μέχρι τώρα εμπειρία σε δυτικές χώρες, έχει δείξει ότι συνήθως είναι κάποιο τραγικό γεγονός, μια μεγάλη και άδικη απώλεια που οδηγεί τις κοινωνίες στην αναθεώρηση της στάσης τους απέναντι στην lgbtq κοινότητα. Ο φόβος μου είναι ότι η μεγάλη μάζα των ανθρώπων στην Ελλάδα, δεν θα ξεβολευτεί και δεν θα αρχίσει να αναρωτιέται αν δεν συμβεί και δεν δημοσιοποιηθεί και εδώ κάτι τραγικό. Τα περιστατικά βίας υπάρχουν εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν δημοσιοποιούνται.
Positive: Φυσικά, για όλα αυτά τα προβλήματα μεγάλη ευθύνη έχει το κράτος, που συχνά αρέσκεται να αυτό-αποκαλείται ως «κοινωνικό», στην πραγματικότητα όμως έχει πλήρη άγνοια, ή ακόμα χειρότερα πλήρη αδιαφορία, σχετικά με όσα μιλήσαμε παραπάνω. Και μπορεί οι νόμοι ενάντια στα εγκλήματα μίσους να είναι χρήσιμοι, όμως χωρίς εκπαίδευση και στήριξη τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν.

συνέντευξη στον Νίκο Βλαχάκη για το περιοδικό POSITIVE
Πηγή: http://www.kentrozois.gr/UserFiles/File/periodiko/POSITIVE07.pdf

Πλατεία Συντάγματος- Ομιλία Γ. Βαρουφάκη

2011-06-03T10:17:00.001+03:00

Μετά την εξαιρετική τοποθέτηση του οικονομιλόγου Δημήτρη Καζάκη, άλλη μια εντυπωσιακή και κατατοπιστική ομιλία στα "πηγαδάκια" στην πλατεία Συντάγματος από τον Γιάννη Βαρουφάκη. Καθημερινά οι ομιλητές πολλαπλασιάζονται!

The Modest Proposal for the Euro in Greek

18 Nov

Ομιλία Γιάνη Βαρουφάκη στην Εκδήλωση της Επιστημονικής Ένωσης Δικηγόρων, Παρασκευή 26η Νοεμβρίου 2010, Πνευματικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων

Θέμα: Το Μνημόνιο και η Οικονομική Κρίση
Δύο φορές στην ιστορία της η ανθρωπότητα ξάφνιασε τον εαυτό της. Το 1929 και το 2008. Και τις δύο αυτές φορές, ο κόσμος άλλαξε. Το Κραχ του 1929 δρομολόγησε τραγικές εξελίξεις που όταν καταλάγιασαν (στην δεκαετία του ’50) ο κόσμος δεν θύμιζε σε τίποτα την προ του 1929 εποχή. Η Κατάρρευση του 2008 άναψε το φυτίλι διαδοχικών κρίσεων που, σήμερα, δημιουργούν τις συνθήκες για έναν κόσμο που δεν θα θυμίζει σε τίποτα την προ του 2008 εποχή. Η κρίση του ευρώ εντάσσεται σε αυτές τις εξελίξεις.
Ξεκινώ με αυτά τα λόγια επειδή νιώθω την ανάγκη να προτρέψω όλους να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε σε όρους της προ του 2008 εποχής. Αυτά που ξέραμε δεν ισχύουν πια. Συνταγές που μπορεί να λειτούργησαν στο παρελθόν δεν λειτουργούν πλέον. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παντού. Ξέρετε τι με στενοχωρεί περισσότερο αυτή την εποχή; Να ακούω ανθρώπους που εκτιμώ να μιλάνε σήμερα λέγοντας πράγματα που θα έλεγαν σαν το 2008 να μην είχε συμβεί. Ανθρώπους της Αριστεράς που νιώθουν δικαιωμένοι από την Κρίση του καπιταλισμού αλλά που δεν μπορούν για διακρίνουν τις νέες προκλήσεις τυφλωμένοι από αυτό το συναίσθημα μιας απατηλής δικαίωσης. Ανθρώπους της αντίπερα όχθης, της νεοφιλελεύθερης Δεξιάς που επιμένουν ότι το κράτος φταίει για όλα, παρά το οφθαλμοφανές γεγονός ότι το 2008 κατέρρευσε το μύθευμα πως οι αγορές γνωρίζουν καλύτερα. Κυβερνητικούς που κατάφεραν να πειστούν ότι η περιοριστική πολιτική μπορεί να περιορίσει το δημόσιο χρέος και αντιπολιτευόμενοι που θεωρούν ότι η Ελλάδα μπορεί να ξεφύγει από τις δαγκάνες της πτώχευσης με τις δικές της δυνάμεις. Το ξαναλέω: Στην μετά το 2008 εποχή, όλες αυτές οι απόψεις λειτουργούν ως προκαταλήψεις που ταΐζουν την Κρίση, αντί να βοηθούν στην διαχείρισή της.
Επειδή κάλλιστα μπορείτε να μου πείτε ότι κρίσεις είχαμε και στο παρελθόν, το 1979, το 1985, το 1991, επιτρέψτε μου να εξηγηθώ. Να εξηγήσω γιατί το 2008 είναι ένα νέο 1929. Και μέσα από αυτή την εξήγηση να πω μερικά λόγια για το μέλλον.
Κοιτάζοντας στο παρελθόν για σημεία του μέλλοντός μας, το πρώτο θύμα του 1929 ήταν το ‘κοινό νόμισμα’ της εποχής: ο Κανόνας του Χρυσού που κατέρρευσε καθώς τα κράτη, αντί να συντονίσουν τις ενέργειές τους ώστε να συμπιέσουν το συνολικό άθροισμα δημόσιου χρέους και τραπεζικών ζημιών, βάλθηκαν να περιορίσουν τις δημόσιες δαπάνες και να προσπαθήσουν το ένα να βγει από την κρίση εις βάρος του άλλου. Έτσι η Κρίση θέριεψε και μόνο οι ανθρωποθυσίες του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου την τιθάσεψαν.
Μετά το τέλος του πολέμου, οι ΗΠΑ συνειδητοποίησαν το αυτονόητο. Ότι για να μην επιστρέψει η Κρίση, έπρεπε να σχεδιαστεί ο τρόπος με τον οποίο θα συνδυαζόταν (Α) η νομισματική σταθερότητα με (Β) την ανακύκλωση των Αμερικανικών πλεονασμάτων στο εξωτερικό (ώστε να δημιουργείται στην Ευρώπη και στην Ασία ζήτηση για τα αμερικανικά προϊόντα). Αυτό το Παγκόσμιο Σχέδιο (που συνδύαζε το σύστημα Bretton Woods, το Σχέδιο Marshall, τις συνεχείς αμερικανικές προσπάθειες στήριξης Ιαπωνίας και Γερμανίας κλπ) οδήγησε την μακροβιότερη, σταθερότερη περίοδο καπιταλιστικής ανάπτυξης. Όμως, η σταθερότητα γεννά αστάθεια, είτε στον ιδιωτικό τομέα είτε στον δημόσιο, και για αυτό το Παγκόσμιο Σχέδιο κατέρρευσε το 1971. Τι συνέβη;
Σίγουρη για την σταθερότητα του Παγκόσμιου Σχεδίου, και την κυριαρχία του κοινού νομίσματος της μεταπολεμικής περιόδου, του δολαρίου, το Αμερικανικό κράτος χρηματοδότησε έναν ατελείωτο, πανάκριβο πόλεμο καθώς και μια εσωτερική κοινωνική πολιτική κόβοντας μεγάλες ποσότητες νέου χρήματος. Δολαρίων μεγάλες ποσότητες των οποίων κατέληξαν σε ξένα χέρια. Όταν αυτά τα ξένα χέρια φοβήθηκαν ότι τα δολάριά τους ήταν ακάλυπτα, και πως τα εμπορικά ελλείμματα της Αμερικής δεν μπορούν να συνεχιστούν, το Παγκόσμιο Σχέδιο κατέρρευσε τον δεκαπενταύγουστο του 1971.
Οι Η.Π. βρέθηκαν προ διλήμματος. Η συντηρητική, πουριτανική αντίδραση θα ήταν να σφίξουν το ζωνάρι, μειώνοντας τις εισαγωγές και το μέσο Αμερικανικό βιοτικό επίπεδο. Δεν επέλεξαν αυτή την λύση. Επέλεξαν μια άλλη. Αυτό που ονομάζω την ελεγχόμενη αποσταθεροποίηση της παγκόσμιας οικονομίας που οδήγησε σε εκείνο που ονομάζω ελεγχόμενη διεθνή ανισορροπία.
Τι εννοώ; Αντί να μειώσουν τα ελλείμματά τους, τα αύξησαν επίτηδες. Τόσο το εμπορικό έλλειμμα όσο και το έλλειμμα του κράτους τους. Έτσι, από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, έως και το 2008, οι ΗΠΑ συντηρούσαν την παγκόσμια ζήτηση αγαθών επιτρέποντας το εμπορικό τους έλλειμμα να γιγαντωθεί με αντάλλαγμα ένα τσουνάμι κεφαλαίων (γερμανικών, ιαπωνικών, αραβικών και, πιο πρόσφατα, κινεζικών) τα οποία έρρεαν προς την Wall Street καλύπτοντας τα αμερικανικά εμπορικά και κρατικά ελλείμματα. Οι ΗΠΑ, με απλά λόγια, λειτουργούσαν ως μια τεράστια ηλεκτρική σκούπα που απορροφούσε τα πλεονάσματα των χωρών που στήριζαν το μοντέλο ανάπτυξής τους στα επιθετικά εμπορικά πλεονάσματα.
Λένε πολλοί ότι η Κρίση του 2008 ήταν η κρίση που προκάλεσε η Wall Street, ο αμερικανικός χρηματοπιστωτικός τομέας με τα τοξικά παράγωγα, τα αλόγιστα δάνεια κλπ. Καμία αντίρρηση. Αναρωτήθηκε όμως κανείς πως έγινε αυτό; Επιτρέψτε μου μία εξήγηση: Κάθε μέρα που περνούσε ένα τσουνάμι 3 με 5 δις δολαρίων έφτανε στην Wall Street για να επενδυθούν σε μετοχές στην ΝΥ, σε άμεσες επενδύσεις ή σε ομόλογα του δημοσίου. Τι περιμέναμε να κάνουν οι τραπεζίτες; Δεν θα έβρισκαν τρόπους να επωφεληθούν από το γεγονός ότι κάθε μέρα περνούσαν από τα χέρια τους πακτωλοί χρημάτων; Αυτή είναι η δουλειά τους. Για αυτό τον λόγο δημιούργησαν τα παράγωγα. Για να κερδίσουν τόσο από τα κεφάλαια των ξένων που μετανάστευαν στις ΗΠ όσο και από τα χρέη των φτωχών αμερικανών που δανείζονταν για να βάλουν μια στέγη πάνω από το κεφάλι τους και να αγοράσουν εισαγόμενα αγαθά από την Wal Mart. Τι ήταν λοιπόν τα παράγωγα; Ιδιωτικό χρήμα που παρήγαγαν οι τράπεζες το οποίο το διακινούσαν αποσπώντας τεράστια κέρδη εκφρασμένα σε δημόσιο χρήμα – σε πραγματικά δολάρια.
Λέμε ότι το δικό μας ανόητο κράτος έκανε τόσα χρόνια ανάπτυξη με δανεικά. Σωστά. Όμως το ίδιο συνέβαινε στην αγγλοσαξωνία: Η ραγδαία ανάπτυξη της Αμερικής, της Βρετανίας, της Ιρλανδίας βασιζόταν σε ιδιωτικό χρήμα του οποίου η βάση δεν ήταν παρά χρέη. Όσο όμως αυξανόταν η ποσότητά του και οι αγορές το δέχονταν σαν να ήταν πραγματικό χρήμα, αυτό το ιδιωτικό, τοξικό χρήμα λειτουργούσε ως η ηλεκτρική ενέργεια που επέτρεπε στην αμερικανική ηλεκτρική σκούπα να απορροφά τα πλεονάσματα της Γερμανίας, της Ιαπωνίας, των Εμιράτων και, βεβαίως, της Κίνας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκε το ευρώ. Η Γερμανία το αποδέχθηκε κρίνοντας ότι θα μπορούσε να λειτουργεί εντός της ευρωζώνης όπως και πριν: Δηλαδή, ως παραγωγός εμπορικών πλεονασμάτων τα οποία θα διοχέτευε τόσο εντός της υπόλοιπης ευρωζώνης όσο και εκτός – βασικά στις αγγλοσαξονικές χώρες. Ο όρος όμως που έθεσε στην Γαλλία, και στον Ντελόρ, ήταν ότι η νομισματική ένωση θα γινόταν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του μάρκου. Με άλλα λόγια, δεν θα άφηνε περιθώριο για την δημιουργία ευρωπαϊκού χρέους, για την στήριξη των κρατών από την ΕΚΤ, ή για ίδρυση ενός μηχανισμού ανακύκλωσης των πλεονασμάτων εντός της ευρωζώνης. Έτσι, οι τρεις προϋποθέσεις για την δημιουργία μιας βιώσιμης νομισματικής ένωσης έλλειπαν εξ αρχής.
Όσο η Αμερικανική ηλεκτρική σκούπα απορροφούσε μανιωδώς τα πλεονάσματα των άλλων, και το τοξικό χρήμα της Wall Street επιτάχυνε την οικονομική μεγέθυνση παγκοσμίως, η σαθρή αρχιτεκτονική του ευρώ άντεχε. Ο σεισμός όμως του 2008 ήταν τέτοιος που το αρχιτεκτόνημα ράγισε. Από τότε οι ρωγμές αυτές βαθαίνουν περισσότερο με κάθε κίνηση της ΕΕ να τις κουκουλώσει αρνούμενη ότι ο κόσμος άλλαξε δια παντός το 2008 και, συνεπώς, ότι οι υπάρχουσες συνταγές δεν θα αποτρέψουν την κατάρρευση.
Για να το πω απλά: Αυτό που άλλαξε μετά το 2008 είναι ότι χάλασε η αμερικανική ηλεκτρική σκούπα. Όσο και να προσπαθούν οι κύριοι Ομπάμα και Μπερνάνκε να την διορθώσουν, αυτή δεν λέει να επαναλειτουργήσει. Το αποτέλεσμα είναι η οικουμένη ολάκαιρη να κινείται στον αστερισμό της ύφεσης. Αν η Κίνα κρατάει ακόμα αυτό οφείλεται στο ότι έκανε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που κάνει η Ευρώπη. Αντί για περιοριστική πολιτική, επενδύει όπου βρει. Τους τελευταίους 18 μήνες έχτισαν 7 χιλιάδες χιλιόμετρα υπεργρήγορων τραίνων, TGV τύπου και καλύτερα ακόμα. Όμως, δεν θα μπορεί η Κίνα μόνη της να κρατήσει τους ρυθμούς ανάπτυξης ψηλά. Ήδη, η κατανάλωση στην Κίνα μειώθηκε στο 35% το ΑΕΠ. Με άλλα λόγια, όχι μόνο δεν μπορεί η Κίνα να δημιουργήσει αρκετή ζήτηση για την Γερμανία αλλά ούτε και θα μπορεί να αναπαράγει την δική της ανάπτυξη για πολύ.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η ΕΕ έχει αυτο-εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο που μόνη της δημιούργησε. Ο φαύλος κύκλος που με μαθηματική ακρίβεια θα αποδομήσει το ευρώ, αν δεν παρέμβει η ΕΕ, έχει ως εξής: Η τρόικα δανείζει τεράστια ποσά στα ήδη υπερχρεωμένα κράτη με υψηλά επιτόκια και ως αντάλλαγμα τους επιβάλει ασφυκτικές περιοριστικές πολιτικές που μειώνουν το ΑΕΠ τους. Το βλέπουν αυτό οι τράπεζες και πείθονται πως τα παλαιότερα δανεικά που τους χρωστούν τα υπερχρεωμένα κράτη μάλλον δεν θα τα πάρουν ποτέ. Έτσι, οι τράπεζες, όση ρευστότητα και να τους δίνει η ΕΚΤ, δεν δανείζουν στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά με αποτέλεσμα να βαθαίνει η ύφεση, να μειώνονται τα κρατικά έσοδα, να αυξάνονται τα χρέη των υπερχρεωμένων κρατών και, έτσι, να πανικοβάλλονται ακόμα πιο πολύ οι τράπεζες.
Η Κρίση είναι λοιπόν ευρωπαϊκή και οι διμερείς δανειακές συμφωνίες της τρόικα με τα χρεωκοπημένα κράτη (π.χ. Ελλάδα και Ιρλανδία) αποτελούν μέρος και όχι λύση του προβλήματος. Η άμμος που έχει μείνει στην κλεψύδρα της αντίστροφης μέτρησης για το ευρώ είναι λίγη και για αυτό ήρθε η ώρα για μια διαφορετική, ορθολογική παρέμβαση εκ μέρους της ΕΕ που να αντιμετωπίζει άμεσα και τις δύο εν εξελίξει κρίσεις:
(α) την κρίση χρέους των υπερχρεωμένων κρατών και
(β) την κρίση των ευρωπαϊκών τραπεζών στις οποίες ανήκει το χρέος των υπερχρεωμένων κρατών και τις οποίες κρατά ζωντανές η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) με πακτωλούς δημόσιου χρήματος.
Για να σπάει ο φαύλος κύκλος μεταξύ των δύο κρίσεων η τρόικα πρέπει να παραδεχθεί έμπρακτα πως η θεραπεία που επιβάλει στα κράτη τροφοδοτεί την καλπάζουσα επιδημία αντί να την αποδυναμώνει. Αντί για τις διμερείς “διαπραγματεύσεις” με την κάθε κυβέρνηση ξεχωριστά, η τρόικα θα έπρεπε να αποβάλει το ΔΝΤ, το οποίο δεν έχει λόγο να μπλέκεται στα πόδια των ευρωπαίων, καθώς η λύση της κρίσης δεν χρειάζεται δάνεια. Ας επικεντρωθεί το ΔΝΤ σε άλλες γωνιές του κόσμου που χρειάζονται πραγματικά δανεικά. Η Ευρώπη δεν έχει ανάγκη ούτε τα δις του ΔΝΤ ούτε και την τεχνογνωσία του.
Πως μπορεί η ΕΕ να σπάσει την ραχοκοκαλιά της Κρίσης; Με δύο απλές κινήσεις που, μάλιστα, όχι μόνο θα έσβηναν την μαινόμενη πυρκαγιά αλλά και που θα αποτελούσαν το πρώτο βήμα της αναγέννησης του Ευρωπαϊκού ονείρου.
Βήμα πρώτο: Πως θα ξεπεραστεί η σημερινή κρίση χρέους
Η ΕΕ συγκαλεί αύριο το πρωί Σύνοδο με την συμμετοχή:
(Α) αρχηγών των υπερχρεωμένων κρατών και
(Β) εκπρόσωπων των ευρωπαϊκών τραπεζών (που κατέχουν τα ομόλογα των προηγούμενων).
Ο σκοπός μιας τέτοιας Συνόδου ηλίου φαεινότερος: Μια αμοιβαίως επωφελής συμφωνία η οποία θα συρρικνώσει το άθροισμα των δημοσίων χρεών και των τραπεζικών ζημιών (τωρινών και μελλοντικών). Π.χ. οι τράπεζες συμφωνούν να μειώσουν τις απαιτήσεις τους από τα υπερχρεωμένα κράτη (αποδεχόμενες νέα ομόλογα μικρότερης αξίας και μακρύτερης διάρκειας) ενώ τα υπερχρεωμένα κράτη να περιορίσουν τις δαπάνες τους σε τομείς που δεν ενισχύουν την φτώχεια και δεν πλήττουν την μελλοντική παραγωγικότητα της χώρας τους. Σε αντάλλαγμα η ΕΚΤ δεσμεύεται πως θα συνεχίσει να παράσχει όση ρευστότητα χρειάζονται οι τράπεζες στο διηνεκές.
Μια τέτοια λογική συμφωνία μπορεί να επιτευχθεί σε μερικές ώρες με αποτέλεσμα την άμεση μείωση του όγκου χρεών-ζημιών. Μάλιστα η ανακοίνωση ότι επιτεύχθηκε μια τέτοιας συμφωνία θα ανακούφιζε τις αγορές και θα απέτρεπε άμεσα και αποτελεσματικά την επέκταση του ντόμινο στην Ισπανία, στην Ιταλία, στο Βέλγιο.
Μια μέρα μετά, η ΕΚΤ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε κοινή συνέντευξη τύπου, ανακοινώνει ότι την άμεση μεταφορά ομολόγων του κάθε κράτους αξίας ίσης με το 60% του ΑΕΠ του στην ΕΚΤ (μέρος δηλαδή του εθνικού χρέους που επιτρέπει το Μάαστριχτ). Για να καλύψει αυτά τα ομόλογα, η ΕΚΤ εκδίδει ευρωομόλογα ίσης αξίας. Τα κράτη εξακολουθούν να χρωστούν τα ομόλογα αυτά στην ΕΚΤ αλλά πληρώνουν χαμηλότερους τόκους ανάλογους με το επιτόκιο των ευρωομολόγων.
Με αυτές τις απλές κινήσεις, το συνολικό δημόσιο χρέος της ευρωζώνης θα μειωνόταν κατά τουλάχιστον 35%. Χωρίς να ζημιωθεί κανείς.
Βήμα δεύτερο – Πως θα έρθει η ανάκαμψη
Αμέσως μετά την πυροσβεστική αυτή παρέμβαση, πρέπει να έρθει η ανάκαμψη που θα απορροφήσει το εναπομείναν χρέος και που θα βάλει την Ευρώπη σε νέα αναπτυξιακή τροχιά: Για αυτό τον σκοπό μπορεί και πρέπει να επιστρατευτεί η ΕΤΕ. Σήμερα, η ΕΤΕ έχει επενδυτικές ικανότητες διπλάσιες της Παγκόσμιας Τράπεζας. Τι την σταματά από το να εκπονήσει ένα μαζικό πανευρωπαϊκό επενδυτικό πρόγραμμα με επίκεντρο της πράσινη ανάπτυξη, την παιδεία, την υγεία, την ενδυνάμωση της τεχνολογικής εξέλιξης; Να σας πω: Την σταματά ο όρος ότι οι επενδύσεις της ΕΤΕ πρέπει να συγχρηματοδοτούνται από τα υπερχρεωμένα κράτη μέλη που βέβαια δεν το κάνουν. Μια μικρή αλλαγή, θα άνοιγε τον δρόμο για ένα νέο Σχέδιο Marshall: Το ποσοστό συμμετοχής τους κράτους μέλους πρέπει να μπορεί να χρηματοδοτείται με την έκδοση ευρωομολόγων.
Πολλοί θεωρούν ότι μόνο η μετατροπή της ευρωζώνης σε μια ομοσπονδιακή ένωση μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Αυτή όμως η σκέψη οδηγεί στην απόγνωση καθώς τα πολιτικά εμπόδια είναι αδιαπέραστα. Όμως τα δύο βήματα που μόλις πρότεινα θα επιτύγχαναν τα ίδια αποτελέσματα χωρίς καμία ουσιαστική θεσμική αλλαγή. Έτσι, η Ευρώπη ξαφνικά μια μέρα θα λειτουργούσε ως εάν να ήταν ομόσπονδη – τουλάχιστον όσο αφορά την οικονομική της πολιτική. Η πολιτική ένωση θα γινόταν έτσι τόσο πιο εύκολη.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Όπως θα παρατηρήσατε δεν αναφέρθηκα ούτε μια φορά στα ιδιαίτερα αμαρτήματα που η χώρα μας κουβαλάει από καιρό στις πλάτες της. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η παρούσα Κρίση μόνο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο μπορεί να αντιμετωπιστεί. Όσο αβάστακτος είναι ο επαρχιωτισμός του να λέμε ότι για όλα μας τα δεινά ευθύνονται οι ξένοι, άλλο τόσο αβάστακτος είναι ο επαρχιωτισμός του να λέμε ότι αυτή η Ευρωπαϊκή και διεθνής Κρίση θα ξεπεραστεί μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές και περιοριστική δημοσιονομική πολιτική στο πλαίσιο του κράτους έθνους, του Μνημονίου, της σημερινής αδιέξοδης πολιτικής.
Η πρόταση που σας παρέθεσα για το πως η ΕΕ θα μπορούσε να βγάλει την Ευρώπη από την Κρίση έχει δύο ενδιαφέρουσες προεκτάσεις. Η μία προέκταση αγγίζει τον υπόλοιπο κόσμο, πέραν της ηπείρου μας. Γιατί αν εμείς, ως Ευρωπαίοι, καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την Κρίση του 2008, τότε θα βοηθούσαμε την οικουμένη να βρει μια νέα ισορροπία στην μετά το 2008 εποχή. η δεύτερη προέκταση αφορά την Ελλάδα που θα έπαιρνε τις ανάσες που χρειάζεται για να κάνει τις μεταρρυθμίσεις που τόση ανάγκη έχουμε.
Ο μετά το 2008 κόσμος, πράγματι, θα είναι ένα νέο τοπίο. Έτσι όπως πορευόμαστε τώρα θα είναι σκοτεινό, σπαρμένο με τα κουφάρια των θυμάτων της γενικευμένης ύφεσης, στιγματισμένος από την αποτυχία της γενιάς μας να κάνει κάτι για την κλιματική αλλαγή, βουτηγμένος στις διενέξεις μεταξύ λαών και ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να δουν το κοινό τους συμφέρον. Η λύση θα έρθει στο επίπεδο της Ευρώπης. Δεν θα θυμίζει όμως σε τίποτα τις ανοησίες που συζητούν στα διάφορα Φόρα οι σημερινοί λιλιπούτιοι ηγέτες μας.

Στο Σύνταγμα

2011-05-29T13:32:00.002+03:00

Nα αποφύγουμε τα γιουρούσια, να πάμε να εκθέσουμε τις αναλυσάρες μας, για να «πολιτικοποιήσουμε» το συμβάν και να του δείξουμε τον δρόμο προς το σοσιαλισμό. Nα προσπαθήσουμε να καταλάβουμε: πώς έγινε όλο αυτό, αυτό που εμείς οι αριστεροί, παρά τις αγαθές μας προθέσεις, τις λαμπρές μας αναλύσεις και την αδιαμφισβήτητη αγωνιστικότητά μας, δεν το μπορέσαμε

Του Στρατή Μπουρνάζου (*)

Δεν θα προσπαθήσω να περιγράψω τι γίνεται στην Πλατεία Συντάγματος, και σε τόσες άλλες πλατείες της χώρας: όλοι ή οι περισσότεροι ήμασταν εκεί -- τουλάχιστον έτσι θέλω να φαντάζομαι. Κι έπειτα, συστατικά στοιχεία της συγκέντρωσης ήταν η μαζικότητα και η ποικιλομορφία: έτσι, το να την περιγράψεις σε λίγες αράδες, να συμπυκνώσεις τα χαρακτηριστικά της, δεν είναι καθόλου απλό· ίσα ίσα, αποτελεί ένα από τα βασικά ζητούμενα. Θα ήθελα όμως να μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, κυριακάτικοι αναγνώστες των «Ενθεμάτων», καθώς αυτό που συμβαίνει μας αφορά βαθιά και μας υποχρεώνει να σκεφτούμε σοβαρά.  Το πρώτο και μείζον, για μένα, είναι ότι επί δύο συνεχόμενες μέρες (τη στιγμή που γράφεται το άρθρο, Παρασκευή πρωί) χιλιάδες άνθρωποι, ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη, από το πουθενά, ανταποκρινόμενοι σε ένα κάλεσμα στο facebook βγήκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν. Δεν ήταν καθόλου εύκολο ούτε δεδομένο: πόσες και πόσες φορές, τον τελευταίο καιρό, δεν έχουμε πάει σε άμαζες και θλιβερές συγκεντρώσεις, του «αραία αραία να φαινόμαστε καμιά σαρανταρέα», κι ας χαλάει ο κόσμος απ’ όσα γίνονται, κι ας καλούσαν σ’ αυτές πεντακοσιεσπενηνταπέντε συλλογικότητες, ομάδες και ψηφίσματα. Από μόνο του λοιπόν, αυτό καθαυτό, το ότι χιλιάδες άνθρωποι, νέοι στη συντριπτική τους πλειονότητα, οι περισσότεροι από τους οποίους δεν είναι μάλλον μόνιμοι θαμώνες των κινητοποιήσεων, κατεβαίνουν στον δρόμο συνιστά πολιτικό γεγονός πρώτης τάξης, με δύο κρίσιμα γνωρίσματα: το μαζικό και το αυθόρμητο. Και η πράξη αυτή, στη συνέχεια, συνιστά μια έμπρακτη διαπαιδαγώγηση στη συλλογική δράση.  Ακόμα, το ότι χιλιάδες άνθρωποι οικειοποιούνται το κέντρο της πόλης, ότι οι δρόμοι είναι γεμάτοι μέχρι αργά το βράδυ, έχει ανυπολόγιστη αξία, μπορεί να είναι καταλυτικό για τις συλλογικές και ατομικές διαθέσεις, να αλλάξει κλίμα και την ατζέντα, να δώσει κουράγιο και δύναμη. Το ένιωσε, θαρρώ, όποιος και όποια πέρασε από το Σύνταγμα. Αν θυμηθούμε την κατάσταση λίγες μέρες πριν, με τις επιδρομές της Χρυσής Αυγής, τον ζόφο και την ερημιά στην πόλη, τη γενικότερη αίσθηση του μάταιου που έχει κυριαρχήσει, οι δυο εικόνες μοιάζουν η μέρα με τη νύχτα. Γι’ αυτό όσα συμβαίνουν στις πλατείες, κι ας διαφέρουν σε πολλά από ό,τι θα θέλαμε και φανταζόμαστε, δεν μπορεί παρά να μας αγγίζουν. Αν ο φόβος αρχίσει να σπάει, αν η ελπίδα αχνοφαίνεται, αυτό είναι μια μεγάλη αρχή, και η αρχή, ως γνωστόν, είναι το ήμισυ του παντός.  Όμως, όσο και να μας συγκινεί το Σύνταγμα, δεν μπορούμε να το οικειοποιηθούμε, να το βαφτίσουμε «δικό μας» -- μιλάω πάντα για τους αριστερούς και τις αριστερές. Γιατί, απλούστατα, δεν είναι· και θα ήταν υποκριτικό και πολιτικάντικο να καμωνόμασταν κάτι τέτοιο. Όχι τόσο επειδή υπάρχουν πολλές όψεις που μας κάνουν σκεπτικούς ή δεν μας αρέσουν -- λ.χ. η αποδοκιμασία συλλήβδην του πολιτικού κόσμου, οι κραυγές «Κλέφτες, κλέφτες!». Αλλά, κυρίως, επειδή δεν πρέπει να επιπέσουμε σαν τα κοράκια, κοτσάροντας πλατφόρμες και «αγκαλιάζοντας» κάτι που δεν το κάναμε και, μάλιστα, έγινε κόντρα και έξω από εμάς, πέρα από τις μορφές πάλης και αγώνα μας. Το γεγονός ότι οι μάζες των νέων ανθρώπων κινητοποιούνται με ένα κάλεσμα στο facebook, ότι εμπιστεύονται κάποιους ανώνυμους συνομηλίκους που δεν τους ξέρουν, και όχι τα κόμματα της Αριστεράς ή της Αναρχίας και τα συνδικάτα που τα ξέρουν (και τα θεωρούν μέρος του «διεφθαρμένου συστήματος», όπως δείχνουν οι αποδοκιμασίες προς τη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ) πρέπει να μας βάλει σε σοβαρή σκέψη -- αν δεν θέλουμε να μοιάσουμε στη γελοιότητα της ΝΔ, που «χαιρετίζει» την πρωτοβουλία και την καλεί… να κρατηθεί ακομμάτιστη Γιατί αυτή η πρωτόγνωρη κινητοποίηση συνιστά και ήττα της Αριστεράς, είμαστε κι εμείς μέρος της αποδοκιμασίας.  ***  Όσο μπόρεσα να καταλάβω αυτές τις μέρες, το πράγμα είναι ρευστό και ποικιλόμορφο: σε ένα σημείο ελληνικές σημαίες, παραπέρα τραγουδούσαν την «Ξαστεριά», σε μια γωνιά φώναζαν «Τέρμα πια στις εκτονώσεις, καταλήψεις-διαδηλώσεις», αλλού «Πάρτε το Μνημόνιο και φύγετε από εδώ», άκουσα και τον εθνικό ύμνο, κάποιοι καλούσαν τον Γιωργάκη να επιστρέψει στη «χώρα του» και ελεεινολογούσαν τη Μαργαρίτα, κάποιοι παραπέρα έφτιαχναν ένα χαλασμένο ποδήλατο κι άλλοι μπορεί να καθάριζαν φρέσκα φασολάκια -- και όλοι, μα όλοι, ξεσπούσαν σε ουρανομήκη γιούχα και μούντζες μόλις εμφανιζόταν ακόμα και σκιά στο κτίριο της Βουλής: βουλευτής, υπάλληλος, όργανον ή πουλί πετούμενο. Το ζήτημα, σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν είναι να ανακαλύψουμε αν σε μια γωνιά υπήρχαν δέκα Χρυσαυγίτες, κάπου αλλού κάποιοι με κόκκινα λάβαρα και κάμποσοι τρελαμένοι, αλλά το τι είναι εκείνο που δίνει τον τόνο. Είναι δύσκολο να το πεις, παρόλο που ξεχωρίζουν σαφώς στοιχεία όπως η διαμαρτυρία ενάντια σε όλο το πολιτικό σύστημα και η απαξίωση του κοινοβουλευτισμού ή η σαφής επιλογή της μη βίας. Πάντως, όσο κι αν το στίγμα είναι «θολό», «απολίτικο», αντιφατικό, δεν έχει κάτι που να παραπέμπει στην ακροδεξιά (το αντίθετο μάλλον, αν δούμε στο real-democracy.gr/node/2, όπου διαβάζουμε όχι μόνο για την κομματοκρατία, αλλά και ελευθερία, ισότητα, αλληλεγγύη). Τις επόμενες μέρες θα κριθούν πολλά: το αν η κινητοποίηση θα μαζικοποιηθεί ή θα ξεφουσκώσει (δεν μπορούμε παρά να ευχόμαστε το πρώτο) και, ακόμα, με ποιους τρόπους θα εκφραστεί, θα αυτοοργανωθεί, θα αποκτήσει διαδικασίες. Δεν νομίζω ότι μπορεί χιλιάδες άνθρωποι να μαζεύονται απλώς ες αεί στις πλατείες και ο καθένας να λέει τα δικό του. Με κάποιο τρόπο θα αναζητήσουν, πέρα από μορφές συντονισμού, μορφές αυτοοργάνωσης και έκφρασης. Και αυτό είναι το κρίσιμο.  Τι κάνουμε εμείς; Λέω τρία που μου φαίνονται βασικά. Πρώτον, να είμαστε εκεί, όχι από πολιτικό καθήκον, αλλά από πολιτική ανάγκη, να ακούσουμε και να πούμε. Δεύτερον, να αποφύγουμε τα γιουρούσια, να πάμε να εκθέσουμε τις αναλυσάρες μας, για να «πολιτικοποιήσουμε» το συμβάν και να του δείξουμε τον δρόμο προς το σοσιαλισμό. Τρίτον, να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε: πώς έγινε όλο αυτό, αυτό που εμείς οι αριστεροί, παρά τις αγαθές μας προθέσεις, τις λαμπρές μας αναλύσεις και την αδιαμφισβήτητη αγωνιστικότητά μας, δεν το μπορέσαμε. Μου φαίνεται ο μόνος τρόπος για να παραμείνουμε πολιτικά ενεργοί και δραστικοί.  ΥΓ. Για έναν πολύ συναφή προβληματισμό, βλ. τα άρθρα των Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου και Ντίνας Τζουβάλα στο RedNotebook. * Το άρθρο θα δημοσιευθεί στα «Ενθέματα» της «Κυριακάτικης Αυγής», 29.5.2011 (enthemata.wordpress.com)

Workers enter No. 2 reactor building at Fukushima plant

2011-05-19T12:02:00.000+03:00

Wednesday 18th May, 02:58 PM JST

FUKUSHIMA —

Workers trying to restore the Fukushima Daiichi nuclear power plant on Wednesday entered the building housing the troubled No. 2 reactor for the first time since an explosion took place inside the building in the early days of the nuclear crisis.

Plant operator Tokyo Electric Power Co has already sent people inside the No. 1 reactor building to make preparations to create a system to stably cool the nuclear fuel, and similar work is expected to take place inside the No. 2 reactor, such as checking the equipment and adjusting the reactor’s gauges that may have some malfunctions.

TEPCO is struggling to contain the nuclear crisis, triggered in the wake of the March 11 earthquake and tsunami, in line with a road map that aims to bring the crippled Nos. 1 to 3 reactors to a stable cooling condition by mid-July and to a condition called ‘‘cold shutdown’’ by January at the latest.

In an updated version of its road map unveiled Tuesday, TEPCO did not change the broad restoration time frame, but said it plans to create a system to cool the three reactors by recycling massive amounts of radioactive water now filling up the reactor buildings and the adjacent reactor turbine buildings.

The water may be leaking out of damaged vessels containing the reactors, which lost their key cooling functions in the quake and tsunami, as they are being injected with water as an emergency postdisaster measure to keep the fuel inside cool.

Latest findings have suggested that the No. 1 reactor core suffered a meltdown shortly after the plant was rattled by the earthquake, and government officials have emphasized the need to act on the assumption that the Nos. 2 and 3 reactor cores may also be in a similar situation.

On Wednesday morning, four TEPCO workers entered the No. 2 reactor building for about 15 minutes. They were exposed to radiation of between 3.33 and 4.72 millisieverts, TEPCO said.

The environment inside the No. 2 reactor building is tough for workers not only because of the high radiation level but also the high humidity that can be attributed to steam coming out from the pool that stores the spent nuclear fuel, it said.

Hidehiko Nishiyama, a spokesman for the government’s Nuclear and Industrial Safety Agency, said TEPCO plans to install a device to efficiently cool the water inside the spent fuel pool in the near future, and that operating the system is expected to help lower the humidity inside the building.

Αναλυτικά το θέμα της έκθεσης πανελληνίων 2011

2011-05-12T15:32:00.000+03:00

Στην «πρεμιέρα» των φετινών Πανελλαδικών το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας με θέμα το Διαδίκτυο- βασισμένο σε κείμενο του Πάσχου Μανδραβέλη.

Με το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας (Γενικής Παιδείας) άνοιξε η αυλαία των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων. Η σχέση των παιδιών με το Διαδίκτυο ειναι, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, το θέμα της έκθεσης που κλήθηκαν να αναπτύξουν οι υποψήφιοι.

Δείτε αναλυτικά τα θέματα:

ΚΕΙΜΕΝΟ
Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έφερε μια πιο ισότιμη πρόσβαση στη γνώση. Ζούμε ένα κύμα εκδημοκρατισμού της γνώσης. Παλιότερα, για να δει κανείς τη βιβλιοθήκη του Κέμπριτζ, έπρεπε να ταξιδέψει χιλιάδες χιλιόμετρα. Σήμερα, μπορεί να βρει τα βιβλία της από το γραφείο του. Παλιότερα, έπρεπε να έχει κάποιος λεφτά για να παρακολουθήσει μαθήματα του ΜΙΤ1. Σήμερα, έρχονται διαδικτυακά στο σπίτι του.

Σ’ αυτόν τον υπαρκτό εκδημοκρατισμό της γνώσης ορθώνονται τρεις γκρίνιες. Η μία είναι η άρνηση της τεχνολογίας, εξαιτίας των πιθανών κινδύνων που έχει η ανάπτυξή της. Ο Πολ Βιρίλιο, για παράδειγμα, έγραψε την «Πληροφοριακή Βόμβα». Είναι σίγουρος ότι η κοινωνία της γνώσης ενέχει κινδύνους, αλλά άγνωστους. Δεν τους ξέρει, αλλά…υπάρχουν. Η δεύτερη γκρίνια έχει να κάνει με τα «παιδάκια της Αφρικής». Το ακούμε για κάθε νέα τεχνολογία: «Τι να το κάνω εγώ το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ2, όταν τα παιδιά της Αφρικής δεν έχουν ούτε ασπιρίνη για τον πυρετό;». Το επιχείρημα έχει εν μέρει λογική. Πραγματικά «τι να το κάνεις το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, αν δεν έχεις Αλτσχάιμερ;». Αν όμως αποκτήσεις, το πρώτο που ξεχνάς είναι τα «παιδάκια της Αφρικής».

Η τρίτη γκρίνια έχει να κάνει με το διαβόητο «ψηφιακό χάσμα». Βέβαια, καμιά τεχνολογία, καμιά επιστημονική επανάσταση δεν διαχέεται αμέσως σε όλη την υφήλιο. Ο Γουτεμβέργιος τύπωσε την πρώτη Βίβλο το 1455· ωστόσο στην Ελλάδα η τυπογραφία ήρθε στις αρχές του 19ου αιώνα. Όσο για το τυπωμένο βιβλίο, ακόμη πασχίζουμε να γίνει κτήμα του ελληνικού λαού. Το σημαντικό, όμως, είναι ότι η επανάσταση έγινε και ακόμη προχωρεί. Εξάλλου, αυτοί που μιλούν για ψηφιακό χάσμα στην Αφρική πρέπει να αναλογιστούν ποιο είναι το τυπογραφικό χάσμα του δυτικού κόσμου με την Αφρική.

Πολύ περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μετέχουν ισότιμα στην κοινωνία της γνώσης και πλέον όχι μόνον ως αναγνώστες, αλλά και ως συγγραφείς. Στον κυβερνοχώρο, οικονομικά και τεχνολογικά, όλοι βρίσκονται στο ίδιο σημείο εκκίνησης. Στο διαδίκτυο, το άρθρο ενός δημοσιογράφου είναι εξίσου προσβάσιμο με το άρθρο ενός πιτσιρίκου. Δηλαδή, τα δίκτυα επικοινωνιών ισοπεδώνουν παλιές ιεραρχίες της βιομηχανικής κοινωνίας και απομένει να δούμε αν θα συνθέσουν νέες. Στον κυβερνοχώρο λειτουργεί καθένας σύμφωνα με τις ανάγκες του και τις δυνατότητές του. Αυτό όμως δημιουργεί έναν κατακερματισμό της εμπειρίας που τρομάζει πολλούς. Η κοινότητα χρειάζεται την κοινή εμπειρία για να είναι κοινότητα. Από την άλλη, όλη αυτή η πληθώρα διαθέσιμων πληροφοριών μετατρέπεται σε άγχος. «Πληροφοριακό άγχος» το ονομάζουν κάποιοι ψυχολόγοι: «να προλάβω να δω το ένα, να διαβάσω το άλλο, να μη χάσω το τρίτο, ώστε να μην είμαι εκτός θέματος και εκτός της κοινότητας όπου ζω και λειτουργώ». Αυτό το άγχος είναι λογικό να υπάρχει και να μεγεθύνεται, όσο μεγαλώνει το ποσό των πληροφοριών που όλοι έχουμε διαθέσιμες.
Όλα αυτά είναι πραγματικά, αλλά το ίδιο θα έλεγε κι ένας μοναχός του Μεσαίωνα βλέποντας την πλημμύρα των αιρετικών κειμένων που άρχισαν να βγαίνουν από τις τυπογραφικές μηχανές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η πληροφορική επανάσταση είναι σε μετάβαση και κάθε επανάσταση σε μετάβαση διασπείρει σύγχυση. Το παλιό δεν έχει πεθάνει και το καινούριο δεν έχει γεννηθεί.

Πάσχος Μανδραβέλης. Από τον ημερήσιο τύπο (διασκευή).

1. ΜΙΤ: Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης.
2. Αλτσχάιμερ: Νόσος με κυριότερο σύμπτωμα την απώλεια της μνήμης.

A1. Να γράψετε στο τετράδιό σας την περίληψη του κειμένου που σας δόθηκε. (100-120 λέξεις)
Μονάδες 25
Β1. «Η κοινότητα χρειάζεται την κοινή εμπειρία για να είναι κοινότητα». Να αναπτύξετε σε μία παράγραφο 60 – 80 λέξεων το περιεχόμενο της παραπάνω περιόδου.
Μονάδες 10
Β2. α) Να αναφέρετε δύο τρόπους ανάπτυξης της δεύτερης παραγράφου. («Σ’ αυτόν τον υπαρκτό [...] με την Αφρική»). (Μονάδες 4)
β) Να βρείτε τη δομή της ίδιας παραγράφου. (Μονάδες 3)
Μονάδες 7
Β3. α) Να αιτιολογήσετε τη χρήση των εισαγωγικών στις παρακάτω περιπτώσεις:
«Πληροφοριακή Βόμβα»
«Τι να το κάνω εγώ το εμβόλιο για το Αλτσχάιμερ, όταν τα παιδιά της Αφρικής δεν έχουν ούτε ασπιρίνη για τον πυρετό;»
«Πληροφοριακό άγχος»
(Μονάδες 3)
β) Να βρείτε στο κείμενο πέντε παραδείγματα μεταφορικής λειτουργίας της γλώσσας. (Μονάδες 5)
Μονάδες 8
Β4. α) Να γράψετε από ένα συνώνυμο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις του κειμένου:
πιθανών, ξεχνάς, κατακερματισμό, μετατρέπεται, διασπείρει. (Μονάδες 5)
β) Να γράψετε από ένα αντώνυμο για καθεμιά από τις παρακάτω λέξεις του κειμένου:
υπαρκτό, άρνηση, σίγουρος, προσβάσιμο, λογικό.
(Μονάδες 5)
Μονάδες 10

Γ1. Ως ομιλητής σε ημερίδα που οργανώνει το σχολείο σου με θέμα τη χρήση του διαδικτύου, να αναπτύξεις τις απόψεις σου σχετικά με τις υπηρεσίες που προσφέρει το διαδίκτυο στη διάδοση της γνώσης, καθώς και τους τρόπους με τους οποίους μπορεί αυτό να αξιοποιηθεί δημιουργικά στο πλαίσιο του σχολείου. (500-600 λέξεις)
Μονάδες 40

Τρομοκρατία και σουρεαλισμός

2011-05-04T09:06:00.001+03:00

Ο rat έγραψε:

Σήμερα όπως ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ οι αμερικανοί σκότωσαν επιτέλους τον διαβόητο Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Δυστυχώς το τελευταίο απολίθωμα αντιιμπεριαλισμού μετά το ΚΚΕ Ελλάδος, εξολοθρεύτηκε. Φυσικά είναι δύσκολο να λυπηθείς για το χαμό μιας λογικής ανακολουθίας αλλά όπως και να χει όλες οι τερατογενέσεις έχουν ένα ενδιαφέρον για εμάς τους οπαδούς του σουρεαλισμού.   Ο Μπιν Λάντεν έφυγε λοιπόν και η Παπαρήγα μαζί με το Μητσοτάκη, κατά πως φαίνεται, θα μας θάψει όλους. Και επειδή, όσοι από μας γίναμε μέτοχοι της χριστιανικής παιδείας και του κατηχητικού στα τρυφερά παιδικά μας χρόνια, έχουμε όλοι μια δόση μαζοχισμού που έχει περάσει σχεδόν στο αίμα μας, θα θρηνήσω την πτώση ενός ακόμα κάστρου της ανθρώπινης παράνοιας  Θα τον θρηνήσω για άλλο ένα λόγο, ο Οσάμα θα μείνει για πάντα στη μνήμη μας ως άλλος ένας πρωτοπόρος της μόδας. Ύστερα από το μουστάκι του Χίτλερ και του Στάλιν, τα γένια του Μπακούνιν, του Μαρξ και του Κροπότκιν, τα γένια του Οσάμα και το συνολάκι-κελεμπία που λάνσαρε στα μαγνητοσκοπημένα διαγγέλματά του αγκαλιά με το καλάσνικοφ, θα μας θυμίζουν ότι όσο και να προσπαθήσει η Channel και η Gucci, η παράνοια ξέρει να επιλέγει τα ρούχα που την ντύνουν πάντα με τρόπο ασύλληπτα sic.

Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν λοιπόν, ας κάνουμε την Αθήνα ξανά μια πόλη που έχει πλακά να ζεις. Ας φορέσουμε όλοι μαζί κελεμπίες και ας πετάξουμε βόμβες μολότοφ από συλλεκτικά μπουκάλια Absolute, στα ματ.

The Rat

ΥΓ Οι atenistas να πάνε να γαμηθούνε, εδώ είναι Ελλάδα, χώρα του Διογένη και πατρίδα του Καραϊσκάκη.

Η κοινωνία και οι ροπές της σύνθεσης

2011-04-13T10:36:00.004+03:00

ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΩ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

Η κοινωνία και οι ροπές της σύνθεσης,

ή η απάντηση στο άρθρο του Α. Παπαχελά "συναινέσεις"

Πλάκα πλάκα κλείσαμε ένα σχεδόν χρόνο από το μνημόνιο. Ένας ημερολογιακός χρόνος είναι πολύ και όταν αυτός περιλαμβάνει τόσες ρυθμίσεις γίνεται ένας πυκνός χρόνος. Εκείνο που είναι σαφές ότι η Ελληνική κοινωνία , άλλαξε σε ένα χρόνο .Το μνημόνιο δεν μεταφέρει μόνο πόρους ,αλλά μεταβάλει σχέσεις αντιλήψεις συμπεριφορές. Η καλπάζουσα ανεργία και η διάχυτη ανησυχία δημιουργούν ένα είδος black out.Βέβαια το μνημόνιο θεωρήθηκε η στρατηγική εμπέδωσης της οικονομικής κυριαρχίας των Ελιτ, αλλά παρουσιάστηκε και ως η μοναδική υπαρκτή λύση. Δεν ξέρω πόσοι το έχουν συνειδητοποιήσει αλλά είμαστε μεταμνημονιακή κοινωνία ή καλύτερα μια «υφεσιακή» κοινωνία.

Και ενώ η συγκυρία και ύφεση είναι το καλύτερο επιχείρημα για να αποδείξει τις κρίσεις του καπιταλισμού ,αυτό δυστυχώς αφορά μόνο όσους έχουν την ικανότητα, τη θέληση, το περιβάλλον και τις παραστάσεις και το χρόνο, για να στοχαστούν για την αιτία του κακού. Η ύφεση όμως για πολλούς , πάρα πολλούς, ίσως τους περισσότερους, είναι μια συνθήκη που δεν δίνει περιθώρια σε συλλογισμούς, αλλά αντιθέτως απομακρύνει την διάθεση στοχασμού. Είναι βίωμα έλλειψης ,στέρησης και τελικά βασανιστικής ζωής . Ενώ σε ένα επιστημονικό , ορθολογικό , ακαδημαϊκό επίπεδο είναι σαφές ότι η καπιταλιστική κρίση έχει πολιτικές ευθύνες , ωστόσο η μορφή και οι επιδράσεις της ύφεσης μπορεί να δημιουργήσουν μια δυναμική εκτός της τρέχουσας πολιτικής. Η ύφεση, η απελπισία, η δυσανεξία δεν ωθούν μονοδιάστατα σε κανένα σαφή προορισμό , σε ένα χώρο λογικού αναστοχασμού.

Εισερχόμαστε σε μια φάση, όπου η πολιτική γίνεται όλο και πιο πολύπλοκη, ένα παιχνίδι για λίγους και ενημερωμένους, και μια μεγάλη μάζα συμπολιτών στροβιλίζεται σε μια δίνη ανασφάλειας και άγνοιας. Η κοινωνική αντίφαση των στρωμάτων που αντιπροσωπεύουν τα κόμματα της ευρείας Ευρωπαϊκής Αριστεράς θα επιταθεί. Τα μορφωμένα και μερικώς εξασφαλισμένα μέρη του κόσμου της εργασίας, που στρέφονται αριστερά, θα δουν όλο το λογικό οπλοστάσιο τους δικαιωμένο, την ώρα που τα πληβειακά μέρη της εργασίας που εξωθούνται στην ανέχεια θα χάνουν την επαφή τους με την λογική και τις διαδικασίες απόδειξης. Με τις γνωστές ιδιοτροπίες της η ιστορία θα αποκαλύψει πως η ευρωπαϊκή αριστερά ισχυροποιείται σε περιόδους ανάπτυξης για να χρειάζεται νέες προσπάθειες επαναβεβαίωσης σε περιόδους ύφεσης.

Η κοινωνία της ύφεσης δεν μπορεί παρά να είναι απρόβλεπτη. Και από μόνες τους οι αναφορές στο παρελθόν αποτελεί ένδειξη αμηχανίας από όλους όσοι διατυπώνουν δημόσιο λόγο . Το 29 η κρίση βρίσκει μια αγροτική Ελλάδα με εστίες βιομηχανίας, ενώ σήμερα βρίσκει μια σχετικά ανεπτυγμένη δομή υπηρεσιών με εκτεταμένο και κατακερματισμένο σε μικρές μονάδες ατομικό πλούτο. Οι δυνάμεις της εργασίας εξοβελίζονται στην ανεργία για να αντιμετωπίσουν την αδυναμία διαχείρισης ατομικών μικρών και κατακερματισμένων στοιχείων ιδιοκτησίας που χάνουν ραγδαία αξία. Οι πιο δυναμικές κινητοποιήσεις ή συντεχνιακές παρεμβάσεις προέρχονται από θιγόμενους ιδιοκτήτες αδειών (φορτηγά) , ιδιοκτήτες γης (Κερατέα), ιδιοκτήτες κληρονομικών δικαιωμάτων (φαρμακοποιοί), ιδιοκτήτες αφανών δικαιωμάτων προσόδου (γιατροί ΙΚΑ) κλπ. Άλλωστε το αντιμνημονιακό μέτωπο Αυριανή-Ελεύθερος Τύπος εκεί στοχεύει .Όσο και να διαμαρτύρονται οι συμβασιούχοι, οι βιομηχανικοί εργάτες η μικροιδιοκτησιακή Ελλάδα έχει περισσότερες αντοχές διασυνδέσεις πολιτικό βάρος και εκπροσώπηση. Δεν θέλει και πολύ φαντασία πως η νέα συντηρητική αναδίπλωση, θα έχει αντλήσει κύρος από το «αντιμνημόνιο» της μικροιδιοκτησίας, της ασθμαίνουσας επιχειρηματικότητας ανάγκης, και των επιστημόνων αυτοαπασχολουμένων, όπου η Πολάν ως ηγεσία της ΝΔ ,επενδύει με συνέπεια. Η θραύση της Πασοκικής συμμαχίας, ΔΕΚΟ προσοδούχων των πόρων της ΕΕ και αυτοαπασχολουμένων θα αντικατασταθεί από την νέα συμμαχία των μικρομεσαίων με τους κεφαλαιούχους της «αναδιάρθρωσης». Ο αταξινόμητος , αδιαφοροποίητος αντιμνημονιακός λόγος προετοιμάζει με ασφάλεια, όχι την έξοδο από το μνημόνιο, αλλά μια συντηρητική αναδίπλωση με στέρεες κοινωνικές βάσεις και υλικά από τα κοινωνικά θεμέλια της «πολυκατοικίας».

Εδώ βεβαίως υπεισέρχεται η λεγόμενη θεωρητική αδυναμία. Από την μια ένας προλεταριακός τριτοδιεθνιστικός στοχασμός με αγκυρώσεις στον διαλεκτικό υλισμό του 30 από την άλλη ένας ημιτελής και εξαιρετικά αποσπασματικός και ασυνάρτητος χωρίς συνοχή αναπολλαπλασιασμός στοιχείων των Zezik,Negri,Badiou οδηγούν την αριστερά σε μια συνθήκη τελετουργικών διατυπώσεων. Κομμουνισμός και «κοινά» προκρίνονται ως ρητορικό ,συμβολικό και τελικά επιδερμικό στοιχείων στοχεύσεων που έχουν τόσο σχέση με τα «κοινά» όσο ο Θ.Αγγελόπουλος με τον Όμηρο Ευστρατιάδη (υπόθεση Κερατέα, υπόθεση δικαίωματος συνταγογράφησης κλπ ) H αδυναμία ενεργητικής αφομοίωσης των θετικών στοιχείων του φιλελευθερισμού (ιδιοκτησιακά δικαιώματα, ατομικά δικαιώματα, ) με τα αξιακά προτάγματα της αριστεράς δεν οδηγούν παρά σε μια θεατρική συνθήκη αποσιωπήσεων και μετωνυμιών . Στο ίδιο ιστολόγιο ή έντυπο υπάρχει κριτική του «χρήματος» και κριτική γιατί οι τράπεζες δεν αυξάνουν την ρευστότητα (σσσσς…. του χρήματος…) .Ο σφοδρότερος αντίπαλος κάθε εκδοχής πολιτικής οικονομίας , της μαρξιστικής συμπεριλαμβανομένης , A Badiou, συνυπάρχει με τους πίνακες του και τους αλγόριθμους του Καζάκη . Άλλα λέμε δημόσια, άλλα εννοούμε και άλλα προσδοκούμε ατομικά, αλλά πάντως συνεννοούμαστε στο πως διαφωνούμε μέσω μετωνυμιών. Η φυσική αγωνιώδης αναζήτηση συνθέσεων αντί να εμπλουτίζει δράσεις έχει μεταβληθεί σε σώρευση ετερόκλητων θραυσμάτων σκέψης .

Ένας καινοφανής ανεπεξέργαστος ενικός νομιμοποιείται εντός αριστεράς. Αντί να αναθεωρηθεί αυτοκριτικά η κολλεκτιβιστική αυταπάτη, αντί να ενταχθεί θετικά η ατομική έννομη ιδιοκτησιακή δυναμική στις αξίες του κοινού καλού,τελικά μέσω αποσιωπήσεων και υπο το βάρος μιας θεωρητικής καθήλωσης και ενοχής , ο ανομικός εγωισμός παρεισφρει ακατέργαστος ως μοχλός αγώνων ενός νεοελληνικού υποτιθέμενου "πλήθους" Συγνώμη , αλλά πλήθος είναι η εθελοντική δωρεά εισητηρίων στο μετρό αυτών που τους λείπει 1,4 ευρώ (εδω και τα νέα εισιτήρια μας απειλούν στην πισω όψη) , πλήθος δεν είναι η συνάθροιση οικοπεδούχων στην Λ.Λαυρίου υπό την επίβλεψη του Βορίδη .Σε μια αριστερο φιλελεύθερη λογική ,καλό είναι να θεωρηθούν και να διαλεχθούν οι οικοπεδούχοι της Κερατέας ως κύριοι ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων σε οικονομική συναλλαγή, με μειώμενες υπεραξίες και θετικές κοινωνικές εξωτερικότητες ανοικτά , και όχι μέσα από το υποκριτικό καλειδοσκόπιο μιας ψευδο αριστερής συμμαχίας. Αντί ενός επεξεργασμένου βασανιστικού αριστερού φιλελευθερισμού των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων, επικρατεί ο χύδην σιωπηρός ακταρμάς των οικοπεδούχων με με πλευρές της κινηματικής αριστεράς με μοναδικό στόχο την αποσιώπιση ενός υπαρκτού περίπλοκου προβλήματος που αφορά το "κοινό καλό". Ο υπαρκτός ενικός του «δεν πληρώνω» σε αντιδιαστολή τον ανύπαρκτο πληθυντικό του δεν «πληρώνουμε φακελάκι» ή ας « πληρώσουμε εφορία» τα λέει όλα. Η γλώσσα ποτέ δεν κάνει λάθος

Η κοινωνική έκρηξη είναι εξ’ ορισμού καινοτόμος. Ο Δεκέμβρης του 08 αναδύθηκε από την κοινωνική συμμαχία μαθητών και μεταναστών του κέντρου, μια σύνθεση , πολύπλοκη και ανεπίδεκτη πολλών ερμηνειών. Ποιος μπορεί να προβλέψει σοβαρά την επόμενη κοινωνική σύνθεση μιας έκρηξης ή μιας μακρόσυρτης διαμαρτυρίας; Οι δημοτικές εκλογές έδειξαν ενδιαφέρονται στοιχεία για το ποιος ψηφίζει τι (εδώ). Και μάλλον η τάση δεν αλλάζει. Στο καζάνι της υφεσιακής μεταμνημονιακής Ελλάδας ετοιμάζει μια μαρμίτα αγνώστου συνθέσεως και γεύσεως.

Συναινέσεις και συγκλίσεις στην ανηθικότητα μιας πολιτικής εξαθλίωσης!

2011-04-12T09:27:00.002+03:00

"Η αισθητική της ερήμωσης" φωτο. Β. Πελέκης

Ξαναδημοσιεύω το πρόσφατο άρθρο του Α. Παπαχελά προς κρίση σας...

Συναινέσεις

Tου Αλέξη Παπαχελά

Ο πρωθυπουργός είναι εμφανώς στριμωγμένος πολιτικά και η χώρα κατρακυλάει σε έναν επικίνδυνο κατήφορο. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα πραγματικό πολιτικό reset, μια επανεκκίνηση. Η πραγματική συναίνεση είναι μια λύση. Μια συναίνεση που θα βασίζεται όμως σε ένα «συμβόλαιο», μια εθνική συνεννόηση σε θεμελιώδεις στόχους. Αλλιώς δεν έχει κανένα νόημα, θα αποτελεί μια επανάληψη της κυβέρνησης Ζολώτα.
Η συναίνεση δεν μπορεί να εξασφαλισθεί από τον κ. Παπανδρέου «δωρεάν». Θα απαιτήσει κινήσεις πολιτικού «μεγαλείου» που μέχρι τώρα δεν έχει αποδείξει ότι διαθέτει, καθώς και την πλήρη απελευθέρωσή του από το βαθιά πασοκικό του DNA. Δεν μπορεί, π.χ., να ζητήσει συναίνεση με αξιόπιστο τρόπο αν δεν σηκωθεί στο βήμα της Βουλής για να πει καθαρά και ξάστερα, με δικά του λόγια, πως «έκανα μεγάλο λάθος στον τρόπο που άσκησα αντιπολίτευση. Επρεπε να ήμουν πολύ πιο συνεργάσιμος σε ορισμένα κρίσιμα θέματα, όπως τις αλλαγές στην παιδεία, τις αλλαγές στις ΔΕΚΟ, ακόμη και στο πάγωμα μισθών». Αν δεν το πει, δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν: ή δεν έχει αντιληφθεί ο ίδιος πόσο καταστροφική ήταν η αντιπολίτευσή του ή ο πολιτικός του εγωισμός δεν του επιτρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Για να ζητήσει συναίνεση από τον ελληνικό λαό, τον κ. Σαμαρά ή όποιον άλλον, οφείλει επίσης μια δημόσια εξήγηση για την παραπλανητική εκείνη τοποθέτηση που έλεγε πως «λεφτά υπάρχουν».
Δεν τελειώνουμε όμως εδώ. Αν θέλει τη συναίνεση, ο κ. Παπανδρέου πρέπει, έστω και αυτή την ύστατη ώρα, να σταματήσει τις ξύλινες επιθέσεις στη Ν.Δ., να αποφύγει τον πατριωτικό κομματικό λόγο και να υιοθετήσει εσκεμμένα προτάσεις του κ. Σαμαρά ή του κ. Καρατζαφέρη ή της κ. Μπακογιάννη για την ανάπτυξη και την οικονομία. Μόνον έτσι θα πείσει ότι δεν τους θέλει για σωσίβιο για να σωθεί ο ίδιος, αλλά η χώρα... Πρέπει λοιπόν να παραδεχθεί τα λάθη που έκανε, όπως π.χ. την υπερφορολόγηση του ιδιωτικού τομέα, και να δείξει επιτέλους πως «ακούει» και πως δεν βλέπει τη συναίνεση ως φτηνό επικοινωνιακό τρικ.
Στο κάτω κάτω της γραφής πριν ζητήσει συναίνεση από τους απέναντι, θα πρέπει ο ίδιος να εξασφαλίσει τη συναίνεση από τους δικούς του. Τι να τον κάνει τον κ. Σαμαρά αν δεν έχει την κ. Κατσέλη μαζί του και αν η μισή κυβέρνηση τον αγνοεί επιδεικτικά;
Η χώρα βρίσκεται σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Οι συνθήκες και η Ιστορία απαιτούν από την πολιτική μας ηγεσία να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Ο κόσμος είναι εξαγριωμένος με τους πολιτικούς και το πολιτικομιντιακό σύστημα. Οποιος πιστεύει ότι μπορεί να τον κοροϊδέψει ή ότι απλά θα καβαλήσει το κύμα της οργής και θα τη βγάλει καθαρή κάνει τεράστιο λάθος.
Μέχρι τώρα ο κ. Παπανδρέου έδειξε ότι διαθέτει πείσμα και πως όταν καταλάβει τι πρέπει να γίνει, προσπαθεί να το κάνει. Δεν είναι και τόσο καλός στο μάνατζμεντ και δεν μπορεί να επιβληθεί στο παλαιό ΠΑΣΟΚ. Η μόνη του ελπίδα να μην καταγραφεί ως διαχειριστική υποσημείωση και αποτυχία είναι να κάνει μόνος του την ολική επανεκκίνηση: να ξεπεράσει τον εαυτό του επιδιώκοντας ειλικρινή συναίνεση και να σχηματίσει μια κυβέρνηση που θα αγνοεί τις εσωκομματικές ισορροπίες και τους «κολλητούς» και θα βασίζεται σε ό,τι καλύτερο διαθέτει η χώρα. «Το έχει;», όπως θα έλεγε κάποιος πιτσιρικάς σήμερα. Θα δείξει...

και κάποια σχόλια που γράφτηκαν

ΠΩΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΣΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ?!
Το άρθρο σας Κε Παπαχελά πατά στη βάση πώς συγκεκριμένες (να μήν πούμε ποιές...)πολιτικές θα μας βγάλουν απ' την δυνή κατάσταση πού φαίνεται πώς βρησκόμαστε και πώς λίγο ώς πολύ, όλοι συμφωνούν σ' αυτό. Κατ' αρχάς, έχω την εντύπωση πώς η κατάσταση φαίνεται στόν καθένα, συμπεριλαμβανομένων και των πολιτικών, απο τουλάχιστον σουρεαλιστική έως και απίστευτη. Δέν νομίζω πως υπάρχει οποιαδήποτε ομοφωνία ώς πρός την εκτίμηση της δυνής μας θέσης ή την όποια σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά και των πολιτικών πού θα μας βγάλουν απ' αυτή. Οι μεθοδεύσεις σε παγκόσμιο αλλά και σε τοπικό επίπεδο πού οδήγησαν σ' αυτή την κατάσταση ήταν τόσο γρήγορες, τόσο πρωτόγνωρες, τόσο ύπουλα παγκοσμιοποιημένες και επιτακτικές πού όντως δημιουργούν την αίσθηση ενός καλοστημένου σατανικού σεναρίου. Έτσι ακριβώς όπως το ακούτε! Τό όλο πράμα δίνει την αίσθηση πως πάνε να καταργήσουν το κράτος (αλλά και τούς πολιτικούς) σαν υπερασπιστές μας απέναντι στίς σαρκοφάγες αγορές. Να καταργήσουν τωρα το κράτος (κι' άς μήν το λένε ακόμα ανοιχτά), ενα θεσμό πού πήρε εκκατονταετηρίδες να δημιουργηθεί και να τον υποκαταστήσουν με τον νόμο τών αδηφάγων αγορών. Καί αυτό το λένε πρόοδο και εκσυγχρονισμό. Μα, μά την αλήθεια, πού τα βλέπουν αυτά τα πράματα? Αυτό φαίνεται πώς οδηγεί σ'έναν Οργουελισμό όπου η σάρκα του αδύναμου ή του μή ικανού (τού μή ικανού-σαν δέν ντρέπομαι και πού το αναφέρω ακόμα!) πρέπει, και είναι ηθικό να καταναλήσκεται απ' τον δυνατό ή τον ικανό. Γιά τί είδους κανιβαλικό Δαρβινισμό μιλάμε? Γιά ποιά νομοτέλεια της ολοένα και αυξανόμενης παραγωγής ή αέναης οικονομικής ανάπτυξης τολμάνε να μιλάνε? Δέν γνωρίζουν πώς δεν μπορείς να τάχεις όλα δικά σου και πώς δεν υπάρχουν στην φύση "win-win situations" ή πώς "μαζί με την ελιά παίρνεις και το κουκούτσι"? Δέν γνωρίζουν πώς το κράτος δεν είναι για να παράγει (με την οικονομική έννοια του όρου) αλλά για να δημιουργεί και να διανέμει (μάλιστα να διανέμει), στηρίζοντας τον φτωχό, τον ανάπηρο, τόν ανήμπορο, τον άρρωστο, τον άνεργο, τον κάθε είδους ανήμπορο? Ή μήπως πρέπει να τους καταργήσουμε κι' αυτούς? Ή μπάς και θάπρεπε να τούς πετάξουμε στον καιάδα τα αντιπαραγωγικά παράσιτα? Τι είδους πλεονεκτική αδηφαγία είναι αυτή? Και την ίδια στιγμή πλουτίζουν σε βάρος των φτωχών και αδύναμων εκμεταλευόμενοι τον ορυκτό τους πλούτο και ονοματίζοντας τέτοιες επεμβάσεις σαν επεμβάσεις αποκατάστασης της δημοκρατίας!!!!!! Τι είδους εκσυγχρονιστική και μεταμοντέρνα υποκρισία είν' αυτή? Τι σόι αντίχριστη παγκοσμιοποίηση είν' αυτή? Πώς είναι δυνατόν να συμπλεύσει κάποιος μ' αυτούς, Κύριε Παπαχελά? Πώς είναι δυνατόν να ζητάτε συναίνεση σε κάτι τέτοιο?
Μέ εκτίμηση
Γεώργιος Τρέλακας

Σχολίασε ο/η Γεωργιος Τρέλακας | 17:09:42, Απρίλιος 10th, 2011

Ἡ λυδία λίθος γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς κυβέρνησης καὶ δὴ γιὰ τὴν ἀξιοπιστία μιᾶς κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, εἶναι μία, κύριοι: Νὰ βάλει χέρι στὶς ἀπίστευτων προνομίων ΔΕΚΟ, σὰν τὴν ΔΕΗ καὶ τὴν ΕΛΠΕ...Ὄσο περνᾶν οἱ ὦρες ἄπρακτες καὶ δὲν (α) πουλάει τὴν ΔΕΗ, νὰ ξεβρωμίσει ὁ τόπος, καὶ δὲν (β) μειὠνει στο 70% τὶς ἀποδοχὲς στὴν ΕΛΠΕ, ἡ άξιοπιστία χἀνεται μὲ γεωμετρικοὺς ρυθμούς...

Σχολίασε ο/η Βαγγέλης Π. | 04:28:18, Απρίλιος 10th, 2011

DEPTOCRACY - Όταν η δημοκρατία υποτάχθηκε στο χρέος

2011-04-07T17:00:00.001+03:00

Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ένα ντοκιμαντέρ με παραγωγό το θεατή. Το DEBTOCRACY αναζητά τα αίτια της κρίσης χρέους και προτείνει λύσεις που αποκρύπτονται από την κυβέρνηση και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Το ντοκιμαντέρ θα διανέμεται δωρεάν από τα τέλη Μαρτίου χωρίς δικαιώματα χρήσης και αναμετάδοσης και θα υποτιτλιστεί σε τουλάχιστον τρεις γλώσσες.

Ο Αρης Χατζηστεφάνου και η Κατερίνα Κιτίδη μιλούν με οικονομολόγους, δημοσιογράφους και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο περιγράφοντας τα βήματα που οδήγησαν την Ελλάδα στην παγίδα του χρέους- τη χρεοκρατία. Το DEBTOCRACY παρακολουθεί την πορεία χωρών όπως ο Ισημερινός, που δημιούργησαν Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου αλλά και την αντίστοιχη προσπάθεια που ξεκίνησε στην Ελλάδα.

Στο Debtocracy μιλούν, μεταξύ άλλων, οι ακαδημαϊκοί Ντέιβιντ Χάρβεϊ, Σαμίρ Αμίν, Κώστας Λαπαβίτσας και Ζεράρ Ντιμενίλ, ο φιλόσοφος Αλέν Μπαντιού, ο επικεφαλής της επιτροπής λογιστικού ελέγχου του Ισημερινού Ούγκο Αρίας, ο πρόεδρος του CADTM Ερίκ Τουσέν, ο Αργεντίνος σκηνοθέτης Φερνάντο Σολάνας, δημοσιογράφοι όπως o Άβι Λιούις (συγγραφέας/σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ The Take – Η κατάληψη) και ο Ζαν Κατρμέρ (Liberation). Ακόμη προσωπικότητες όπως ο Μανώλης Γλέζος και η αντιπρόεδρος του γερμανικού κόμματος Die Linke Ζάρα Βάγκενκνεχτ.

Τη μουσική επένδυση προσφέρει ο Γιάννης Αγγελάκας και επιστημονική επιμέλεια έχει ο δημοσιογράφος και οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης.

Την παραγωγή του DEBTOCRACY ανέλαβε η εταιρεία BitsnBytes. Το μοντάζ υπογράφει ο Άρης Τριανταφύλλου.

Σε αυτή την προσπάθειά ζητάμε τη βοήθειά σου. Οι δημιουργοί του DEBTOCRACY εργάστηκαν αφιλοκερδώς αλλά τα έξοδα ανέρχονται ήδη σε χιλιάδες ευρώ. Προκειμένου να αποφύγουμε κάθε είδους εξαρτήσεις απευθυνόμαστε σε συνδικάτα και εργατικές ενώσεις. Κυρίως όμως απευθυνόμαστε σε πολίτες που θέλουν να γίνουν συμπαραγωγοί. Ενίσχυσε και εσύ την παραγωγή ενός ανεξάρτητου ντοκιμαντέρ, καταθέτοντας όσα χρήματα επιθυμείς μέσω Paypal ή σε τραπεζικό λογαριασμό. Όσοι το επιθυμούν θα αναφέρονται ως συμπαραγωγοί.

O Αρης Χατζηστεφάνου είναι δημιουργός της εκπομπής Infowar στο Ρ/Σ Σκάι και αρχισυντάκτης του Thepressproject.gr

H Κατερίνα Κιτίδη είναι αρχισυντάκτρια του tvxs.gr και του τηλεοπτικού Infowar.

Τσβετάν Τοντόροφ «La peur des barbares»

2011-03-24T09:24:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Τσβετάν Τόντοροφ «La peur des barbares» (Robert Laffont, 2008)

Σήμερα είναι δυνατό να διαιρέσουμε τις χώρες του κόσμου σε διάφορες ομάδες, ανάλογα με το πώς αντιδρούν στη νέα συγκυρία. Θα ορίσω το κυρίαρχο συναίσθημα μιας πρώτης ομάδας χωρών ως «όρεξη». Ο πληθυσμός τους έχει συχνά την πεποίθηση, για τους πιο διαφορετικούς λόγους, ότι έχει αποκλειστεί από την κατανομή του πλούτου. Σήμερα έχει έρθει η σειρά του. Οι κάτοικοι αυτών των χωρών θέλουν να επωφεληθούν από την παγκοσμιοποίηση, τον καταναλωτισμό, τις διασκεδάσεις, και για να πετύχουν αυτό το σκοπό δεν φείδονται μέσων. Ηταν η Ιαπωνία, πριν από μερικές δεκαετίες, αυτή που άνοιξε αυτόν τον δρόμο, τον οποίο ακολούθησαν πολλές χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας, στις οποίες προστέθηκαν πρόσφατα η Ινδία και η Κίνα. Αλλες χώρες, άλλα μέρη του κόσμου έχουν την ίδια πρόθεση: η Βραζιλία, αύριο αναμφίβολα το Μεξικό, η Νότια Αφρική.

Η δεύτερη ομάδα χωρών είναι εκείνη στην οποία η «μνησικακία» παίζει θεμελιώδη ρόλο. Αυτή η στάση πηγάζει από μια -πραγματική ή υποθετική- ταπείνωση που τους προκάλεσαν οι πλουσιότερες και ισχυρότερες χώρες. Είναι διαδεδομένη, σε διαφορετικά επίπεδα, σε πολλές από τις χώρες που έχουν πληθυσμό με μουσουλμανική πλειοψηφία, από το Μαρόκο ώς το Πακιστάν. Πιο πρόσφατα είναι παρούσα και σε άλλες ασιατικές χώρες ή σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ο στόχος της μνησικακίας είναι οι παλιές αποικιοκρατικές χώρες της Ευρώπης και, σε αυξανόμενο βαθμό, οι Ηνωμένες Πολιτείες, που θεωρούνται υπεύθυνες για την ιδιωτική εξαθλίωση και τη δημόσια αδυναμία.

Η τρίτη ομάδα χωρών διακρίνεται για το ρόλο που κατέχει σε αυτές ο «φόβος». Είναι οι χώρες που αποτελούν τη Δύση και που κυριαρχούν στον κόσμο για πολλούς αιώνες. Ο φόβος τους αναφέρεται στις δύο ομάδες χωρών που περιγράψαμε πριν, αλλά δεν έχει τον ίδιο χαρακτήρα.

Σε ό,τι αφορά τις χώρες της «όρεξης», οι δυτικές χώρες, κυρίως οι ευρωπαϊκές, φοβούνται την οικονομική τους δύναμη, την ικανότητά τους να παράγουν με μικρότερο κόστος και, επομένως, να επωφελούνται στις αγορές, με δυο λόγια φοβούνται μήπως υποστούν την οικονομική τους επικυριαρχία.

Από τις «χώρες της μνησικακίας» φοβούνται, αντίθετα, τις φυσικές επιθέσεις που θα μπορούσαν να προκύψουν, τις τρομοκρατικές απόπειρες, τις εκρήξεις βίας. Κι έπειτα φοβούνται τα μέτρα που θα μπορούσαν αυτές οι χώρες να πάρουν ως αντίποινα στο ενεργειακό πεδίο, από τη στιγμή που τα μεγαλύτερα κοιτάσματα πετρελαίου βρίσκονται στα εδάφη τους.

Μια τελευταία, τέταρτη, ομάδα χωρών, στις οποίες βρίσκονται σε διάφορες ηπείρους, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ομάδα της «αναποφασιστικότητας». Τα μέλη αυτής της ομάδας κινδυνεύουν να κυριαρχηθούν άλλοτε από την όρεξη και άλλοτε από τη μνησικακία, αλλά προς το παρόν παραμένουν ξένα προς αυτά τα συναισθήματα. Στο μεταξύ, οι φυσικοί πόροι αυτών των περιοχών λεηλατούνται από τους κατοίκους άλλων ομάδων χωρών, με την ενεργό συμμετοχή των διεφθαρμένων ηγετών τους. Σε αυτό προστίθεται η καταστροφή που προκαλείται από τις εθνικές συγκρούσεις. Ορισμένα στρώματα του πληθυσμού τους, που εξαθλιώνονται, προσπαθούν να μπουν στις «χώρες του φόβου», στις πλουσιότερες χώρες, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.

Οι δυτικές χώρες έχουν όλο το δικαίωμα να υπερασπίζονται από τις προσβολές και τις επιθέσεις τις αξίες, πάνω στις οποίες επέλεξαν να θεμελιώσουν τα δημοκρατικά τους καθεστώτα. Οφείλουν, κυρίως, να καταπολεμούν με σταθερότητα κάθε τρομοκρατική απειλή και κάθε μορφή βίας.

Ωστόσο, έχουν κάθε συμφέρον να μην επιτρέπουν την εμπλοκή τους σε δράση που θα γεννούσε αποτελέσματα αντίθετα από τα αναμενόμενα. Ο φόβος μετατρέπεται σε κίνδυνο για εκείνους που τον νιώθουν, γι' αυτό και δεν πρέπει να τον αφήνουμε να παίζει το ρόλο του κυρίαρχου συναισθήματος. Ο φόβος είναι και η κυριότερη δικαιολόγηση των συμπεριφορών που συχνά ορίζουμε ως «απάνθρωπες».

Ο φόβος του θανάτου, που απειλεί τη δική μου ακεραιότητα, ή, ακόμα χειρότερα, αγαπημένα μου πρόσωπα, με καθιστά ικανό να σκοτώσω, να ακρωτηριάσω, να βασανίσω. Στο όνομα της προστασίας των γυναικών και των παιδιών (των δικών μας) σφαγιάστηκε ένας μεγάλος αριθμός ανδρών και γυναικών, γέρων και παιδιών (των άλλων). Εκείνοι που θα τους χαρακτηρίζαμε τέρατα έδρασαν πολύ συχνά υποκινούμενοι από το φόβο για τους αγαπημένους τους και για τους εαυτούς τους.

Και από τη στιγμή που αποδεχόμαστε να σκοτώσουμε, γίνονται αποδεκτά και τα μεταγενέστερα βήματα: τα βασανιστήρια (για να αποκτήσουμε πληροφορίες για τους «τρομοκράτες»), ο ακρωτηριασμός των σωμάτων (για να συγκαλύψουμε τις δολοφονίες με εγκλήματα που έχουν σκοπό τη ληστεία, ή με τυχαίες εκρήξεις). Κάθε μέσο είναι καλό προκειμένου να επιτευχθεί η νίκη -και έτσι να απομακρύνουμε το φόβο.

Ο φόβος των βαρβάρων είναι αυτό που απειλεί να μας κάνει βάρβαρους. Και το κακό που θα διαπράξουμε θα είναι μεγαλύτερο από εκείνο που φοβόμασταν ότι θα υποστούμε. Η Ιστορία διδάσκει: το φάρμακο μπορεί να είναι χειρότερο από το κακό. Οι ολοκληρωτισμοί παρουσιάστηκαν ως ένα μέσο για να θεραπεύσουμε την αστική κοινωνία από τα ελαττώματά της, κι ωστόσο γέννησαν έναν κόσμο πιο επικίνδυνο από εκείνον που καταπολεμούσαν.

Dee Dee Bridgewater στην Αθήνα

2011-03-14T12:07:00.000+02:00

Μια από τις καλύτερες συναυλίες jazz που έχουν γίνει στην πόλη μας!

Την Αγία της τζαζ, Billie Holiday ήρθε και τίμησε στην Αθήνα η Dee Dee Bridgewater, η σημαντικότερη ίσως τζαζ τραγουδίστρια του καιρού μας, με μια συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής, και να μας παρασύρει στο σύμπαν αυτής της θρυλικής γυναίκας, που πέθανε τόσο τραγικά, στα 44 χρόνια της, πριν από μισό αιώνα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Dee Dee ασχολείται με την Billie Holiday. Την ενσάρκωσε στο θεατρικό μιούζικαλ «Lady Day» το 1986 και 1987 στο Παρίσι και το Λονδίνο και για την ερμηνεία της αυτή κέρδισε μια υποψηφιότητα για το Βραβείο Λώρενς Ολίβιε.

Για την εκπληκτική της ερμηνεία, στο αφιέρωμα με τίτλο To Billie Holiday with Love που απολαύσαμε και στο Μέγαρο, η Dee Dee Bridgewater απέσπασε φέτος, το βραβείο Grammy 2011. Η συναυλία αυτή ήταν για μένα ίσως η καλύτερη συναυλία jazz που έχω παρακολουθήσει.

Η Dee Dee Bridgewater έφερε μαζί της τους εξαιρετικούς μουσικούς της, «την μπάντα των ονείρων μου», όπως η ίδια λέει και μας πρότεινε να ακούσουμε μαζί της τη μουσική της Μπίλι με έναν τρόπο διαφορετικό, όπως της αξίζει, σημερινό και εορταστικό: "λίγη καλή μουσική για απόψε".

Με τον Edsel Gomez Rentas στο πιάνο –που τη συνοδεύει εδώ και αρκετά χρόνια-, τον Graig Handy στο σαξόφωνο και το φλάουτο, τον Kenny Davis στο μπάσο και τον Lewis Nash στα ντραμς, ξανάχτισαν τον κόσμο της συναισθηματικής, βέβηλης, γενναιόδωρης και ασύλληπτα ταλαντούχας αυτής γυναίκας, με σεβασμό στην ίδια και στις προσωπικότητες των συνθετών που έγραψαν τα τραγούδια της και με μια ελευθερία που αποκτάει θεατρικές διαστάσεις.

«Η Billie δεν ήταν μόνο μια τραγική φιγούρα, βυθισμένη στη θλίψη και τα πάθη, αυτή είναι η μισή αλήθεια. Ήταν και μια γυναίκα γεμάτη ζωή, που έκανε πλάκες, έβριζε σαν μαουνιέρης και μαγείρευε για τους συνεργάτες και τους μουσικούς της», έχει πει η Dee Dee Bridgewater.

Η Dee Dee δεν μιμείται την Billie, άλλωστε η φωνή της δεν έχει πολλές ομοιότητες με την τραχιά, γρατζουνιστή φωνή της Χόλιντέι, που απλωνόταν σε μια γκάμα μόλις μεγαλύτερη από μια οκτάβα. Με την γκάμα της δικής της φωνής, που της επιτρέπει να ερμηνεύει ότι της αρέσει, προσαρμόζει άφοβα το εργαλείο της και προκαλεί τους μουσικούς της να την ακολουθήσουν σε μεγάλους, ανοιχτούς ερμηνευτικούς ορίζοντες με απεριόριστες φρέσκες προσεγγίσεις του κλασικού ρεπερτορίου της «Lady Day».

Ο φόρος τιμής στην Billie Holiday είναι η δισκογραφική δουλειά της Dee Dee, «Eleanora Fagan 1915-1959: to Billie with Love from Dee Dee» που φέτος απέσπασε το βραβείο Grammy. To άλμπουμ επιχειρεί ένα διαφορετικό προσκύνημα, «πιο σημερινό, όχι θλιμμένο, σκυθρωπό και δακρύβρεκτο. Ήθελα ο δίσκος να είναι χαρμόσυνος και μ’ αυτό τον τρόπο να δηλώσω την ευγνωμοσύνη μου σε μια καλλιτέχνιδα που πρόσφερε σε γυναίκες, όπως εγώ, τη δυνατότητα να κάνουμε μια καριέρα».

Ο εξαιρετικός πιανίστας Edsel Gomez Rentas, που συνεργάζεται εδώ και πολλά χρόνια με την Dee Dee, παίζει καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία αυτής της νέας προσέγγισης, με καινούργιες ενορχηστρώσεις και με πολλές φρέσκες ιδέες. Ο ταλαντούχος αυτός ενορχηστρωτής, χωρίς να προδίδει τα πρωτότυπα, μας προτείνει να τα ξανακούσουμε με ένα σύγχρονο τρόπο, άλλοτε σουίνγκ και άλλοτε αισθησιακό.

Στις τέσσερις δεκαετίες μιας πολυποίκιλης καριέρας η Dee Dee Bridgewater έχει τιμήσει πολλές εμβληματικές προσωπικότητες του κόσμου της μουσικής με άλμπουμ, όπως το «Dear Ella» (1997) αφιερωμένο στην Ella Fitzgerald, για το οποίο επίσης τιμήθηκε με Grammy, το «Love and Peace: A tribute to Horace Silver» (1995), μετά από τέσσερα χρόνια συνεργασίας μαζί του και το «This is New» (2002) φόρος τιμής στον Kurt Weill.

Λίγα λόγια για την Ντι Ντι Μπριτζγουότερ

Κόρη και σύζυγος μουσικών, η Dee Dee ή Denise Eileen Garrett, γεννήθηκε το 1950 στο Μέμφις της Πολιτείας Τεννεσί και μεγάλωσε στο Φλιντ του Μίσιγκαν, πόλη-στρατηγείο της General Motors, με πολυάριθμο μαύρο πληθυσμό, που έσπευδε εκεί επειδή η εταιρία αυτή προσλάμβανε έγχρωμους. Ο δάσκαλος πατέρας της βρήκε εκεί δουλειά και στον ελεύθερο χρόνο του έπαιζε τζαζ τρομπέτα, ενώ η μητέρα της, που δούλευε ως γραμματέας στη Motors, την έσπρωξε να ανοίξει τα φτερά της και έτσι στα 18 της βρέθηκε στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν και στην συνέχεια στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόι, όπου γνώρισε τον τρομπετίστα Σέσιλ Μπριτζγουότερ, τον παντρεύτηκε το 1970 και έφυγαν μαζί για τη Νέα Υόρκη. Εκείνος μπήκε στη μπάντα του Horace Silver και εξελίχθηκε σε σπουδαίο τρομπετίστα κι εκείνη άρχισε την καριέρα της στην Ορχήστρα Τζαζ του Thad Jones και του Mel Lewis. Η εξαιρετική φωνή της και το σκηνικό της χάρισμα, την έφεραν πολύ γρήγορα κοντά στους μεγάλους της εποχής: Sonny Rollins, Dizzy Gillespie, Dexter Gordon, Max Roach, Rahsaan Roland Kirk και το 1974 κυκλοφόρησε το πρώτο της άλμπουμ, «Afro Blue».

Για αρκετά χρόνια δούλεψε σε θεατρικά μιούζικαλ στο Μπροντγουέι και τις δεκαετίες του 80 και του 90 επέστρεψε στη τζαζ. Το 1986 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και σήμερα μοιράζει το χρόνο της ανάμεσα στην πόλη αυτή και τη δυτική ακτή των ΗΠΑ. Τιμημένη με τρία Grammy, ένα Tony και πλήθος άλλων διακρίσεων, η Dee Dee είναι μια από τις πιο πολυβραβευμένες ερμηνεύτριες τζαζ και μια χαρισματική περφόρμερ.
πηγή: σκαι, www.deedeebridgewater.com

ΝGO και ΟΜΑΔΕΣ ΠΟΛΙΤΩΝ: ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ενάντια στην ανάπτυξη νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων στη Χαλκιδική

2011-03-04T15:16:00.002+02:00

Σήμερα στη Χαλκιδική, στο Βόλο, στην Ελευσίνα, στην Κερατέα στη Μύκονο, στην, στον , στην...

Αύριο δεν έχει. Το παρόν μας δεν υποθηκεύεται σε κανέναν γιατί έτσι καταργούμε το μέλλον αυτού του τόπου που κάποιοι συνεχίζουμε να αγαπάμε και να ονειρευόμαστε.

Η καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» καλεί τους πολίτες όλου του κόσμου να ενώσουν τη φωνή τους στην κατακραυγή εναντίον της ανάπτυξης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων, εγκατάστασης βαριάς βιομηχανίας χρυσού, χημικών παραπροϊόντων και λιμνών τοξικών αποβλήτων, στην Ιερή γη του φιλοσόφου Αριστοτέλη, που είναι ταυτοχρόνως η φυσική Πύλη του Αγίου Όρους.
Εδώ, οι κυβερνήσεις του ελληνικού κράτους παραχώρησαν 317.000 στρέμματα στις μεταλλευτικές εταιρείες, που επιδιώκουν να μετατρέψουν μια περιοχή με εξαιρετική οικολογική αξία, σ’ ένα απέραντο μεταλλευτικό κέντρο. Πρόθεσή τους είναι να δημιουργήσουν αλλεπάλληλες επιφανειακές και υπόγειες εξορύξεις, να εγκαταστήσουν χημικές βιομηχανίες θειικού οξέος, μεταλλουργίες παραγωγής χρυσού, χαλκού, αργύρου και άλλων μετάλλων, να χωροθετήσουν στο αρχέγονο δάσος τεράστιες λίμνες τοξικών αποβλήτων.
Εάν αυτό επιτραπεί, το αποτέλεσμα θα είναι μια μη αναστρέψιμη οικονομική, οικολογική και πολιτιστική καταστροφή του τόπου, με δάση και νερά γεμάτα από τοξικά απόβλητα, μια θάλασσα μολυσμένη από βαρέα μέταλλα, τον αέρα με σκόνη επικίνδυνων αιωρούμενων σωματιδίων και όξινη βροχή, ενώ θα αποστραγγιστούν τα τεράστια αποθέματα νερού.
Άνθρωποι από τα τέσσερα σημεία της γης, που δοκίμασαν τις επιπτώσεις της μεταλλουργίας χρυσού, συμβουλεύουν ότι «Η μόνη λύση για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειές της, είναι να μην επιτραπεί η εγκατάστασή της».
Με την καμπάνια «Σώστε την πατρίδα του Αριστοτέλη και την πύλη του Αγίου Όρους» οι κάτοικοι και οι φορείς ζητούν να υπογράψετε για:
• Να σταματήσει διά παντός κάθε προσπάθεια αδειοδότησης νέων μεταλλευτικών δραστηριοτήτων και μεταλλουργίας χρυσού.
• Να αποχαρακτηριστεί διά νόμου η περιοχή ως «μεταλλευτική».
• Να ενταχθεί η περιοχή σε προγράμματα αποκατάστασης του περιβάλλοντος από τη μακραίωνη μεταλλευτική δραστηριότητα, γεγονός που θα απασχολήσει εκατοντάδες εργαζομένους γιά πολλές δεκαετίες, ως αντιστάθμισμα στις πρόσκαιρες θέσεις που υπόσχονται οι μεταλλευτικές εταιρείες.
Η χρυσή κληρονομιά της Πατρίδας του Αριστοτέλη και του Αγίου Όρους ανήκει στην οικουμένη. Δεν είναι δυνατόν να επιδιώκουν να τη θάψουν κάτω από εκατομμύρια τόνους τοξικά απόβλητα, κι εμείς να σιωπούμε!

...our land is reaching out to you today, in the hope that you will join our struggle, add your voice to ours in saying that:

"gold for us is the forest, the land, the water - our dreams to develop our lives in a sustainable manner and live as a part of nature, not as a conquerer/consumer of her resources."
join our campaign and spread the word to your community

http://www.nomines.org/en/

Αθήνα γενική απεργία 23-2-2011- Οδηγός επιβίωσης

2011-02-24T14:08:00.004+02:00

Με το βιντεάκι αυτό σκεφτόμουν πόσο εύκολο είναι να πεις ιδιωτεύω, είμαι απομονωμένος δηλ στον κόσμο μου. Πιστεύω πως ο αγώνας είναι στους δρόμους, η αλήθεια είναι εκεί ωμή μέσα στη βία, είναι και αγανάχτηση, λουσμένη με μολότοφ αλήθεια που καίει. Οι διανοούμενοι ακκίζονται στα σαλονάκια, οι δημοσιογράφοι ξεπουλάνε και την τελευταία στάλα ελεύθερης διακίνησης της πληροφορίας, οι πολιτικοί είναι και πάλι σε απόσταση από την πραγματικότητα. Σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά ο κανόνας συνεχίζει να είναι η σιωπή και η συνενοχή. Δεν ξέρω κανέναν δημοκρατικό - ενεργό πολίτη που να αντιστάθηκε από το σαλόνι του ή να έκανε σθεναρή αντίσταση στο συντηρητικό κατεστημένο της κοινωνίας του, γράφοντας άρθρα, επιστολές, ή λογύδρια, όποτε και όπου του έλαχε. Ο αγώνας είναι στους δρόμους, γίνεται τώρα, και η σιωπή όπως και η απουσία είναι συνενοχή στη σαπίλα των πρότερων ετών. Ποιος θα λύσει δηλαδή τα προβλήματα; Οι ανύπαρκτες και ξεχαρβαλωμένες θεσμικές διαδικασίες συνεχίζουν την αδιάπτωτη πτώση τους σε κάθε διάσταση, λειτουργική ή πολιτική.
Να προσπαθήσουμε λοιπόν με κάθε τρόπο

να διαδηλώσουμε την αντίθεσή μας σε ό,τι μας προσβάλλει στο δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο
να αρνηθούμε να πληρώσουμε το δανεικό πλούτο των cherokee και των tuareg, μέσω της περικοπής της σύνταξης, την υποβάθμιση των υπηρεσιών δημόσιας υγείας, τη μεγαλύτερη υποβάθμιση της παιδείας, την ανυπαρξία κράτους πρόνοιας,
να αρνηθούμε την θυματοποίηση ανίσχυρων ομάδων όπως για παράδειγμα είναι οι μετανάστες
να αρνηθούμε την υπονόμευση του μέλλοντος των νέων
να αντιδράσουμε στην καταθλιπτική καθημερινότητα που μας επιβάλλουν
και όπου ή όποτε μπορούμε, ναι, στο πεζοδρόμιο

ή άλλως

να βάλουμε να τραγουδά η Φαραντούρη για να μας χαρακτηρίσουν αριστερούς
ή να ακούσουμε μια συμφωνική ορχήστρα για να δοξάσουμε τη σκέψη,
να βάλουμε και λίγο Καζαντζίδη προς λαϊκότερες τροπές
αλλά.... προς θεού....
όχι κουκούλες, όχι φλαμπέ αστυνομικοί, αλλά με το ρόλεξ στο χέρι να γράψουμε στα MAC...

κι ο Θεός βοηθός!

Balthazar - Νίκος Δήμου

2011-01-28T09:18:00.002+02:00

Δεν αναδημοσιεύω αυτά που γράφονται για το βιβλίο μας, αλλά να, υποχωρώ μόνο για μια φορά, μιας και ο Ν. Δήμου έψαξε πολλές σελίδες και με καρδιά ανοιχτή μας πλησίασε σαν φίλος και κυρίως σαν άνθρωπος. Γιατί τα βιβλία μας είμαστε εμείς! Κι εμείς νιώσαμε ένα χάδι. Νίκο σε ευχαριστούμε!

Υ.Γ. Τα σχόλια που μας στέλνετε τα διαβάζουμε όλα, αλλά δεν τα δημοσιεύουμε γιατί δεν έχουμε πάντα το χρόνο για μια ουσιαστική συνομιλία. Ευχαριστούμε.

φωτο: Δ.Αρβανίτης

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ εφ. LIFO 27/01/2011

Ανασταίνοντας το Balthazar

Ένα εστιατόριο αναφοράς ζωντανεύει μέσα από μια καταπληκτική έκδοση.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ

Πώς γράφεις για έναν μύθο; Μόνο δημιουργώντας έναν άλλο.Ήταν -αν θυμάμαι καλά- παραμονές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όταν στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα των ημερών κυκλοφόρησε ανάμεσα στους διανοούμενους και τους καλλιτέχνες ένα νέο. Σαν κρυφό ήταν, σαν αντιστασιακό: «Η Καίη Τσιτσέλη και ο άντρας της ανοίγουν ένα νέο εστιατόριο».

Ήταν αντιστασιακό. Όχι μόνο γιατί το έκαναν δύο άνθρωποι που η Χούντα τούς είχε αφαιρέσει τα διαβατήρια (καθηλώνοντάς τους εδώ, πράγμα που ήταν προϋπόθεση γι' αυτήν τη δημιουργία) αλλά διότι έκανε αντίσταση στη χοντροκοπιά της Χούντας. Αντίσταση αρχοντιάς (και μόνο το κτίριο θα αρκούσε), αντίσταση καλού γούστου, αντίσταση φίνας γεύσης. Στον χώρο του, το Balthazar ήταν μία επανάσταση.

Η Καίη, καλή συγγραφέας, άδικα λησμονημένη σήμερα (ίσως γιατί έζησε ανάμεσα σε δύο γλώσσες - έγραφε Αγγλικά στην Ελλάδα), ήταν παράλληλα και ένας απίθανα πληθωρικός άνθρωπος. Ανάμεσα στις πολλές της ιδιότητες και το ταλέντο στη μαγειρική. Ο άντρας της πάλι, ο Νίκος Παλαιολόγος, είχε ζήσει πάνω από δέκα χρόνια στην Ανατολή και κόμιζε από εκεί εξωτικές γεύσεις, συνήθως πασπαλισμένες με μπόλικο κάρυ.

Τα υπόλοιπα ανήκουν στην ιστορία. Το πώς ο Νίκος ερωτεύτηκε ένα σπίτι (το παλιό, ρημαγμένο πια αρχοντικό Πυρρή του 1904), το αναπαλαίωσε και έστησε μαζί με την Καίη το πρώτο θα έλεγα «συμποσιακό» κέντρο της Αθήνας είναι τμήμα όχι μόνο της γαστρονομικής αλλά και της πολιτισμικής μας εξέλιξης.

Το εστιατόριο το ονόμασαν Balthazar. Η κύρια αναφορά ήταν προς το πιο αισθησιακό μυθιστόρημα του μεταπολέμου, το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Λόρενς Ντάρελ και τον ομώνυμο ήρωά του, που δίνει το όνομά του στον δεύτερο τόμο του Κουαρτέτου. Ο Βαλτάσαρ του Ντάρελ, απεικόνιση και Doppelgänger του Καβάφη, είναι φτιαγμένος «κατά τες συνταγές αρχαίων ελληνοσύρων μάγων». Πραγματικά το εστιατόριο είχε κάτι από τον αισθητισμό και κοσμοπολιτισμό μίας ελληνιστικής Αλεξάνδρειας.

Το θαύμα του Balthazar κράτησε δέκα χρόνια - ως το 1983. Πέρασε μετά σε άλλα χέρια, άλλαξε, έκλεισε. Τώρα, όμως, ανασταίνεται μέσα από μία εκπληκτική έκδοση τόσο πλούσια και περίτεχνη, όσο ήταν και το φαινόμενο που απεικονίζει. Η Λίλα Παλαιολόγου, κόρη των δημιουργών του, και ο Βαγγέλης Πελέκης έστησαν μνημείον εσαεί. Διαιώνισαν την ιστορία, την ατμόσφαιρα, αλλά κυρίως τις γεύσεις του εστιατορίου σε ένα βιβλίο με τον τίτλο: Η Κουζίνα του Balthazar, 1973-1983 και τον υπότιτλο: Συνταγές και ιστορίες από ένα εστιατόριο της Αθήνας. ( Ένα εστιατόριο - τι ταπεινοφροσύνη! Όσο υπήρχε, ήταν ΤΟ εστιατόριο.)

Καθεμία από τις 330 σελίδες του βιβλίου είναι μία αφηγηματική και εικαστική περιπέτεια. Στην αρχή υπάρχουν κείμενα των δημιουργών και των θαμώνων του Balthazar. Ανάμεσα στις υπογραφές: Καίη Τσιτσέλη, Νίκος Παλαιολόγος, Λίλα Παλαιολόγου, Edmund Keely, Προκόπης Δούκας, Νίκη Καναγκίνη, Françoise Arvanitis, Kerin Hope, Jean Bernier, Ruth Padel, Έρση Σωτηροπούλου, Βαγγέλης Πελέκης. Τα κείμενα δίνουν μία ιδέα της εποχής και της περιρρέουσας ατμόσφαιρας.

Δύσκολα μπορεί κανείς να φανταστεί τι ήταν το Balthazar εκείνα τα χρόνια. Όποιος ήταν κάποιος (αλλά και ο κανείς) βρισκόταν εκεί. Συγγραφείς, ζωγράφοι, διπλωμάτες, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, επιχειρηματίες μονομαχούσαν για ένα τραπέζι. Στη σημερινή πολυδιασπασμένη Αθήνα δεν υπάρχει ένα εστιατόριο αναφοράς που να συγκεντρώνει σχεδόν τους πάντες. Η εικόνα της ακμής του φαίνεται στις πρώτες 42 σελίδες της έκδοσης.

Αλλά, ουσία του βιβλίου είναι οι συνταγές. Δεν είμαι δυστυχώς αρμόδιος στα γαστρονομικά ώστε να μιλήσω υπεύθυνα γι' αυτές - παρόλο που πολλά από τα φαγητά τα είχα απολαύσει εκείνη την εποχή. (Ακόμα καίει ο ουρανίσκος μου από το φοβερό χειροποίητο κάρυ του Νίκου Παλαιολόγου κι ακόμα ευφραίνει τη μνήμη μου η pièce de résistance του μαγαζιού, η πάπια με βύσσινο και κόκκινο λάχανο.)

Εδώ χρειάζεται η πένα του Brillat-Savarin ή τουλάχιστον των δικών μας Απίκιου, Δειπνοσοφιστή και Επίκουρου, για να ζωγραφίσουν τις γευστικές αποχρώσεις όλων αυτών των συνθέσεων. Που, ας σημειωθεί, είναι οι περισσότερες πρωτότυπες δημιουργίες. Ακόμα κι όταν πρόκειται για κάποιο κλασικό έδεσμα, μία νότα διαφορετική, ένα νέο συστατικό, μία πρέζα παραπάνω, παραλλάζουν την ουσία.

Γεύσεις για τους γευσιγνώστες. Αλλά και ο μη γαστρονόμος θα απολαύσει πριν καν φάγει. Θα απολαύσει οπτικά. Καθεμία από τις 280 συνταγές εικονογραφείται με σχετικά έργα τέχνης, φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, χειρόγραφα σημειώματα. Κάθε σελίδα δεν είναι μόνο μία γευστική αλλά και μία εικαστική περιπέτεια. Ο Ακριθάκης, φίλος του καταστήματος, έχει συμβάλει με δεκάδες σκίτσα και ζωγραφικές, όπως και άλλοι: Τσαρούχης, Ξενάκης, Αργυράκης, Βυζάντιος. Το στήσιμο, η διάταξη και εμφάνιση του βιβλίου είναι ένα σχεδιαστικό και εκτυπωτικό επίτευγμα.

Ωστόσο, μέσα στις εκατοντάδες φωτογραφίες του βιβλίου, λείπουν δύο βασικές. Το κτίριο και η κεντρική αίθουσα. Αφού ήταν να γράψω για το βιβλίο, σκέφτηκα να συμπληρώσω το κενό. Φορτώθηκα φακούς και μηχανές και πήγα στη γωνία Βουρνάζου και Τσόχα. Είχε ωραία λιακάδα.

Για την κεντρική αίθουσα ούτε συζήτηση - η τέως βίλα Πυρρή ήταν θεόκλειστη. Κατάλαβα όμως και την έλλειψη εξωτερικής φωτογραφίας. Το κτίριο δεν φωτογραφίζεται. Η πρόσοψή του καλύπτεται εντελώς από τα δέντρα και μόνο πλάγιες όψεις ή λεπτομέρειες μέσα από τα κάγκελα μπόρεσα να πάρω. Γύρισα και δοκίμασα λίγη Μαϊντανοσαλάτα a la Balthazar. Υπέροχη.

Έπαινος, λοιπόν, ταιριάζει στους ανθρώπους που μόχθησαν και επεξεργάστηκαν ένα τεράστιο υλικό για να μας δώσουν αυτό το μυθικό βιβλίο. Όχι μόνο συνέλεξαν αλλά και δοκίμασαν στην πράξη όλες τις συνταγές. Από ένα εστιατόριο «το τιμιώτερον όλων», που θα έγραφε κι ο Καβάφης, είναι οι γεύσεις. Αυτές τις ανέστησαν.

Έτσι τώρα το Balthazar μπαίνει στην αιωνιότητα. Από σπίτι σε σπίτι, από κουζίνα σε κουζίνα, οι γεύσεις του θα διαδίδονται και θα κληρονομούνται σε κάθε γενιά. Μπράβο στη Λίλα Παλαιολόγου, τον Βαγγέλη Πελέκη, τις εκδόσεις Ιστός και τον Μανόλη Σαββίδη, που έστησαν αυτό το μνημείο.

Mykonos Folklore Museum - guide

2011-01-25T21:22:00.004+02:00

ΟΔΗΓΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΜΥΚΟΝΟΥ

Κείμενα & επιμέλεια έκδοσης: Μ. Ασημομύτης - Β. Πελέκης

Μετάφραση στα αγγλικά: Mary Kitroef και Do Lee

Σχεδιασμός έκδοσης: Λίλα Παλαιολόγου (www.pelpal.gr)

Φωτογραφίες: Β. Πελέκης - Ν. Αναστασίου

Εκδότης: Δήμος Μυκόνου

Σελίδες:104

ISBN: ελληνική έκδοση 978-960-87336-3-3, αγγλική έκδοση 978-960-87336-5-7

Στις αρχές του 2011 κυκλοφόρησε η αγγλόφωνη έκδοση του οδηγού του Λαογραφικού Μουσείου Μυκόνου, συμπληρωμένη και προσαρμοσμένη στην αγγλική γλώσσα, σε μετάφραση των Mary Kitroef και Do Lee. Η ελληνική έκδοση του οδηγού είχε ήδη κυκλοφορήσει από τις αρχές Αυγούστου 2010. Στις σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται με άρτιο τρόπο όλα τα εκθέματα της Λαογραφικής Συλλογής Μυκόνου, ιδρυτής της οποίας υπήρξε το 1958 ο Βασίλης Δ. Κυριαζόπουλος.

Η λαογραφική αυτή συλλογή θεωρείται μια από τις πληρέστερες στην Ελλάδα και εκτίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο Μυκόνου στην περιοχή Κάστρο της Χώρας. Η ενδιαφέρουσα θεματική παρουσίαση των εκθεμάτων σε αυτό το βιβλίο/οδηγό, βοηθά τον επισκέπτη ή τον αναγνώστη να γνωρίσει με ένα συνοπτικό αλλά ουσιαστικό τρόπο, στοιχεία της ιστορίας και του πολιτισμού της Μυκόνου. Το όλο εγχείρημα ολοκληρώνεται επιτυχημένα με την εξαιρετική παρουσίαση των δύο Παραρτημάτων του Μουσείου: "Το σπίτι της Λένας", ένα αστικό σπίτι της Χώρας της Μυκόνου των αρχών του 19^ου αιώνα, με όλο του τον εξοπλισμό και διάκοσμο, καθώς και το Αγροτομουσείο Μυκόνου στο Μύλο του Μπόνη, όπου παρουσιάζεται η χρήση και η λειτουργία μιας σειράς αγροτικών εγκαταστάσεων της προβιομηχανικής εποχής του νησιού (ανεμόμυλος, φούρνος, πατητήρι, μάγγανος, αλώνι, περιστεριώνας κ.ά.).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον στις σελίδες του βιβλίου παρουσιάζουν και οι σύντομες βιογραφίες Μυκονιατών που σημάδεψαν με το τρόπο τους την πορεία του νησιού.

Έξοχο και το φωτογραφικό υλικό που για πρώτη φορά καταγράφει τα αντικείμενα του Μουσείου και τα παρουσιάζει με μια ζωντανή και σύγχρονη ματιά. Οι υπόλοιπες φωτογραφίες που πλαισιώνουν την παρουσίαση ανοίγουν μια άλλη προοπτική στην προσέγγιση της Μυκόνου σήμερα, έτσι ώστε ο αναγνώστης να μπορέσει να συσχετίσει εύκολα και ουσιαστικά το πριν με το τώρα. Οι δύο λεπτομερείς χάρτες της Χώρας και του νησιού διευκολύνουν και συμπληρώνουν την έκδοση.

Όπως εξάλλου τονίζει σε εισαγωγικό κείμενο ο Δήμαρχος Μυκόνου Αθανάσιος Κουσαθανάς-Μέγας αλλά και ο Πρόεδρος του Δ.Σ του Λαογραφικού Μουσείου Μαθιός Αποστόλου, με το βιβλίο αυτό ο αναγνώστης ταξιδεύει ευχάριστα στο χωροχρόνο του Μουσείου ενώ τιμάται στο σύνολό της η παράδοση, ο διαχρονικός πολιτισμός και ο ξεχωριστός χαρακτήρας της Μυκόνου.

Ο οδηγός θα διατίθεται στο Λαογραφικό Μουσείο και στα γραφεία του Δήμου Μυκόνου (τηλ 22890 22591 & 22890 25976) και στα βιβλιοπωλεία του νησιού.

Η κουζίνα του Balthazar

2010-12-23T19:48:00.006+02:00

Η κουζίνα του Balthazar

(1973-1983)

Συνταγές και ιστορίες από ένα εστιατόριο της Αθήνας

Κείμενα και Επιμέλεια: Λίλα Παλαιολόγου - Βαγγέλης Πελέκης
Σχεδιασμός: Λίλα Παλαιολόγου

Εκδόσεις: Ιστός

Διαστάσεις: 21,5 Χ 26,5 εκ., σκληρό εξώφυλλο

Σελίδες: 326

Τιμή: 40 ευρώ

ISBN 978-960-320-198-4

Κυκλοφόρησε το Δεκέμβριο του 2010 το βιβλίο "Η κουζίνα του Balthazar 1973-1983" από τις εκδόσεις Ιστός. Στις 325 σελίδες του βιβλίου παρουσιάζονται με καλαίσθητο τρόπο 277 δοκιμασμένες συνταγές από όλη την Ελλάδα και τον κόσμο, με ειδικό κεφάλαιο για την ινδική κουζίνα. Οι πρωτότυπες αυτές συνταγές έκαναν το εστιατόριο Balthazar διάσημο όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του τον Σεπτέμβριο του 1973. Οι Αθηναίοι ακόμα μιλούν για τις γευστικές αλλά και κοινωνικές εμπειρίες που έζησαν εκεί. Στο χώρο κυριαρχούσαν οι προσωπικότητες των ιδιοκτητών: της Καίη Τσιτσέλη και του Νίκου Παλαιολόγου. Συγγραφέας η πρώτη, με διεθνή ακτινοβολία (κρατικό βραβείο διηγήματος 1999), κοσμοπολίτης, Μυκονιάτης στην καταγωγή ο δεύτερος, έκαναν μαζί ένα εκρηκτικό συνδυασμό.
Το εγχείρημά τους να στήσουν το Balthazar, ένα εστιατόριο υψηλών προδιαγραφών και πρωτότυπων γεύσεων, βρήκε ανταπόκριση στην αστική τάξη της Αθήνας ενώ ταυτόχρονα έδωσε στέγη σε καλλιτέχνες και διανοούμενους της μεταπολίτευσης. Το πνεύμα αυτό μεταφέρεται και στο βιβλίο που εκτός από τις ενδιαφέρουσες συνταγές διανθίζεται και με φωτογραφίες από δεκάδες μοναδικά έργα τέχνης καλλιτεχνών-θαμώνων του εστιατορίου αλλά και με ιδιαίτερα αντικείμενα από τις συλλογές του συλλέκτη Νίκου Παλαιολόγου. Έργα του Αλέξη Ακριθάκη, του Μίνου Αργυράκη, του Περικλή Βυζάντιου, του Γιάννη Γαΐτη, του Τάκη, του Paolo Colombo, του Γιάννη Τσαρούχη, του Κοσμά Ξενάκη, του Θέμου Μάιπα και πολλών άλλων καλλιτεχνών διανθίζουν τις σελίδες του βιβλίου.
Η κόρη τους Λίλα Παλαιολόγου και ο σύζυγός της Βαγγέλης Πελέκης ξεκίνησαν την προσπάθεια αυτής της έκδοσης ήδη από το 2003 όταν ακόμα ο Νίκος Παλαιολόγος ζούσε, μιας και βρέθηκε στα χέρια τους ένας ολόκληρος κόσμος από φωτογραφίες, κείμενα, άρθρα, επιστολές, συνταγές, όλα γύρω από το Balthazar. Μαγείρεψαν μαζί με το Νίκο, δοκίμασαν, διόρθωσαν και... ιδού το αποτέλεσμα, δέκα χρόνια μετά: " Η κουζίνα του Balthazar".

Ο σχεδιασμός έγινε από την ίδια την Λίλα Παλαιολόγου ενώ τα κείμενα τα έγραψαν μαζί με το Βαγγέλη Πελέκη. Στη εισαγωγή παρατίθενται κείμενα των Καίη Τσιτσέλη, Λίλας Παλαιολόγου, Edmund Keeley, Παναγιώτη Παπαϊωάννου, Προκόπη Δούκα, Francoise Arvanitis, Κerin Hope, Μαρίνας Ηλιάδη και Jean Bernier, Νίκης Καναγκίνη, Έρσης Σωτηροπούλου, Βαγγέλη Πελέκη, Νίκου Παλαιολόγου και ένα ποίημα της Αγγλίδας ποιήτριας Ruth Padel, όλοι μάρτυρες αυτού του μύθου!

Ένα βιβλίο φαγητού και τέχνης ή της τέχνης του φαγητού.

Χρήστος Μπουλώτης

2010-12-21T09:52:00.003+02:00

Θα σπάσω σαν κλαδί με μήλα φορτωμένο...

Πίνω τον πρωινό καφέ κοιτάζοντας τα σύννεφα πάνω στον Υμηττό. Μόλις γύρισα από το σχολείο που με χαρά και ιδιαίτερη ευχαρίστηση κάθε πρωί συνοδεύω τα παιδιά μου. ¨Ποια γάτα είναι αυτή που μιλάει και τη λένε Ζυράννα;" με ρώτησε η μικρή μου κόρη. Είχε διαβάσει το έντυπο της γκαλερί 24 που πέταξε κάτω από την πόρτα μου η φίλη μου η Ελένη της Λιλιπούπολης! Η Ελένη έφτιαξε κι εφέτος κουραμπιέδες υψηλής τέχνης που τους μοιράζει μαζί με το πάθος της για την τέχνη. Ιδού:

Γάτα, πες μου για τον άνδρα τον πολύτροπο...

Έσκυψα λοιπόν τις προάλλες και ζήτησα ψιθυριστά από την γάτα μου να με βοηθήσει να βρω μιαν άκρη, ένα ξεκίνημα γι αυτόν τον πολυτάραχο άνθρωπο που χρόνια τώρα κλυδωνίζεται ανάμεσα στην μεγάλη του καρδιά να δώσει και να κάνει για τους άλλους το Κουκκονήσι της μοναξιάς του και της τρίτης χιλιετίας προ Χριστού και εννοώ βεβαίως τον "βαρύτιμο" φίλο μου Χρήστο Μπουλώτη, για τον οποίο έχω τόσα πράγματα να θυμηθώ, να νιώσω, να σκεφτώ, που λυγίζω σχεδόν, νομίζω θα σπάσω σαν κλαδί ¨στα μήλα φορτωμένο"...

Κι η γάτα περπάτησε με αίσθημα πάνω σε ένα πλήθος από πυκνογραμμένες κάρτες και σημειώματα του Χρήστου που είχα απλώσει στο τραπέζι -σοδειά ολόκληρη, συγκομιδή-, τα οσμίστηκε ένα προς ένα, τα σκάλισε, ανέγνωσε τα ιερογλυφικά με τον τρόπο της, ενδομύχως, κι ύστερα κάθισε μαλακά κάπου στο κέντρο και έτεινε τα μπροστινά της πόδια σε στάση Σφίγγας. Ως γάτα έπραξα τα δέοντα, σαν να μου έλεγε, τώρα η σειρά σου...

Από τη Ζυράννα Ζατέλη για τον Χρήστο Μπουλώτη

Η παιδικότητα στις μπουλωτικές ιστορίες κατέχει το ακατάβλητο, ένα είδος δωρεάν και αυτονόητης αθανασίας. Παρότι εμφανίζει εμπόδια, φόβους, δυσκολίες και προβλήματα με τον χρόνο, όλα βαίνουν προς την προσδοκώμενη ευόδωση, λες και ο κόσμος είναι γρίφος που εντέλεο λύνεται με περίτεχνα τεχνάσματα. Ένα δάσος που ταξιδεύει είναι θεραπευτικό χωρίς καμιά αμφιβολία· μια ἱστορία πού γράφεται από μόνη της αποτελεί ευλογημένη σπαζοκεφαλιά ένα κορίτσι που δεν ήθελε να μεγαλώσει… Λένε ότι όποιος δεν έχει εξουσία θέλει γλυκά! Ο Μπουλώτης κατορθώνει να κάνει την εξουσιαστική του αφήγηση γλυκύτατη παρά το οξύμωρο του πράγματος θυμίζοντας λίγο τις ἀρκούδες που κυλιούνται στο χιόνι για να στεγνώσουν.

Από τον Κωστή Παπαγιώργη για τον Χρήστο Μπουλώτη

Επτά ιστοριούλες γιορτινές και παράξενες, επτά

Έργα ζωγραφικής και γλυπτικής επτά καλλιτεχνων εμπνευσμένα από το ομότιτλο βιβλίο του Χρήστου Μπουλώτη παρουσιάζονται στην αίθουσα τέχνης "24" (οδός Σπευσίππου 38, Κολωνάκι). Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Ηώ Αγγελή, Μαριλίτσα Βλαχάκη, Ειρήνη Ηλιοπούλου, Αλέξης Κυριτσόπουλος, Βάλλυ Νομίδου, Βασίλης Παπατσαρούχας, Φωτεινή Στεφανίδη.
Κείμενα καταλόγου: Ζυράννα Ζατέλη, Κωστής Παπαγιώργης

H μεγάλη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί

2010-12-20T09:43:00.002+02:00

Το 1988 η Ζακλίν ντε Ρομιγί έγινε η δεύτερη εκλεγμένη γυναίκα μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας. Η Ελλάδα έχει ανάγκη τους ανθρώπους που τη γνωρίζουν σε βάθος.

Η μεγάλη ελληνίστρια και ακαδημαϊκός Ζακλίν ντε Ρομιγί, η οποία υπήρξε η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια του College de France, πέθανε σε ηλικία 97 ετών. Τον θάνατό της ανακοίνωσε την Κυριακή ο εκδότης της, Μπερνάρ ντε Φαλουά. Η Ζακλίν ντε Ρομιγί, γνωστή για τις μελέτες της στο χώρο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, η οποία ενσάρκωνε μια ουμανιστική αντίληψη του πολιτισμού, έγραψε σε διάστημα άνω των 60 ετών, δεκάδες έργα.

Το 1988 έγινε η δεύτερη εκλεγμένη γυναίκα μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, μετά την Μαργκερίτ Γιουρσενάρ. Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, έλαβε την ελληνική υπηκοότητα το 1995 και ανακηρύχθηκε πρέσβειρα του ελληνισμού το 2000.

«Είναι μια μεγάλη απώλεια για τη χώρα μας. Ήταν μια γυναίκα που αφιέρωσε όλη τη ζωή της στην ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό πολιτισμό γιατί θεωρούσε ότι ήταν μια εκπαίδευση στην κατανόηση της ελευθερίας του ατόμου, στην προσήλωση στη δημοκρατία» δήλωσε η Ελέν Καρέρ ντ' Ανκός, ισόβια γραμματέας της Γαλλικής Ακαδημίας.

«Υπέφερε πολύ εδώ και μερικές δεκάδες χρόνια από το γεγονός ότι έβλεπε να φθίνει η μελέτη της ελληνικής γλώσσας και αυτό τής προκαλούσε τεράστιο πόνο» πρόσθεσε η Ντ' Ανκός, η οποία πιστεύει ότι ο καλύτερος φόρος τιμής για την Ζακλίν ντε Ρομιγί «θα ήταν να δοθεί εφεξής μεγαλύτερη σημασία στην ελληνική γλώσσα, την οποία υποστήριξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στη χώρα μας».

TO BHMA

Pierre-Andre Taguieff - "L'effacement de l'avenir"

2010-12-07T10:09:00.008+02:00

Οράματα και αναπαραστάσεις ενός επιθυμητού μέλλοντος

Rene Magritte, Golconda

απόσπασμα από το βιβλίο «L' effacement de l' avenir» (Galilee, 2000), του Γάλλου φιλόσοφου Pierre-Andre Taguieff

Οι πολιτικές ιδεολογίες, είτε πρόκειται για τον κομμουνισμό είτε για τη σοσιαλδημοκρατία ή τον φιλελευθερισμό, φαίνεται να έχουν χάσει την ικανότητα να φαντάζονται ένα μέλλον που θα είναι ευκταίο και ταυτόχρονα ελκυστικό. Ολες οι μεγάλες ιδεολογίες διεκδικούσαν, λιγότερο ή περισσότερο φανερά, το μύθο της μελλοντικής κοινωνίας της αφθονίας, η οποία θα καταστεί δυνατή -όπως πίστευαν- χάρη στην πρόοδο της επιστήμης και της τεχνικής.

Αυτός ο μύθος αμφισβητήθηκε ριζικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970. Η πορεία της ιστορίας έχασε έτσι το κύριο ερμηνευτικό εργαλείο της, που επέτρεπε στον ιστορικό οπτιμισμό να προσφεύγει σε μια τελεολογία της ολικής ικανοποίησης των αναγκών της ανθρωπότητας. Ομως αυτός ο ιστορικός και μελλοντοκεντρικός οπτιμισμός εμφανιζόταν ιστορικά συνυφασμένος με τον δυτικό πολιτισμό μετά τον Διαφωτισμό, καθώς και με τη συντελούμενη πλανητική του επέκτση.

Αυτός προσέφερε τις αναπαραστάσεις ενός επιθυμητού μέλλοντος, προς το οποίο αισθανόταν ότι πορευόταν το ανθρώπινο γένος. Το γίγνεσθαι εμφανιζόταν προσανατολισμένο σε σκοπούς: στην απελευθέρωση ή τη χειραφέτηση της ανθρωπότητας, την εδραίωση της παγκόσμιας ειρήνης, την πρόσβαση στην ευτυχία.

Τα θεμέλια αυτού του ιστορικού οπτιμισμού έχουν διαβρωθεί ή υποσκαφτεί και ο δυτικής προέλευσης επιστημονικο-τεχνικός πολιτισμός χάνει τον ορίζοντα των νοημάτων του και τείνει να υποβαθμιστεί σε μια τυφλή διαδικασία. Και διολισθαίνουμε γρήγορα από την αίσθηση του παράλογου στην άποψη ότι έρχεται το χειρότερο. Οδηγούμαστε δηλαδή στην πεποίθηση, που συμμερίζεται ένας αυξανόμενος αριθμός των συγχρόνων μας, ότι η πορεία προς το χειρότερο θα μπορούσε να είναι η πιο πιθανή. Υποθέτουμε ότι μια αρνητική, καταστροφική και αυτοκαταστροφική δύναμη δρα μέσα στην ιστορία και ιδιαίτερα μέσα στη νεωτερικότητα. Μοιάζει σαν μια τελεολογία της έλλειψης νοήματος και του χειρότερου να έχει γίνει η πλέον αξιόπιστη εικόνα του μέλλοντος.

Ηδη μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο η πνευματική Ευρώπη είχε παρασυρθεί από ένα ισχυρό κύμα ανησυχίας απέναντι στο μέλλον, το οποίο κλόνιζε βαθιά τις μυθοπολιτικές αντιλήψεις που μεταβίβαζε η λατρεία της «προόδου». Αυτό που συμβαίνει μετά το 1945 είναι η κατάρρευση του κληρονομημένου από τον 19ο αιώνα τεχνολογικού οπτιμισμού, ο οποίος υπέστη μια σειρά από σοκ τα οποία προκλήθηκαν με αφετηρία τη δεκαετία του 1940 από τη συγκεκριμένη εξέλιξη της τεχνολογίας. Το πρώτο σοκ προκλήθηκε από τη χρήση της ατομικής βόμβας ενάντια στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, καταδεικνύοντας ότι η επιστήμη και η τεχνική δεν ήταν υποχρεωτικά προορισμένες να καταστήσουν δυνατή την οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας. Το δεύτερο σοκ το προκάλεσε η έκθεση Meadows, που δημοσιεύθηκε το 1972 από τη Λέσχη της Ρώμης με τίτλο «Στοπ στην ανάπτυξη» και ήταν ένα οικολογικό σοκ που καταδείκνυε ότι η εκτατική ανάπτυξη της οικονομίας, της τεχνολογίας και του πληθυσμού δεν μπορούσε να συνεχίζεται επ' άπειρον.

Το τρίτο σοκ προήλθε από μια σειρά μεγάλων ατυχημάτων σε διάφορους τομείς της βιομηχανίας, στη χημική καθώς και στην πυρηνική βιομηχανία από το Σεβέζο (1976) ώς το Τσέρνομπιλ (1986). Το τέταρτο σοκ προκλήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από την επέκταση των πρακτικών της ιατρικά υποβοηθούμενης τεκνοποίησης και γενικότερα από την εφαρμογή των βιοτεχνολογιών στον άνθρωπο. Στο τέλος της δεκαετίας του 1990 η ανησυχία για τις «γενετικές χειραγωγήσεις» συνδέθηκε με τις δυνατότητες ανθρώπινης κλωνοποίησης τόσο για αναπαραγωγικούς όσο και για θεραπευτικούς λόγους.

Το πέμπτο σοκ προήλθε από τη διάδοση των τεχνολογιών της πληροφορικής στην κοινωνία, στο βαθμό που αυτή ευνοεί την προσφυγή σε απρόσωπες διαδικασίες και την επιτήρηση των ανθρώπινων συμπεριφορών. Οι μεγάλες αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, για παράδειγμα, τελειοποίησαν ένα δίκτυο πλανητικής ηλεκτρονικής κατασκοπίας, το οποίο εύλογα μπορεί να προκαλεί ανησυχία στους πολίτες.

Παράλληλα, στο πεδίο της γνώσης, στη διάρκεια των δεκαετιών 1970 και 1980, εκδηλώθηκαν σωρευτικά πολλές αμφισβητήσεις της ιδέας της προόδου και αυτή η συσσώρευση προκάλεσε την καταστροφή των θεμελίων του ιστορικού οπτιμισμού που υιοθετούσαν όλες οι εκδοχές του προοδευτισμού (από τη φιλελεύθερη-βιομηχανική εκδοχή του ώς τη μαρξιστική, διατρέχοντας όλες τις παραλλαγές σοσιαλιστικού ή σοσιαλδημοκρατικού ρεφορμισμού). Σε τρία πεδία της γνώσης, των οποίων οι κοινωνικές και πολιτικές επιπτώσεις έχουν μεγάλη σημασία, συντελέστηκε αυτή η καταστροφή του οικοδομήματος των προοδευτικών παραδοχών. Πρώτα απ' όλα στο πεδίο της οικολογίας και ιδιαίτερα σε εκείνο της «βαθιάς» ή της λεγόμενης ριζοσπαστικής οικολογίας, όπου η αμφισβήτηση του δυτικού αναπτυξιακού μοντέλου συνοδεύτηκε από μια καταγγελία της ανάπτυξης ως τρόπου καταστροφής του πλανήτη.

Στη συνέχεια στο πεδίο της πολιτισμικής ανθρωπολογίας, όπου ορισμένοι ανθρωπολόγοι έγιναν οι θεωρητικοί ενός ριζικού πολιτισμικού σχετικισμού, υποβαθμίζοντας την ιδεολογία της προόδου σε μια συνιστώσα του ιμπεριαλισμού που χαρακτηρίζει τον δυτικό πολιτισμό. Τέλος, ένα ολόκληρο ρεύμα της κριτικής και σχετικιστικής επιστημολογίας, το οποίο, με την κάλυψη της «αναρχικής θεωρίας της γνώσης» του Πολ Φαγεράμπεντ, οδηγήθηκε σε ένα ριζικό γνωσιολογικό σχετικισμό, βασιζόμενο στη θέση ότι είναι αδύνατη η συγκριτική αξιολόγηση όχι μόνον των επιστημονικών θεωριών μεταξύ τους αλλά και των επιστημών με τους μύθους και τις θρησκείες.

Γιάννης Κουνέλλης

2010-12-02T11:14:00.002+02:00

Το σημαντικό δεν είναι να βγούμε από ένα λαβύρινθο, αλλά να βγούμε νικητές!

Γ. Κουνέλλης (από την ομιλία του στο Megaron plus)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΥΝΕΛΛΗΣ

25 Νοεμβρίου, 2010 - 13 Ιανουαρίου, 2011

Η γκαλερί Bernier / Eliades παρουσιάζει την πέμπτη ατομική έκθεση του Γιάννη Κουνέλλη. Σε αυτή την έκθεση, την πρώτη ατομική που πραγματοποιεί ο καλλιτέχνης στην Ελλάδα ύστερα από 16 χρόνια, θα παρουσιάσει μία καινούργια ενότητα έργων.

Ο Γιάννης Κουνέλλης είναι ευρέως γνωστός ως μία από τις ηγετικές φιγούρες του κινήματος της Arte Povera και ένας σημαντικός καλλιτέχνης που η πρακτική του συμπεριλαμβάνει ζωγραφική, κολλάζ, γλυπτική, περφόρμανς, σχέδια για το θέατρο και την όπερα.

O Κουνέλλης είναι διεθνώς αναγνωρισμένος ως ο οπτικός φιλόσοφος που χτίζει μία νέα αλφάβητο ετερόκλητων υλικών, ένα βιωματικό λεξιλόγιο, στο οποίο τόσο η μνήμη όσο και ο άνθρωπος, διαδραματίζουν έναν κυρίαρχο ρόλο. Συνδυάζοντας πρωτογενή ή βιομηχανικά υλικά όπως κάρβουνο, χρυσό, φωτιά, ωμό κρέας, πέτρες, ατσάλι, ζωντανά άλογα, και μουσική, τα έργα του θέτουν θεμελιώδη ερωτήματα και σκηνοθετούν με δραματικό τρόπο την ποιήση του σύγχρονου κόσμου.

Η πρώτη του έκθεση στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1977, ήταν και η πρώτη έκθεση της γκαλερί Jean Bernier. Ακολούθησαν κι άλλες ατομικές εκθέσεις στη γκαλερί Bernier / Eliades, το 1979, το 1985 και το 1994, παράλληλα με την μνημειώδη αναδρομική εγκατάσταση των 30 χρόνων στο εμπορικό καράβι ”Iόνιον” στο λιμάνι του Πειραιά. Επίσης σημαντική ήταν και η συμμετοχή του στην έκθεση “Outlook” που επιμελήθηκε ο Χ. Ιωακειμίδης το 2004 στην Αθήνα.

Σε αυτή την έκθεση ο Γιάννης Κουνέλλης παρουσιάζει μια καινούργια ενότητα έργων. Ο καλλιτέχνης αποτυπώνει το παλτό του πάνω σε καμβά. Τα έργα γίνονται κατευθείαν με το παλτό και με την κίνηση του σώματος. Γι’ αυτό και σε κάθε έργο το αποτύπωμα είναι διαφορετικό. Δεν υπάρχει πινέλο. Δεν υπάρχουν περιθώρια για διορθώσεις. Σε αυτή την έκθεση γίνεται επιστροφή στο σώμα. Το παλτό λειτουργεί ως προέκταση του ανθρώπινου σώματος και ο καμβάς σαν διπλό κρεβάτι, που το υποδέχεται. Το αφήνει να ξαπλώσει, να ξεκουραστεί, να απλωθεί, να κουλουριαστεί, να ταξιδέψει.

Ο Γιάννης Κουνέλλης γεννήθηκε στον Πειραιά στο 1936. Παρακολούθησε τη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, και το 1956 εγκαθίσται στη Ρώμη για να σπουδάσει στην Academia di Belle Arti. Η πρώτη του ατομική έκθεση με τίτλο “L’Alfabeto di Kounellis” στην Galleria della Tartaruga στη Ρώμη θεωρείται ως προπομπός του κινήματος της Arte Povera το 1967.

Έχει πραγματοποιήσει σημαντικές ατομικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων: Ambika P3, London, 2010, Neue Nationalgalerie, Berlin, 2008, Museo d’Arte Contemporanea Donnaregina, Naples, 2006, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid, 1997, MoCA, Chicago, 1986, και η περιοδεύουσα έκθεση στα: Stedelijk Van Abbemuseum, Eindhoven, Obra Social, Caja de Pensiones, Madrid, the Whitechapel Art Gallery, London και στο Staatliche Kunsthalle Baden-Baden, 1981. Ο Κουνέλλης έχει ένα Artist Room στην Tate Modern, και έργα του συγκαταλλέγονται στις συλλογές του μουσείου Guggenheim και MoMA στη Νέα Υόρκη, ανάμεσα σε άλλα Μουσεία και συλλογές παγκοσμίως.

http://www.bernier-eliades.gr/

Bal (Honey) μια ταινία του Semih Kaplanoglu

2010-12-01T14:34:00.002+02:00

Μια κριτική παρουσίαση από τον Ανεξαγόρα Λ. Σκιδούρη

Bal (Μέλι)

Semih Kaplanoglu (Σεμίχ Καπλάνογλου)

Ο ψίθυρος του δάσους, ο ψίθυρος των μελισσών, ο ψίθυρος της μνήμης, ο ψίθυρος των ονείρων, ο ψίθυρος ενός μακρινού, αυθεντικού κόσμου και όλα αυτά μέσα από το ψιθύρισμα ενός επτάχρονου αγοριού. Ο Yusuf (Γιουσούφ), ένα παιδί με προβλήματα ανάγνωσης στο σχολείο, ο πατέρας Yakup (Γιακούπ), μελισσοκόμος και η σύζυγος- μητέρα Zehra (Ζεχρά) ζούνε σε ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό της σύγχρονης Τουρκίας. Σε ένα τόπο που οι σχέσεις των ανθρώπων εξελίσσονται κατά βάση σε πρωτόλεια επίπεδα καθημερινής χειρωνακτικής εργασίας, ανησυχίας για τo βιος καθώς και οικογενειακής συνεύρεσης στο στρωμένο τραπέζι. Σχέσεις υφασμένες σε ένα πέπλο αγαθής έγνοιας και πραγματικής εμπιστοσύνης. Σαν λύτρωση, εμφανίζεται ο ψίθυρος του Γιουσούφ. Λύτρωση επικοινωνίας για τον ίδιο. Λύτρωση αγάπης για τον πατέρα, που δεν σταματά να παλεύει σε μια πορεία διδαχής, διδασκαλίας και τελεολογικώς μιας απεγνωσμένα θεϊκής υποταγής.

Δυο ευρηματικά πλάνα: o έντονος ήχος του σπασμένου κλαδιού που προφυλάσσει μια ζωή και ο ήχος ενός σπασμένου βάζου που φυλακίζει τα όνειρα μιας ζωής, φανερώνουν στο θεατή τον αργοτάξιδο, μα γνώριμο ρυθμό της ταινίας, τον κρυμμένο ρυθμό της ζωής μας. Θα αντέξει το κλαδί το βάρος μιας ζωής; Θα αντέξει η ίδια η Ζωή το βάρος της διαφορετικότητας;

Καθόλου γέλια, μόνο χαμόγελα και αυτά λιγοστά. Χαμόγελα στο άκουσμα μιας ιστορίας από τον πατέρα, στην ιδέα της επιστροφής του, στην δοκιμή του φρέσκου μελιού ή στην όψη της ξεκάλτσωτης μητέρας. Η σκληράδα των παιδιών, η σκληρότητα της ζωής τους, η ευκαμψία της συγγνώμης στη ζαβολιά που σαν ένα τρομαγμένο όνειρο καταφεύγει στη ζωή, σαν την υπέρβαση του φόβου στο σκοτεινό δάσος. Ένα παιδί παρακολουθεί η κάμερα και μας δίνει εικόνες μέσα από τα ανοικτά του βλέφαρα. Εικόνες, σαν αυτή του σπασμένου κλαδιού, μέσα από τα κλειστά βλέφαρά του. Εικόνες σαν αυτή του φεγγαριού που ζει στον κουβά του πηγαδιού και αρνείται να πιαστεί.

Η μουσική σχεδόν απούσα, μα επάξια στη θέση της, οι γεννήτορές της: Οι ήχοι της φύσης. Ο ήχος του κουδουνιού από τα πόδια ενός γερακιού και ενός παιδιού, που αμφότεροι τα κουβαλάνε σαν ψιμύθια επικοινωνίας, σαν τη φωνή του βουνού, που φέρνει τα καλά και τα κακά μαντάτα. Στο πανηγύρι, εκεί ξεπροβάλει για λίγο η μουσική, όχι σαν συμπλήρωμα της εικόνας, αλλά σαν τμήμα της. Στο πανηγύρι, που οι άνθρωποι συνωστίζονται σαν τις μέλισσες της κυψέλης, ανταλλάσσοντας τα αγαθά τους, ανταλλάσσοντας ματιές, φωνές, ζωές και τραγούδια. Γνώριμη μουσική. Γνώριμη σαν μια ματιά στο παρελθόν. Σαν τον ψίθυρο μιας σκέψης.

Να θυμηθούμε το στοίχο του Καβαδία,

“…και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι

τραβέρσο ανάποδο πορεία προς το βοριά

τράβα μπροστά ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει…”

και να αναρωτηθούμε πού τέμνεται η ταινία με την μελισσοκομική ματιά;

Χειροποίητα ξύλινα κουβέλια χωρίς πλαίσια, εγκατεστημένα σε ψηλά δέντρα, για την αποφυγή των αρκούδων. Δάση στη ζώνη ελάτου και οξιάς. Λιβαδολούλουδα. Αναφορά στο τρελό μέλι, καπνιστήρι, τρύγος, βούρτσισμα. Κακή χρονιά. Το μέλι λιγοστό. Οι μέλισσες υποφέρουν, χάνονται. Πρέπει να μεταφερθούν πιο μακριά, πιο ψηλά, πιο πέρα. Ταξίδι. Η αγωνία της έκβασης. Η αγωνία αυτών που μένουν πίσω. Πάνε όλα καλά; Σιωπή, αναμονή, προσμονή. Μια μελισσοκομική οικογένεια που ξέρει τι είναι η μέλισσα, που γνωρίζει πώς βγαίνει το μέλι. Με κόπο, με απουσία, με κλείσιμο του ματιού στη χαραυγή, με επίγνωση της αέναης προσπάθειας τιθάσευσης της φύσης. Της φύσης που κάθε χρονιά αλλάζει άμφια και αγωνιούμε για το επιμύθιο.

Μην περιμένετε να δείτε μια μελισσοκομική ταινία. Να πάτε να δείτε μια όμορφη, μελαγχολική και γλυκιά ταινία. Αφεθείτε στο ψιθύρισμά της και θα νιώσετε μελισσοκομικά σκιρτήματα. Αφεθείτε στο ρυθμό της και θα ανακαλύψετε ένα ποιητή με τα ονειρά του.

Οδηγία για τους μαγεμένους της εικόνας, καθώς και για την ιστορία: Το Μέλι είναι η τελευταία ταινία μιας τριλογίας του Καπλάνογλου, που ξεκίνησε με το Αυγό (2007) και συνέχισε με το Γάλα (2008). Παρατηρεί τη ζωή ενός ποιητή, όχι όμως με τη συμβατική χρονική σειρά.

Το «Μέλι» γυρίστηκε κοντά και μέσα σε μια μικρή πόλη, της Βορειοανατολικής Τουρκίας, κοντά στη Μαύρη Θάλασσα. Παρ΄όλο που διαδραματίζεται στην σύγχρονη εποχή, δεν κινείται κανένα αυτοκίνητο στις εικόνες της και μάλλον δεν δόθηκε έμφαση σε τεχνητούς φωτισμούς.

Το Μέλι κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο στο 60ό φεστιβάλ κινηματογράφου του Βερολίνου. Για ένα μελισσοκόμο, αναμενόμενο αποτέλεσμα καθώς γνωρίζει πολύ καλά, την ύπαρξη μιας μονόδρομης σχέσης πάθους μεταξύ αρκούδας (Άρκτου) και μελιού.

Το Μέλι μεταφράστηκε στα ελληνικά από την Μελισσάνθη Γιαννούση.

Προσέξατε το όνομα !!!

2010.  Έγχρωμη. Διάρκεια 103'.

Ερμηνευτές : Bora Altas (Yusuf) , Erdal Besikçioglu (Yakup),  Tülin Özen (Zehra),  Ayse Altay,  Alev Uçarer,  Özkan Akcay,  Selami Gökce,  Adem Kurkut,  Kamil Yilmaz.

Σκηνοθεσία : Semih Kaplanoglu  

Σενάριο : Semih Kaplanoglu  Orçun Köksal

Φωτογραφία:  Baris Ozbicer

Κοστούμια : Ozge Ozturk

Μοντάζ : Ayhan Ergürsel  Suzan Hande Güneri  Semih Kaplanoglu

Βοηθός Σκηνοθέτη : Asli Hansag

Παραγωγή : Semih Kaplanoglu

Σχεδιασμός Παραγωγής : Naz Erayda

Εταιρείες Παραγωγής:  Kaplan Film Production Heimatfilm Eurimages (support) Filmstiftung Nordrhein-Westfalen (support) ZDF/Arte (support) Programme MEDIA de la Communauté Européenne (support)

Διανομή : AmaFilms (Ελλάδα)

Χώρα παραγωγής : ΤΟΥΡΚΙΑ

ΣΕΜΙΧ ΚΑΠΛΑΝΟΓΛΟΥ Ο Σεμίχ Καπλάνογλου είναι ένας από τους πιο γνωστούς και βραβευμένους σεναριογράφους-σκηνοθέτες-παραγωγούς της σύγχρονης κινηματογραφικής πραγματικότητας στην Τουρκία. Με την τρίτη του μεγάλου μήκους ταινία, το «Αυγό», απέσπασε τα βραβεία του Καλύτερου Σκηνοθέτη στα φεστιβάλ της Τεχεράνης (Fajr IFF), της Χιλής (Valdivia IFF) και της Μπανγκόκ. Η ταινία συνολικά έλαβε τουλάχιστον 30 βραβεία σε φεστιβάλ όλου του κόσμου, μεταξύ των οποίων τα μεγάλα βραβεία σε εκείνα της Αντάλγια και της Κωνσταντινούπολης. Το «Γάλα», η επόμενη μεγάλου μήκους ταινία του, ήταν υποψήφια για το Χρυσό Λιοντάρι στη Μόστρα της Βενετίας το 2008, επίσης προβλήθηκε σε πολλά άλλα φεστιβάλ παγκοσμίως, κερδίζοντας διάφορα βραβεία όπως το FIPRESCI σε αυτό της Κωνσταντινούπολης. Το «Μέλι», που κέρδισε τη Χρυσή Άρκτο και το Ειδικό Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής στο φεστιβάλ του Βερολίνου, είναι το τρίτο μέρος της «Τριλογίας του Γιουσούφ», όπου ο Καπλάνογλου αναζητά τα ίχνη της προέλευσης της ανθρώπινης ψυχής. Όπως και με τις προηγούμενες ταινίες του, και σε αυτή αποφάσισε να δουλέψει χωρίς μουσική. Ο Καπλάνογλου γεννήθηκε το 1963. Έχει γράψει πολλά άρθρα για τις πλαστικές τέχνες και τον κινηματογράφο, τα οποία έχουν μεταφραστεί στο εξωτερικό και έχουν δημοσιευτεί σε γνωστά περιοδικά και εφημερίδες της Τουρκίας, από το 1987 έως το 2003.

Φιλμογραφία Μέλι – 2010 Γάλα – 2008 Αυγό – 2007 Έκπτωτος άγγελος (Η πτώση του αγγέλου) – 2004 Μακριά από την πατρίδα – 2000

Οι πρώτες σκέψεις μετά τις δημοτικές εκλογές 2010 στη Μύκονο

2010-11-25T22:39:00.007+02:00

Πρόταση Νο 1: Ας μη γίνουν τα τοπικά πολιτικά σάιτ και μπλογκς πίνακες ανακοινώσεων

Δυο εβδομάδες πέρασαν από τις δημοτικές εκλογές. Τα αποτελέσματα στη Μύκονο δεν φαίνεται να έχουν απασχολήσει ιδιαίτερα τον τύπο και τους μπλόγκερς. Δεν μιλώ βέβαια για για τις πρώτες δηλώσεις και αντιδράσεις αλλά για μια βαθύτερη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος, για συζητήσεις επ' αυτού, τοποθετήσεις και ανακατατάξεις, εκτιμήσεις. Ένας διάλογος λοιπόν θα βοηθούσε στην κατανόηση και στη γνώση του τύπου εκλογικού σώματος που συστήνεται στη Μύκονο. Ένας διάλογος που θα σεβόταν τους ενεργούς πολίτες και που θα μπορούσε να γίνει για αρκετό διάστημα κρατώντας ζωντανά όλες αυτές τις ηλεκτρονικές σελίδες που στήθηκαν για τις εκλογές και ξαφνικά σώπασαν. Πρόταση: Ας κρατηθούν ανοιχτά τα πολιτικά σάιτ των συνδυασμών και τα σχετικά μλογκς και ας προκαλέσουν το διάλογο. Αυτό θα βοηθήσει τη δημοκρατία στον τόπο μας ενώ θα γίνουν εργαλεία ουσιαστικής και άμεσης ενημέρωσης.
Έτσι λοιπόν στις εκλογές της 14ης Νοεμβρίου στη Μύκονο:

Ψήφισαν 610 λιγότεροι ψηφοφόροι.

Στον πρώτο γύρο τα άκυρα και τα λευκά ήταν 207 και στο δεύτερο 200. Τα άκυρα (110) του β γύρου ήταν σίγουρα εσκεμμένα μιας και δεν υπήρχαν σταυροί.

Η Ενωμένη Μύκονος (Μέγας) πήρε 150 περίπου ψήφους περισσότερους από τον α γύρο.

Η Επόμενη Μέρα (Φιορεντίνος) πήρε 512 περισσότερους ψήφους από ότι πήρε στον α γύρο.

Πολιτική Άνοιξη και Κ.Ε.Πο.Μ είχαν από τον α γύρο 1264 ψήφους

Είναι λοιπόν ολοφάνερο πως οι 150 ψήφοι του Μέγα προέρχονται από τον πολιτικό χώρο της αντιπολίτευσης, ίσως και περισσότεροι δεδομένου πως η αποχή επηρέασε και τους δύο συνδυασμούς του β' γύρου.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ - ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ

Από ποιο συνδυασμό του α' γύρου διέρρευσαν οι περισσότεροι ψηφοφόροι;

Ποιος ή ποιοι συνδυασμοί έχουν μεγαλύτερη ιδεολογική συγγένεια με την Ενωμένη Μύκονο;

Ανάμεσα από τις δύο πολιτικές ομάδες Κ.Ε.Πο.Μ και Μυκονιάτικη Άνοιξη, ποια δείχνει να έχει τους λιγότερους κυμαινόμενους ψηφοφόρους ή καλύτερα ψηφοφόρους με πιο βάσιμη και συνεπή αντιπολιτευτική στάση;

Μήπως στο β' γύρο οι ψηφοφόροι ψήφισαν περισσότερο με βάση τους οικογενειακούς δεσμούς επαληθεύοντας την άποψη πως η πολιτική άποψη είναι πιο αδύναμη από την οικογένεια;

Από που προέρχονται τα 200 άκυρα και λευκά του β γύρου και οι 610 περισσότεροι απόντες;

Είναι λοιπόν προφανές πως πολλοί ψηφοφόροι της Πολιτικής Άνοιξης και της Κ.Ε.Πο.Μ στο β' γύρο ψήφισαν Φιορεντίνο και πολλοί, μάλλον περισσότεροι, δεν ψήφισαν αλλά απείχαν.

Διάθεση δυσαρέσκειας για τα πεπραγμένα στο Δήμο μας και προσδοκία αλλαγής υπήρχε. Και αυτό το φανερώνουν τα νούμερα! Γιατί ο συνδυασμός του Φιορεντίνου στο β' γύρο δεν κατάφερε να την καρπωθεί και να την εκφράσει; Ας αφήσουμε τα "δεν ήταν έντιμος αγώνας" κλπ γιατί τα νούμερα έδειξαν την διάθεση αλλαγής αλλά όχι την επιλογή στην συγκεκριμένη ομάδα.
Τι έφταιξε με τη "Μύκονο της επόμενης μέρας"; Προσωπική δυς-επικοινωνία του αρχηγού; Έλλειψη οργανωμένης πολιτικής επικοινωνίας και προχειρότητα; Έλλειψη πειστικού προγράμματος; Έλλειψη στήριξης από πολιτικούς με βαθιές ρίζες στην τοπική κοινωνία; Έλλειψη εμπιστοσύνης προς αυτή την ομάδα; Δυσαρέσκεια λόγω σκιώδους ανάμειξης με αυτή την ομάδα παλαιότερων πολιτικών προσώπων που οι ψηφοφόροι ήθελαν να τιμωρήσουν; Αμετροέπεια και έπαρση μπροστά στην προεκλογική πρόταση για αντιπολιτευτική συναίνεση;
Κάτι δεν πήγε καλά. Για πολύ λίγο και πάλι η ανατροπή δεν έγινε. Μια ανατροπή ίδιου τύπου που με πολύ πιο επικοινωνιακό τρόπο, ξεκάθαρο και ήπιο εξέφρασε η παράταξη του Μέγα. Για να δούμε τώρα ποιος θα αφήσει τα τερτίπια και θα ξεκινήσει μια αντιπολιτευτική στάση χωρίς πολιτικές δυσανεξίες, αλλά με σχέδιο δημιουργικό και αποτελεσματικότητα ώστε να κριθεί στις επόμενες εκλογές. Ε... Τρεισήμισι χρόνια δεν είναι και πολλά!
Ώρα για δουλειά. Ελπίζω ο νέος δήμαρχος να δουλέψει με όλους μέσα και έξω από το Δημοτικό Συμβούλιο και να αξιοποιήσει την προσφορά τους με κρίση ανεξάρτητη και αποφορτισμένη από πολιτικές τιμωρίες, μιας και αρκετοί έχουν να επιδείξουν πολλές ικανότητες και ενεργή δυναμική.

ΜΕΓΑΣ ΓΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΣ ΣΤΗ ΜΥΚΟΝΟ

2010-11-15T18:43:00.002+02:00

Α/Α	Εκλογικού Τμήματος	Ονομασία Ε.Κ.	Ε Γ Γ Ε Γ Ρ Α Μ Ε Ν Ο Ι	Ψ Η Φ Ι Σ Α Ν Τ Ε Σ	Α Κ Υ Ρ Α	Λ Ε Υ Κ Α	Ε Γ Κ Υ Ρ Α	Ενωμένη Μύκονος	"Μύκονος, Επόμενη Μέρα
127	Μυκόνου (τελικά)	"1ο & 2ο ΝΗΠ Από:ΑΒΡΑΜΠΟΣ ΓΡΗΓ. Εως:ΑΣΗΜΟΜΥΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ "	419	276	4	5	267	107	160
128	Μυκόνου (τελικα)	"1ο & 2ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ Από : ΑΣΛΑΝΗ ΕΛΕΝΗ Εως : ΓΙΑΚΟΥΜΑΚΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ "	400	263	3	3	257	125	132
129	Μυκόνου (τελικά)	"1ο & 2ο ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ Από : ΓΙΑΛΗ ΜΑΡΙΝΑ Εως : ΔΑΜΑΛΑΣ ΜΙΧΑΗΛ "	400	249	3	3	243	138	105
130	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΔΑΝΔΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ Εως : ΘΕΟΧΑΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ "	404	274	9	4	261	114	147
131	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΘΕΟΧΑΡΗ ΑΓΓΕΛΙΚΗ Εως : ΚΟΖΟΚΑΡΟΥ ΕΦΡΟΣΙΝΙΑ "	400	264	9	3	252	137	115
132	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΚΟΚΚΑ ΑΓΓΕΛΙΚΗ Εως : ΚΟΥΜΠΟΥΡΛΗ ΜΑΡΙΑ "	400	262	14	6	242	131	111
133	Μυκόνου (τελικα)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΚΟΥΝΑΝΗ ΑΝΝΑ Εως : ΚΟΥΤΣΟΘΑΝΑΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ "	432	324	9	11	304	192	112
134	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Εως : ΜΟΝΟΓΥΙΟΥ ΦΡΑΣΚΟΥΛΑ "	482	338	5	10	323	179	144
135	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΜΟΣΧΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Εως : ΞΥΔΑΚΗ ΧΡΥΣΟΥΛΑ "	478	322	10	3	309	143	166
136	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΞΥΔΑΚΗΣ ΑΓΓΕΛΗΣ Εως : ΠΟΥΛΟΥΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ "	500	330	5	14	311	179	132
137	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΠΡΕΒΕΛΙΑΝΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Εως : ΣΤΑΥΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΦΡΑΓΚΙΣΚΑ "	482	324	5	8	311	166	145
138	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΣΤΑΥΡΙΝΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ Εως : ΦΟΥΣΚΗ ΧΕΥΖΕΛ "	470	322	9	3	310	142	168
139	Μυκόνου (τελικά)	"1ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ α) Από : ΦΟΥΣΤΕΡΗ ΟΡΣΑΛΙΑ Εως : ΩΡΑΙΟΠΟΥΛΟΥ ΕΥΑΝΘΙΑ β) Όλοι οι Κοινοτικοί Εκλογείς γ) Όλοι οι Ομογενείς & Υπήκοοι Τρίτων Χωρών	498	286	12	1	273	147	126
140	Ανω Μεράς (τελικά)	"ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Εως : ΚΟΝΤΟΥ ΦΡΑΣΚΟΥΛΑ "	405	240	5	5	230	117	113
141	Ανω Μεράς (τελικά)	"ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Από : ΚΟΣΜΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Εως : ΠΛΟΥΜΙΣΤΟΥ ΣΟΦΙΑ "	430	257	3	3	251	118	133
142	Ανω Μεράς (τελικά)	"ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ α) Από : ΠΟΔΑΡΑ ΔΙΟΝΥΣΙΑ Εως : ΨΥΧΟΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ β) Όλοι οι Κοινοτικοί Εκλογείς γ) Όλοι οι Ομογενείς & Υπήκοοι Τρίτων Χωρών	435	236	5	8	223	86	137
.	ΣΥΝΟΛΑ	ΌΛΑ ΤΑ ΤΜΉΜΑΤΑ	7.035	4.567	110	90	4.367	2.221	2.146
.	ΠΟΣΟΣΤΟ	ΣΥΝΟΛΙΚΑ	0%		2,41%	1,97%	95,62%	50,86%	49,14%
.	.	ΔΙΑΦΟΡΑ ΣΕ ΣΤΑΥΡΟΥΣ	ΥΠΕΡ ΜΕΓΑ	.	.	.	75	.	.

ΜΥΚΟΝΟΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - 14

2010-11-14T00:38:00.024+02:00

Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΨΗΦΟΣ της 14ης Νοέμβρη

ελεύθερη ψήφος δεν είναι μόνο αυτή του δεύτερου γύρου. Είναι αυτή που κατασταλάζει μέσα στο χρόνο και δεν διαμορφώνεται λίγο πριν τις εκλογές.

ελεύθερη ψήφος είναι και αυτή του πρώτου γύρου. Ποιος πολιτικός δεν ήθελε και δεν προσπάθησε να την επηρεάσει; Σουουουουτ λοιπόν!

ελεύθερη ψήφος δεν είναι διεκπεραίωση. Γιατί ζητείται στις μειονότητες να ψηφίσουν κάτι άλλο στο δεύτερο γύρο;

ελεύθερη ψήφος δεν είναι επιλογή στο ποιος είναι το πιο αθώο λαμόγιο. Το λαμόγιο είναι λαμόγιο σε όλους τους συνδυασμούς σε όλη την Ελλάδα

η ελεύθερη ψήφος μπορεί να αλλάξει θεσμικά την διαδικασία των εκλογών για αντιπροσώπευση, ταρακουνώντας τον εκλογικό νόμο, προκαλώντας συζητήσεις και αναλύσεις

η ελεύθερη ψήφος είναι στάση ζωής, δεν θηρεύεται και δεν χαρίζεται

Η ελεύθερη ΨΗΦΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κονιάκ μηδέν αστέρων

Δημουλά Κική

Χαμένα πάνε εντελώς τα λόγια των δακρύων.
Όταν μιλάει η αταξία η τάξη να σωπαίνει
―έχει μεγάλη πείρα ο χαμός.
Τώρα πρέπει να σταθούμε στο πλευρό
του ανώφελου.
Σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη
να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας
σε ό,τι έχει πεθάνει.

Ας σταθούμε στο πλευρό ετούτης της μικρής
φωτογραφίας
που είναι ακόμα στον ανθό του μέλλοντός της:
νέοι ανώφελα λιγάκι αγκαλιασμένοι
ενώπιον ανωνύμως ευθυμούσης παραλίας.
Ναύπλιο Εύβοια Σκόπελος;
Θα πεις
και πού δεν ήταν τότε θάλασσα.

ΜΥΚΟΝΟΣ ΕΚΛΟΓΕΣ - 13

2010-11-11T18:43:00.009+02:00

ΕΚΛΟΓΕΣ 7ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ: Νέα πρόσωπα ναι. Νέες προοπτικές;

Κανένα απολύτως ενδιαφέρον δεν είχε το αποτέλεσμα των εκλογών της προηγούμενης Κυριακής στη Μύκονο αλλά και σε όλη την Ελλάδα. Όλα ήταν αναμενόμενα. Η αποχή που αφορά κυρίως στο εκλογικό σώμα των καινούριων ψηφοφόρων (18-28 ετών) έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα απαξίωσης της πολιτικής προς τους κυβερνώντες οι οποίοι δείχνουν για άλλη μια φορά πόσο ανίκανοι είναι να χειριστούν ένα μείζον θέμα που ταλανίζει την δημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο. Το πιο ενεργό κομμάτι του πληθυσμού, τη νεολαία, οι πολιτική τακτική το απομονώνει ολοένα και περισσότερο, μιας και ο τρόποι συμμετοχής είναι ξεπερασμένοι και αναποτελεσματικοί. Όταν δε οι νέοι μιμούνται τις υπάρχουσες πολιτικές νοοτροπίες και τακτικές, ε τότε παίζουν όπως παίζουν τα παιδιά που μιλούν με ξύλινο λόγο στο κοινοβούλιο των νέων. Τι γέλιο! Παρόλα αυτά στη Μύκονο οι νεαροί υποψήφιοι προσέλκυσαν στις κάλπες συνομηλίκους τους και η αποχή μετριάστηκε.
Η κομπορρημοσύνη και ένας ολοφάνερος αυτισμός συνεχίζει να καταδυναστεύει τη σκέψη του πολιτικού κόσμου και στο νησί μας. Το γεγονός αυτό προοιωνίζει τη θεσμική αλλαγή που χρειάζεται η δημοκρατία ή το πολίτευμά μας εν γένει για να εκφράσει τις νέες ανάγκες και αντιλήψεις που δημιουργούνται. Οι νεαροί εκλεγμένοι οφείλουν να καταγγείλουν την κοινοβουλευτική δημοκρατία και την τοπική αυτοδιοίκηση με τον τρόπο που δρούσαν έως σήμερα καταδεικνύοντας πως πάσχουν ολοφάνερα. Οι εκάστοτε ισχυροί πολιτικοί συνδυασμοί προσκολλημένοι σε μελλοντικά ανεφάρμοστα οράματα, σχήματα, προοπτικές και υποσχέσεις αλλά και στην πελατειακή οικογενειακή ψήφο, κατασκευάζουν κάθε φορά ένα νέο μοντέλο επικοινωνίας για να το πουλήσουν στο πανηγύρι των εκλογών, το διαθέτουν σε κομματάρχες και παράγοντες και...ό,τι πει η αγορά. ΝΙΚΗΣΑΜΕ! Την πολιτική ως επάγγελμα λίγοι την εννόησαν πολλοί την απόλαυσαν! Οι πολιτικοί 1082, 569 και γενικότερα 400 plus μας κάνουν και πάλι φανερό πως χωρίς τις 4-5 οικογένειες δεν μπορείς να διοικήσεις. Γιατί άραγε τους ψηφίζει τόσο πολύ ο κόσμος; Τους αγαπά ή τους έχει ανάγκη; Ποια είναι η θέση του αρχηγού κάθε συνασπισμού απέναντι σε αυτό το φαινόμενο και πόσο επηρεάζει τις αποφάσεις του στη άσκηση της πολιτικής του; Μήπως τα σκάνδαλα ξεπήδησαν από εξαρτήσεις που φέρνουν ψήφους; Μήπως οι σταυροί προτίμησης φέρνουν τα σκάνδαλα;
Πολύ λίγο αλλάζει το σκηνικό με κάποιες πολιτικές ομάδες: αποσχισμένες ή αποκλεισμένες από μεγαλύτερους πολιτικούς σχηματισμούς προσπαθούν να αρθρώσουν πολιτικό λόγο με δεκανίκια ή εγωπάθεια και αμετροέπεια και έτσι φαντάζουν πιο επικίνδυνοι στους ψηφοφόρους μιας και είναι ολοφάνερο πως πρωταρχικός στόχος τους είναι η κατάκτηση της πολυπόθητης εξουσίας. Το δυναμικό ύφος στις ομιλίες και στις δηλώσεις καταντά ολοκληρωτικό, κάθετο, υπεροπτικό και φοβίσει ή αποτρέπει.
Άλλες ομάδες πάλι με ουσιαστικό πολιτικό λόγο και καθαρούς σκοπούς, ασκούν συνειδητά την πολιτική τους συμπεριφορά -πράξη με σκέψη- απομακρυσμένη από τις κλασσικές πολιτικές εκλογικές τακτικές και αστράφτουν καθαρότητα ενώ αναδύουν αρώματα κοινού συμφέροντος και συλλογικότητας. Ο αγώνας τους καταλήγει περισσότερο μετεκλογικός σε μια προσπάθεια ανάδειξης και επίλυσης προβλημάτων. Η φωνή τους πρέπει να γίνει το σκονάκι της ουσιαστικής πολιτικής. Ελπίζω να λείψουν συγχωνεύσεις και εταιρείες περιορισμένης ευθύνης με τους άλλους τοπικούς συνδυασμούς. Κάτι τέτοιο θα ήταν θνησιγενές. Με την πρότασή τους για ψήφο συνείδησης στο δεύτερο γύρο των εκλογών φάνηκαν συνεπείς στη δημοκρατική και συλλογική τους ταυτότητα!

Μια προοπτική από τα αποτελέσματα των εκλογών;

Ελπίδα περισσότερο θα έλεγα και όχι προοπτική. Τα νέα παιδιά που εκλέχτηκαν στο Δήμο και στην Περιφέρεια. Αν και τους λείπει η πείρα της σύγκρουσης με τις κομματικές και πελατειακές τακτικές και το πόσο δύσκολο είναι να τις ξεπεράσει κανείς, ωστόσο μπορούν ως νέοι:

- να συγκρουστούν, ακόμα και μέσα στην ομάδα τους αν χρειαστεί, αποδεικνύοντας σε όλους πως πράγματι άξιζε να εκλεχθούν

- να φέρουν νέο αέρα και αντιλήψεις στον πολιτισμό και στην τοπική ασφυκτικά κλειστή κοινωνία μας

- να αλλάξουν τη σοβαροφάνεια που ντύνει την πολιτική μας ζωή (δεν είπαμε να τρέξουν Μαραθώνιο σαν Γιωργάκηδες!)

- να καταδικάσουν ιδιωτικά συμφέροντα (να τρέξουν Μαραθώνιο)

- να αποκαλύψουν και να πολεμήσουν παρασκήνια - lobbies

-να αλλάξουν τον τρόπο επικοινωνίας με τον κόσμο, καθιερώνοντας ανεξάρτητο λόγο (internet, newsletters, ανακοινώσεις, καταγγελίες, συζητήσεις,κλπ.)

- να φέρουν στο τραπέζι τα προβλήματα των συνομηλίκων τους

- να οργανώσουν ένα ουσιαστικό πλαίσιο τουριστικής προβολής

- να μάθουν να συνεργάζονται με αντιπολιτευτικές δυνάμεις και να το τολμούν

Εύχομαι να καταφέρουν πολλούς από εμάς να περιμένουμε με αγωνία τα δημοτικά συμβούλια. Από κοντά θα έρχονται και οι δεινόσαυροι για να κρατούν το ίσο. Τουλάχιστον αυτή την 31/2 ετία δεν θα κοιμούνται!